Mijn werkelijkheid – de alternatieve route

Ondanks de schaamte zo nu en dan en ondanks de vrees voor stomme, domme of hatelijke reacties zo af en en toe, schrijf ik zonder terughoudendheid over mijn werkelijkheid. Zoals een wijze Griek ooit zei: We leven niet zoals we willen, maar zoals we kunnen.

Eigenlijk wil ik niet steeds herhalen wat ik allemaal mankeer en hoe dat zo is gekomen. Maar ik ontkom er niet aan, omdat ik hier geen themablog van heb gemaakt, maar op verscheidene manieren over verschillende onderwerpen publiceer (ik kan niet anders – afwisseling hoort bij mij als mijn twee ogen). Daardoor moet ik nieuwe of sporadische lezers er toch even op attenderen dat ik na een ontwrichtende, ontwortelende, angstaanjagende en zeer stresserende jeugd tot tweemaal toe een heel erge geestelijke en lichamelijke inzinking heb gekregen (toen ik 18 en 22 jaar was) die ik grotendeels heb overwonnen maar nooit helemaal te boven ben gekomen. Ooit kon ik alleen nog maar maandenlang totaal uitgeput/verzwakt, onrustig en super angstig op bed liggen.

Momenteel kamp ik door de hele rataplan uit mijn jeugd (en de vicieuze cirkel daarna) vooral nog met agorafobie (pleinvrees oftewel ruimtevrees), een erg matige lichamelijke weerstand, zeer geringe stressbestendigheid, chronische hyperventilatie, chronische psychosomatische kwalen zoals evenwichtsstoornissen, een compulsieve, obsessieve dwangstoornis, hypochondrie, semi-impotentie, een aangetast geheugen en algemene lichamelijke en geestelijke zwakte. Je kan het samenvatten als een stress- en angst/paniekstoornis. Of als een mega-burn-out die zich wel al drie decennia voortsleept.

De symptomen verergeren ontzettend in grote ruimtes en weidse gebieden, in de menigte, bij veel drukte, bij stress en spanningen, bij opwinding (ergernis, zenuwachtigheid, gewetensbezwaren) maar ook bij verveling en eenzaamheid (te weinig afleiding, de neiging te piekeren).

Buiten de deur loop ik ter ondersteuning altijd met een grote paraplu of houten stok en ik voel me zekerder als mijn vrouw me bij de arm neemt. Met en bij haar durf ik zelfs de hele wereld over te gaan, maar ook dat gaat altijd en ieder moment gepaard met kunst- en vliegwerk. Als ik alleen ben, kan ik me amper zonder te erge kwalen (angsten, onzekerheid, onrust, duizeligheid) verplaatsen en op de been houden. Een rondje wandelen in het dorp, alleen, kan ik niet. Ik word dermate zwak en duizelig als ik zonder me vast te kunnen houden met iemand op de stoep moet praten dat het ondoenlijk is.

Wandelen met vrienden en/of familie gaat niet. Ik voel me dan nog veel onzekerder, omdat ze mijn situatie niet goed genoeg kennen en gewoon doorpraten over van alles en nog wat, terwijl ik alle zeilen moet bijzetten om te dealen met de duizeligheid, zwabberbenen, dreigende angst en paniek, onrust en onzekerheid.

Hoe dan ook, ALLES gaat ALTIJD gepaard met angsten en psychosomatiek. Soms veel meer dan de andere keer, maar ik voel me NOOIT goed, klachtenvrij en daardoor ook niet zeker van m’n zaak en lichaam.

Door alle kwalen kan ik niet meer doen wat ik altijd het leukste heb gevonden: voetballen, tennissen, fietsen, (vrijuit) wandelen, uitgaan, autorijden, groepsreizen maken naar verre landen die je niet (makkelijk) particulier kan bezoeken en op pad gaan voor het journalistieke werk (naar feestjes, naar interviews).

Ik heb ongeveer 23 jaar met hangen en wurgen gefunctioneerd in de maatschappij, totdat dit me zoveel kracht kostte dat ik helemaal niet meer kon functioneren. Om die reden heb ik de laatste vijf jaar van mijn loopbaan als freelance journalist alleen nog maar thuis gewerkt en sinds een fataal conflict met mijn laatste opdrachtgever ben ik werkloos (zonder uitkering) en huisman/blogger. Ik heb gesolliciteerd als van thuis uit werkende journalist en zelfs op andere functies bij ons in de omgeving, maar ben nooit meer uitgenodigd voor een gesprek, en dat terwijl ik toch een leuke loopbaan had en goed ben in mijn werk, zelfs de uitblinker was op de redacties (zolang ik het vertrouwen genoot en opdrachten kreeg).

Medicijnen neem ik niet (meer) en na zonder veel succes en verbetering meer dan dertig therapeuten te hebben versleten, heb ik gemerkt dat ik toch het meeste gebaat ben bij mijn eigen strategie die erop neerkomt om iedere dag het beste ervan te maken. Dat klinkt simpel, maar dat is het niet, doch het maakt wel het verschil. Ik heb gemerkt dat in mijn geval mijn situatie drastisch kan verslechteren en verergeren door niet op tijd rust te nemen of te pauzeren (en dus door te lang door te werken), negatieve opwinding, nervositeit, onrust, stress, sleur en verveling. Het luistert heel nauw: 10 minuten te lang schoffelen in de tuin en de symptomen verergeren drastisch, soms wekenlang. Moe ben ik evenwel niet. Ik heb ruim voldoende inspiratie en energie, alleen minder herstellend vermogen van lichaam en geest en een gebrek aan kracht. Er is iets kapot in mijn lichaam en brein, dat is het hele eieren eten. Er is door de onmenselijke jeugd en de slopende kwalen daarna iets helemaal scheef gelopen. De duizenden zware paniekaanvallen die ik al heb gehad, hebben hun sporen nagelaten, evenals de twee super inzinkingen (mega-burn-outs, zo je wilt).

Dit alles heeft dus grote gevolgen voor mijn dagelijks leven, voor ONS dagelijks leven: voor mijn vrouw en onze twee kinderen (17 en 19) is het minstens zo zwaar. Zij doen en laten alles wat in hun macht ligt om mij te ontzien, te helpen, op te peppen en te steunen, maar moeten machteloos toezien hoe hun inzet weliswaar helpt en op mijn dankbaarheid kan rekenen, maar toch niet echt grote verbetering teweeg brengt. Let wel: ik ben natuurlijk niet alleen maar de lijder. Al schrijf ik het zelf, en het wordt door het thuisfront bevestigd: ik ben een waardevolle, goede huisvader en echtgenoot. Ik ben mijn gezinsleden tot steun en dikwijls fijn en leuk gezelschap. Ik ben gewoon een goedzak die het slecht heeft getroffen, een leuke man die niet zo’n leuk leven heeft (gehad).

De sterkste mensen kunnen en willen ondanks hun eigen ellende ook anderen steunen, helpen en inspireren. Ik bezit van nature een eigenschap – het is niet eens mijn eigen verdienste – dat ik veel belangstelling heb voor andere mensen en die interesse daadwerkelijk toon.

Ik verbaas me er altijd over dat zo ontzettend veel (lieve) mensen hoofdzakelijk alleen maar met zichzelf bezig zijn en zo weinig willen weten van anderen. Als ik aan mensen vertel wat ik mankeer, dan worden er meestal geen vragen op me afgevuurd. Het wordt voor kennisgeving aangenomen en meestal merk ik dat mensen meteen hun oordeel klaar hebben of denken te weten hoe de vork in de steel zit. Of dat het hen gewoon niet voldoende interesseert hoe het met mij gaat, dat het slecht met me gaat. Zelfs professionele hulpverleners maken zich er schuldig aan. Ik ben nochtans iemand die anderen het hemd van het lijf vraagt, uit oprechte belangstelling en omdat je pas iets te weten kan komen en iemand kan leren kennen door vragen te stellen, en door door te vragen.

Het is helaas niet zo dat ik vrij ben van overhaaste conclusies trekken, vooroordelen en te snelle aannames (ik ben niet roomser dan de paus), maar ik doe in elk geval wel mijn best om me in te leven in de ander en een luisterend oor te bieden. Reeds als kind trok ik me het lot aan van bijvoorbeeld de indianen die alles werd ontnomen. Ik voorspelde al op jonge leeftijd dat er ooit plezierreizen naar de maan gemaakt zouden gaan worden en dat mensen met zuurstofmaskers zouden moeten gaan rondlopen door de luchtvervuiling. In grote steden in Japan en China is dat door de smog al bijna het geval.  Ik ben niet paranormaal begaafd, maar heb gewoon oog voor de realiteit en dan kun je makkelijk 1 en 1 optellen!

Mijn toestand zorgt ervoor dat ik een surrogaat-leven dien te leiden/lijden. Dat gaat me nog best goed af ook, mede doordat ik creatief en inventief ben, alsmede een doorzetter en vechtjas. Ik blijf zoeken naar verlichting en plezier en heb veel interesses. Ik kan ondanks alles volop genieten van leuke, mooie, fijne en lekkere dingen. Maar het blijft een surrogaat-leven.

Het is vaak een hele toer om de tijd/dagen een beetje leuk door te komen. Van mezelf ben ik een sportieve, geile, levenslustige buitenman en een harde werker (met een bescheiden IQ was ik op de Middelbare School door een enorme inzet een van de leerlingen met het hoogste cijfertotaal), maar juist op al deze fronten kan ik niet (normaal) functioneren, al probeer ik me van mijn kwalen zo weinig mogelijk aan te trekken en mijn grenzen te verleggen. Zo zorg ik dat ik iedere dag minstens twee keer erop uit ga (wandelen in een beschut gebied, naar de winkel, dicht langs de huizen en winkels aflopen in de stad). Maar nogmaals, het verloopt altijd moeilijk, het is nooit NIET zwaar. Altijd angst, onvaste tred, onrust, dreigende paniek. Ik heb altijd last van die terroriserende symptomen. Als ik dan mensen hoor zeggen dat ze het leven niet meer leuk vinden omdat ze al een half jaar zo ontzettend lijden, dan denk ik: ‘ik ga al 30 jaar door een hel en voordat die hel van de stoornissen losbrak, leefde ik thuis in een hel’.

Mijn dagelijks leven wordt beheerst door mijn gezondheidssituatie, of ik nou wil of niet (nee, natuurlijk wil ik dat niet!). Met name op doordeweekse dagen ben ik veel alleen. Omdat ik erbij ben gebaat om leuke, ontspannende dingen te doen, frequenteer ik de sauna. In de zweetcabines kom ik tot rust. Bovendien ben ik dan onder de mensen. Nooit makkelijk voor me (drukte) en ik raak geestelijk snel uitgeput en daardoor lichamelijk onwel als mensen tegen me aanpraten, maar de hele tijd in m’n dooie eentje thuis zitten, is het natuurlijk ook niet. Leuke bijkomstigheid is dat je in de sauna weleens een leuke, naakte vrouw ziet. Ik ben niet hypocriet. Zoals de meeste mannen kan ik erg genieten van (ander) vrouwelijk schoon. Dat doet niets af aan mijn onuitputtelijke, grenzeloze liefde voor mijn vrouw, voor mij de enige ware en geschikte levenspartner (wat zij voor mij opbrengt, zou ik waarschijnlijk niet kunnen, voor niemand niet. Het is loodzwaar voor haar).

Dus zo kom ik mijn dagen door: oefenen met buiten zijn door naar de winkel te gaan en kleine stukjes te wandelen, te fietsen en te autorijden (op de autoweg is het ondoenlijk, omdat dit zoveel van mijn concentratie vergt dat de spanning me te veel wordt).  Naar de sauna gaan om te genieten en te ontspannen. Heel bewust kijken naar tv-programma’s die me inspireren en vermaken. En natuurlijk moet ik als huisman het huis en de tuin in orde maken, iedere dag, iedere week. En koken, maar dat vind ik de enige leuke huishoudelijke taak. Zolang het creatief is, ben ik in mijn element. Rust, energie en kracht krijg ik in de natuur (in het bos, aan de waterkant – mits beschut) en van het luisteren naar muziek. Maar mijn pleinvrees, mijn geringe stressbestendigheid en lichamelijke en geestelijke zwakte manifesteren zich iedere dag op momenten en plekken die voor mij blijkbaar moeilijk zijn. Ja, ik kan wel proberen die straat over te steken en dat probeer ik meestal ook, maar het gaat hoe dan ook gepaard met angst, dreigende paniek en heel vervelende psychosomatische shit. En zo is het met alles wat ik doe: niets lukt zonder symptomen. Niets! Ja, tv kijken…

Om toch even onder de mensen te zijn, parkeer ik de auto geregeld bij een winkelcentrum en dan ga ik vanachter het stuur mensen zitten kijken. Of ik neem mijn boek mee en ga ergens – in mijn eentje – wat drinken, terwijl ik mijn boek lees. Om toch wat beweging te hebben en sportief bezig te zijn, hou ik in de achtertuin van ons huis de voetbal hoog (met voeten) of probeer ik met het ronde, leren projectiel van een afstandje de GFT-bak te raken. Ben ik toch even leuk bezig. Alles beter dan thuis of binnen zitten te verpieteren. Ik ben nooit iemand geweest met (veel) vrienden, dus het is niet zo dat ik mensen over de vloer heb. Al mijn contacten buiten het gezin en de familie om lopen via Facebook. Facebook is mijn communicatiemiddel met de mensheid…

Het is voor mij moeilijk om met anderen iets leuks te doen buiten de deur. Vaak begrijpen mensen niet wat ik werkelijk mankeer en hoe ik eraan toe ben en als ik het hen vertel, haakt de een na de ander af. Ik heb gemerkt dat mensen je rap laten vallen als je niet zo goed of helemaal niet in staat bent om leuke dingen met ze te doen. Ze hebben bovendien geen zin in mijn malaise, ze willen over zichzelf vertellen, over hun eigen problemen en avonturen.

Ook op seksueel gebied moeten we al heel erg lang de alternatieve route nemen, omdat het door mijn semi-impotentie (het lichaam is verzwakt en daardoor heb ik chronisch last van erectiestoornissen – frustrerend, te meer ik seks en mijn vrouw erg lekker vind) onmogelijk is om bij een vrouw naar binnen te gaan. Gelukkig ben ik bedrijvig met mijn handen en ook in bed attent: ik vind het belangrijk om mijn partner te behagen en niet alleen maar aan mijzelf te denken. En er is meer dan penetratie alleen. Maar het is toch niet het echte werk, en dat is voor ons allebei gewoonweg heel erg jammer. Zeker, omdat we zo’n fijne relatie hebben en het daardoor seksueel nog veel fijner zouden kunnen hebben, onder normale of minder absurde omstandigheden.

Seks is wat mij betreft ongeveer het lekkerste wat er is (met inbegrip van het voorspel en de romantiek, het lief zijn voor elkaar), maar niet het allerbelangrijkste. Misschien zeg ik dat wel, om mezelf te sussen, omdat het ook in bed niet normaal verloopt. Maar het is gewoon zo: seks is niet het belangrijkste. Het komt in een relatie veel meer aan op loyaliteit, vriendschap, een goede, heldere en open communicatie, wederzijds respect en waardering, hulpvaardigheid en ruggengraat.

Het valt niet mee om met dit alles (altijd) goed om te kunnen gaan. Daar heb ik zelf alle begrip voor: we zijn maar mensen en erg kwetsbaar, zeker in zulke situaties. Er zullen best wel wat mannen zijn die alleen al vanwege werkloosheid, geen inkomsten en impotentie depressief worden, een laag zelfbeeld krijgen en/of zelfs van de flat springen. Ik vind dus zelf, en dat vindt mijn periferie ook, dat ik het er nog aardig vanaf breng. Dat ik sommige periodes radeloos en levensmoe ben, zo nu en dan uit de bocht vlieg en niet meer weet waar ik het zoeken moet en opstandig, gefrustreerd, cynisch en bozig doe, vind ik gezien de haast onmenselijke omstandigheden niet raar. Ik vind dat eigenlijk logisch, want onvermijdelijk. Want wat het voor mij nog complexer maakt, is dat ik heel erg hooggevoelig ben en Weltschmerz heb, lijd aan de waanzin van de mensheid en maatschappij, eronder gebukt ga. Allemaal dingen die me zijn overkomen en die ik het hoofd dien te bieden.

Voor kerngezonde, succesvolle mensen is het in deze gecompliceerde wereld vol verleidingen en concurrentie al heel moeilijk om het evenwicht te bewaren, laat staan voor iemand zoals ik. Maar ik mag nog blij zijn dat ik niet in een land leef waar alles bijna alleen maar heel weids is, zoals in Dubai. Dan zou ik met mijn pleinvrees dus echt in de aap gelogeerd zijn. En dankbaar mag ik zijn en ben ik dat ik niet in een macho-cultuur leef waar geen enkel begrip is voor mannen met mijn lot. Daarbij is mijn grote geluk dat ik zelf over een groot psychologisch inzicht en zelfkennis beschik en mede daardoor mezelf goed kan helpen (in gesprekken met therapeuten heb ik altijd gemerkt dat ik als ervaringsdeskundige meer weet dan zij en meer inzicht heb in mijzelf dan zij ooit kunnen krijgen – mijn huisarts heeft me gecomplimenteerd met mijn volgens hem vrij unieke mate van zelfinzicht), en dat ik een partner heb die mij door dik en dun steunt en die dus echt het verschil maakt voor me. Alleen kan ik het niet, al was het maar omdat ik iemand nodig heb die me letterlijk bijstaat en die de kost verdient.

Hoeveel vrouwen (of mannen) zouden niet allang zijn afgehaakt? Bijna alle andere partners zouden me allang hebben gedumpt of hebben beschimpt. Ga maar na: meneer is werkloos, verdient geen rooie, actuele cent (behalve het geld dat ik tijdens mijn arbeidzame leven heb vergaard), is behept met tal van chronische stoornissen en met nog meer beperkingen, is niet in staat om echte seks te hebben, is heel gevoelig en nogal vrouwelijk aangelegd, kan niets repareren in en rondom het huis (ik ben zo a-technisch als de pest), heeft geen enkel verstand van en geen enkele praktische interesse in administratieve zaken zoals de belastingen en verzekeringen, kan geen stukken over de autoweg rijden, heeft geen eigen face to face-vriendenkring, is grotendeels afhankelijk van de partner en ga zo maar door.

Ondanks het feit dat ik voor mijn gezin een buitengewoon zachtaardige, ijverige en inspirerende man ben, zouden heel veel vrouwen me allang zat zijn geweest. Want daadwerkelijk met iemand samenleven die zoveel stoornissen en beperkingen heeft, is continu een heel zware last en soms een ware nachtmerrie. Iemand zoals ik die zich nooit lekker voelt, ontkomt er niet aan om dat te laten merken, of hij nou wil of niet. Daar word je als partner mee geconfronteerd, iedere dag. Dat is zwaar. Het feit dat al heel wat mensen me hebben laten vallen, terwijl we alleen maar wat met elkaar schreven of af en toe eens afspraken, zegt al genoeg. Die mensen hoefden niet eens met me samen te leven…

Ik hengel er niet naar om zielig gevonden te worden. Dat is niet mijn intentie geweest. Ik wilde alleen maar beschrijven hoe het voor mij/ons is, verslag doen van mijn dagelijkse werkelijkheid. Gewoon, omdat het gaat zoals het gaat en alles wat is beschreven moet kunnen worden, onomwonden. We hebben immers niet zelf om al die ellende gevraagd en we hebben misschien wel eens domme dingen gezegd, geschreven en gedaan, maar we zijn nou eenmaal onvolmaakte mensen. Waarom zouden we ons dan moeten generen voor ons lot? Niets heb ik (opzettelijk) veroorzaakt dat het nu zo met me is gesteld. Niets.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s