Een meisje van zes

Het was een tijdje geleden dat ik te maken had met een jong kind. Vanmorgen moest ik, nee mocht ik, drie kwartiertjes passen op het dochtertje van een vriendin van mijn levensvriendin (echtgenote). Een heel guitig, schrander meisje met een wipneusje en blonde haartjes. Echt een buitengewoon schattig schepseltje. Vertederend. Ik moest me zelfs inhouden om haar te knuffelen.
Een meisje van zes, nog zo iel en klein, maar wel al zo compleet. Zo compleet mens. Ik was haast vergeten hoe kinderen van zes zijn en eruit zien, hoe ze praten en denken. En dat ik een kindervriend ben. Ik kan – al schrijf ik het eigenhandig – goed omgaan met kinderen, misschien omdat ik zelf nog altijd jongensachtig ben en het kind in mijzelf in de speeltuin van mijn binnenste laat uitrazen.

De tijd vloog, het was heel gezellig, zo saampjes aan de keukentafel. Ze had bijkans geen tijd om haar boterhammetje met vlees en glaasje melk te nuttigen. Praten is toch veel leuker dan eten (tenzij het om friet en pannenkoeken gaat)?

Het meisje van zes kende me al best goed en was mede daarom niet verlegen of onwennig. Het voelde geen moment ongemakkelijk, terwijl deze situatie zich nooit eerder had voorgedaan: we waren nog nooit met z’n tweetjes opgetrokken, altijd waren haar mama en mijn vrouw erbij (het meisje is overigens dol op mijn vrouw, en vice versa – poezen en andere dieren trekken trouwens ook vooral toe naar mijn vrouw).

Ik genoot van het onderonsje met dat heel erg aaibare, lieve en grappige meisje. En zij voelde zich op haar gemak. Daar was ik eigenlijk best wel bang voor geweest, dat ze zich alleen met mij ongemakkelijk zou voelen. Daardoor had ik aanvankelijk wat last van faalangst en zenuwen. Ja, dat klinkt raar, maar ik wilde dat dit meisje een leuke ochtend had. Dat had ze.

Het dochtertje van de vriendin van mijn eega vertelde me dat ze tijdens de kerstmis in de kerk engeltje mag zijn (spelen). Elfje, noemde zij het. En dat ze bang is, dat ze aan twee touwtjes aan het kerkplafond zal worden opgehangen, omdat engeltjes (elfjes) nou eenmaal vleugels hebben en vliegen. Haar vleugels zijn trouwens door haar papa gemaakt, vertelde ze. Van karton. Maar bang is ze dus dat ze haar na de kerkdienst vergeten en laten hangen aan het plafond. Ik probeerde haar gerust te stellen en ervan te verzekeren dat dit niet zou gebeuren, maar ze liet haar angst niet ompraten. Eerst zien/beleven, dan pas geloven!

Voordat we moesten vertrekken – ik zou haar bij school afzetten met de auto – heeft ze me nog even voorgedaan hoe je in het zwembadwater moet duiken zonder dat je plat en pijnlijk hard op je buik terecht komt en hebben we samen – ter afsluiting – naar onze blauwe grasparkiet gekeken. “Mooie vogel, maar hij maakt wel veel rommel,” zei ze opmerkzaam, terwijl ze haar ogen liet gaan over het schelpenzand en de zaadjes die onze Pico uit zijn kooi had ‘gegooid’.

Een wijs, pienter meisje van zes, al veel volwassener/bewuster dan haar lengte en leeftijd doen vermoeden.

Ik gaf haar een schudbol mee met daarin een wit elfje of engeltje. Die van haar papa, mama en haar – met Jezus en een stalletje – was kapot gegaan. De ‘sneeuwsnippers’ bleven aan de bovenkant plakken. Ik dacht dat onze schudbol eveneens kapot was, omdat er maar geen sneeuw wilde komen, hoe hard ik ook met dat ding schudde. Maar het mooie, magnifieke meisje van zes leerde me dat je de schudbol gewoon even op z’n kop moet houden, en weer terug, en dat de glitters dan van de bodem komen en het sneeuweffect sorteren.

Het meisje van zes – net als haar mama en mijn eega een goede zwemster – had me dus geleerd hoe ik beter in het water kon duiken en hoe je een schudbol laat sneeuwen. Ik had haar niets kunnen leren, haha. Maar we hebben samen een gezellige drie kwartier doorgebracht.

Ik voelde me heel eventjes weer een heel klein beetje een (ad interim-)papa van een meisje van zes. En een vriendje van een meisje van zes…

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s