Huiselijk geluk

Het is weer weekend. Tijd en rust om samen leuke activiteiten te ondernemen en de dagelijkse en typisch weekend-gerelateerde rituelen te bezigen. Het is haast religie. Twee dagen vakantie. De werkstress en schoolstress alsmede de sleur en het isolement van het huismanschap pikken ons maandag weer op, maar op zaterdag en zondag hebben ze geen dienst. In het weekeinde zijn ze op familiebezoek en hebben ze zelf eveneens vrij.

Wat heerlijk om in alle rust en met genoeg tijd voorhanden samen te zijn met de mensen van wie je verreweg het meeste houdt/met wie je de meest hechte band hebt, met wie het goed toeven is en gezelligheid een stamgast is. Huiselijk geluk is als een genieters-eilandje op een industriepark. Het is de middenstip in het stadion van mijn leven. De aftrap vangt altijd daar aan. Zonder aftrap geen vervolg, geen spel.

Of misschien is huiselijk geluk meer de doucheruimte in de catacomben van het stadion van mijn bestaan. Verfrissend, verschonend, verrukkelijk. Net als water dé bron van leven.

Die onvoorwaardelijke verbondenheid en dat emotionele klankspel van huiselijke harmonie… wat kan daar nou tegenop? Dat is succes. Dat is macht. Dat is zingeving. Dat is perfectie. Dat is ideaal. Dat is zelfs sexy.

Op doordeweekse dagen voel ik me als de eend die probeert te zwemmen/peddelen op het oevergras. Of die smachtend naar de vijver kijkt naar dat zwembare water, maar telkens als hij naar de plas loopt om te gaan drijven, bevriest het water tot kiezelhard en natte zeep-glad ijs.

Op vrijdagavond reeds ben ik de eend die het lekkere, lauwe, luie water in kan gaan en niet meer Rémi is, niet meer in de openbare wachtkamer zit, niet meer aan de kapstok hangt, geen ster meer heeft op de Walk of Shame, maar die Donald Duck wordt met Kwik, Kwek en Kwak, de ster van het stripboekengenre, de eend die bij het haardvuur de zwemvliezen warmt bij het geroosterde beukenhout.

Niets wat ik heb geschreven, gedacht, gedaan, gevoeld is ooit werkelijk en wezenlijk van belang geweest. Alles wat ik voel voor mijn HATTRICK VAN VLEES EN BLOED is van levensbelang. De Essentie. Hoofdzaak én bijzaak. Alles. De kern van Het Al.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s