De malle voetbaltrainer

Professionele voetbaltrainers gaan steeds vaker als een razende tekeer langs de lijn, verbruiken meer energie dan hun meest actieve speler en leggen in hun coachvak al ijsberend meer kilometers af dan de speler met het grootste loopvermogen.

Laatst zag ik op de radio (ik heb de nieuwste van de nieuwste!) een trainer die op een gegeven moment met kramp in zijn kuiten voor de dug-out lag (knock-out voor de dug-out)  en langdurig verzorgd moest worden door de club-fysio. Hij lag achter de zijlijn te kermen van de pijn en rolde voortdurend drie keer door, van links naar rechts en weer terug. Zwaar vaak, hoor, dat van voetbaltrainer, zeker nu ze als een gek tekeer gaan. Gedragsmode.

De voetbaltrainer van vroeger zat in zijn lange regenjas als een gepensioneerde, uitgebluste potloodventer op de bank peuken te roken, met dikke wallen onder zijn ogen van de slaap en een opgezette lever van de drank. Regelmatig zag je coaches in trainingspak langs de kant zitten, of staan. Dat je je afvroeg: waarom draagt die man een trainingspak? Dat is hetzelfde als slapen in je ski-outfit, inclusief de lange latten.

Tegenwoordig dragen vrijwel alle voetbalprofessoren die een team onder hun hoede hebben een maatpak, terwijl ze thans juist beter een trainingspak zouden kunnen aantrekken vanwege hun nieuwe bedrijvigheid en gekkigheid. De gemiddelde voetbaltrainer verliest tijdens een wedstrijd meer vocht en zweet dus erger dan zijn spelers. Hij staat dan ook als eerste onder de douche na het laatste fluitsignaal en komt er als laatste onder vandaan. En dan nog ruikt hij naar (angst)zweet!

Scheidsrechters zijn idem dito van die aparte stereotypetjes. Van die wannabe agenten, van die wannabe wereldleiders die de grootste en belangrijkste sport hebben uitgekozen om hun ego op te pompen en hun ijdelheid te botvieren. Een beetje humorloze, te streberige zweetotters die er een sado-sadistisch genoegen in scheppen om zich iedere wedstrijd voor ‘hondenlul’ en ‘hoerenzoon’ te laten uitschelden.

Underdogs die tot de upperclass van het scheidsrechterskorps willen (gaan) behoren, maar nimmer zullen bekoren. Volgens mij zijn het vrijwel altijd pragmatische, nuchtere types. Er zal nooit eens een kunstschilder, een blueszanger, een dichter, een tatoeëerder of een fotomodel tussen zitten.

Het zijn altijd keurig hun contributie betalende ANWB-leden, hardwerkende zelfstandige ondernemers, bedrijfsleiders, agenten, boekhouders en filiaalmanagers die (ook) arbiter zijn geworden. Een enkele keer zit er een tandarts tussen of een kutexpert (gynaecoloog). Geen Partij voor de Dieren- of Piratenpartij-stemmers, maar keurig gekapte VVD-ers, CDA-ers, een enkele PVV-er en D66-er.

Een apart slag volk dus.

Maar ja, ooit een schrijver of schilder gezien die tevens wiskundeleraar, notaris, parkeerwachter of belastingambtenaar is of was en die op de VVD stemde of stemt? Creatieve mensen zijn vrijwel altijd anti-burgerlijk. En dan heb ik het niet over de zogenaamde grote schrijvers zoals Reve, Mulisch, Hermans en Saskia Noort (ha ha), want dat zijn meer de hogepriesters van het schrijversgilde en die zijn veel ambtelijker, geduldiger en pragmatischer dan de verwaaide dichter die op z’n meest 5000 exemplaren verkoopt van zijn bundeltjes en nog veel meer de ambitie heeft om zichzelf (anders dan de massa) te kunnen zijn dan om succes te hebben en een commercieel meesterwerk klaar te stomen…

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s