Ontstellend weinig bekend over agorafobie en weinig belangstelling voor fobielijders

Een volle emmer bestaat uit miljoenen druppels. En dan is er een druppel die de emmer doet overlopen…

Pleinvrees oftewel ruimtevrees is een angststoornis. Gestoorde angst. Een abnormale en ongezonde angstreactie. Je bent niet bang VOOR de ruimte en weidsheid, maar door de stoornis wel bang IN grote, open ruimtes en/of in drukke en afgesloten gelegenheden. Een overdaad aan stress-stofjes of hormonen in je hoofd zorgt voor een ongezonde reactie, voor vervelende symptomen.

Door tal van oorzaken heb ik pleinvrees gekregen. Laten we zeggen dat ik er door mijn uitzonderlijke hoog gevoeligheid en serieuze ernst aanleg voor had, mits de sfeer en leefomstandigheden dermate bezwarend, belastend, traumatisch en negatief waren dat de potentiële angsten konden groeien en bloeien.

Welnu, wie in mijn kinderschoenen en puberschoenen zou hebben gestaan, bevreemdt het geenszins dat ik binnen vijf jaar twee zeer zeer zeer zware burn-outs heb gehad en een stress- en angststoornis heb ontwikkeld. Oorzaak en gevolg. Alle (ingrijpende) gebeurtenissen in mijn leven konden niet anders dan tot deze nare ontwikkelingen leiden.

Zonder al die spanningen, bedreigingen en drama’s in mijn jeugd was ik misschien ook niet gezond gebleven, maar had ik beslist niet zulke (zware) stoornissen opgelopen. Mijn jeugd heeft mijn psychosomatische en emotionele gezondheid verpest, en daarmee (groten)deels mijn kwaliteit van leven en levensgeluk. Mijn leven is al heel vroeg in de soep gelopen en mijn gezondheid al heel snel en heel ijverig om zeep geholpen.

In feite ben ik geestelijk invalide, gehandicapt. Door die verlammende angsten. Geketend en getekend ben ik door de terroriserende symptomen. Mijn geest zit in een rolstoel en daardoor loop ik tegen allerlei praktische belemmeringen en moeilijkheden aan.

Een paniekaanval en een fobie zijn iets heel anders dan GEWOON heel bang zijn voor iets, waarbij de symptomen zich vooral beperken tot het mentale gedeelte en niet zo hevig zijn, mochten ze zich ook lichamelijk een uitweg zoeken.

Bij een paniekaanval nemen de angst en paniek helemaal bezit van je geest én lichaam. De geestelijke en lichamelijke gewaarwordingen zijn heel erg abnormaal, krachtig, hevig, overrompelend en ‘bezitterig’. Iemand die zulke hevige angst en paniek – die ook lichamelijk alle alarmbellen doet afgaan – nooit heeft ervaren, kan zich er onmogelijk een voorstelling van maken hoe dat is en hoeveel impact dat heeft op je. Alles wat negatief en positief indruk op ons maakt, doet iets met ons, verandert blijvend iets in ons. Een heel erg zware paniekaanval (er zijn gradaties in!) neemt voor altijd je onbevangenheid en onbezorgdheid weg. Je kan het vergelijken met voor een doodseskader staan. Het voelt als doodgaan, en als hartstikke gek worden en alle controle over jezelf en je innerlijke rust totaal verliezen.

Als ik op internet en bij professionele behandelaren advies probeer in te winnen en hulp zoek, dan stuit ik immer op een heel summiere kijk op en heel summiere informatie over paniek en fobieën. Overal lees je en hoor je dezelfde standaard-visie en standaard-teksten: pleinvrees is zus en zo, uit zich volgens die en die symptomen, kan die en die oorzaken hebben en moet zus en zo behandeld worden.

Echter, ik ervaar ‘mijn’ pleinvrees heel anders dan volgens de beschrijvingen op internet en dan volgens de lezingen van de psychologen en huisartsen. Ik kan me er niet voldoende in herkennen, in de informatie die wordt verstrekt.

Helaas heb ik persoonlijk ervaren dat de summiere standaard-info over pleinvrees toch de leidraad is voor alle behandelaren die op mijn pad kwamen. Niemand was bereid naar mijn unieke verhaal te luisteren en daar op door te vragen. Niemand stond open voor mijn verhaal, voor mijn versie, voor mijn beleving, voor mijn unieke verzameling symptomen en bij-kwalen.

Ik leek steeds, overal en bij iedere behandelaar een van de vele fobielijders die zou moeten beantwoorden aan de summiere standaard-info die er over agorafobie de ronde doet. Altijd voelde ik me het projectieplaatje van de algemene opvattingen. Het is zelfs zo dat geen enkele hulpverlener die ik ontmoette nadrukkelijk de link legde tussen mijn aandoeningen en ‘tropenjeugd’ waarin ik bijna steevast in spanning en angst zat en waarin ik opbrandde tussen twee vuren. Ze zagen er blijkbaar de logica niet van in dat zich na zo’n jeugd en met mijn enorme gevoeligheid deze kwalen bij mij ontwikkelden.

Het is zo enorm belangrijk om naar het individu te kijken én te luisteren en hem of haar serieus te nemen en als een volwaardig persoon te beschouwen. Niet iedere fobieleider en mens met een paniekstoornis heeft – zoals ik – (zulke zware) burn-outs gehad (waaruit de angsten voortkwamen; toen zijn de angsten begonnen!). Niet iedere fobielijder heeft – zoals ik – ook nog heel veel andere klachten, zoals een zeer gebrekkige weerstand, lichamelijke zwakte en evenwichtsstoornissen als absolute achilleshiel. Niet iedere fobielijder is – zoals ik – psychologisch en filosofisch sterk en bezit zoveel zelfinzicht en analytisch vermogen. Lang niet bij alle fobielijders is de pleinvrees of de angststoornis slechts een onderdeel van veel grotere misère, zoals bij mij. Bij mij is de agorafobie een van de vele duivelse Matroesjka-poppetjes. En alles werkt op elkaar in. Alle aspecten van je karakter, je leven, je omgeving en je gezondheid of ziekte werken op elkaar in en daarom is een holistische benadering zo belangrijk, waarbij alles in ogenschouw wordt genomen en met elkaar in verband wordt gebracht.

De impact die een bepaalde klacht op je heeft en hoe je alles beleeft, dat is heel erg persoonlijk. Daarom is het zo ontzettend belangrijk dat medici en instanties zoals het UWV de tijd en moeite nemen om naar het individu te luisteren en te kijken. Als medicijnen en behandelingen niet (meer) helpen, zoals bij mij, dan brengen een luisterend oor, begrip, erkenning en meelevendheid wel degelijk de broodnodige verlichting! En dat wordt ontzettend onderschat. Dat menselijke aspect. En dat je niet als een nummer en als een van de vele patiënten wordt gezien, benaderd en behandeld, maar als een uniek individu met een eigen verhaal én een eigen inbreng.

Ik heb ervaren dat er ontstellend weinig belangstelling is voor de individuele fobielijder en dat er mede daardoor nog maar heel weinig bekend is over pleinvrees, dat er weinig (spectaculair) onderzoek naar wordt gedaan en dat de kwaal ontzettend wordt onderschat. Zeer hardnekkige en zeer hevige agorafobie is moordend en al zeker wanneer het gepaard gaat met nog heel veel andere symptomen en problemen, en nog meer als het door de patiënt als heel beperkend wordt ervaren. Een huismus met pleinvrees heeft er minder van te lijden dan een wereldreiziger. Hoe liever en vaker je buiten bent of wilt zijn, hoe meer je als agorafobie-lijder wordt geconfronteerd met je kwaal en haar symptomen.

Ik ben al dertig jaar ervaringsdeskundige en hou mezelf al drie decennia op de been. Zou ik misschien van nut en interessant kunnen zijn voor de medische wetenschap als het over deze aandoening gaat?! Zou ik mogelijk een zeer bruikbaar experiment-persoon kunnen zijn? Blijkbaar niet.

Edoch, al wat me rest, wat ik heb, is de huidige stand van zaken en het NU met de mogelijkheden, kansen, genietingen en beproevingen van NU en met de mensen die me NU bijstaan. Ik probeer/We proberen er NU het beste van te maken. Dat is het enige wat ik heb, het NU en mijn kwaliteiten om in het NU er het beste van te maken, van het NU het beste te maken.

Gezien, gehoord, gewaardeerd en begrepen word ik – behalve door mijzelf – door mijn vrouw die het nog steeds kan opbrengen om mij terzijde te staan, alsmede door onze twee kinderen en onder anderen mijn moeder. Maar het zou ook fijn zijn om eens gezien en gehoord te worden door mensen in een bepaalde (machts)positie en bij wie je om raad vraagt, omdat ze daar eigenlijk voor zijn en voor betaald krijgen. Helaas ben ik (nog) niet de goede personen tegengekomen. Ze beseffen niet dat ze me heel erg zouden kunnen helpen en verblijden door zich gewoon eens om me te bekommeren, door me serieus te nemen, door energie te steken in de menselijke benadering. Als pillen en adviezen niet (meer) helpen, maakt DAT het verschil.

Op mezelf aangewezen en teruggeworpen, en daarom dop ik m’n eigen boontjes maar…

Ik wil net als ieder ander gewoon gezellig en ontspannen door de stad lopen. Zonder angsten en spanningen, zonder vrees dat het weer mis gaat, zonder die duizeligheid en zonder het gevoel te hebben in rook op te gaan. Maar ik ben niet (zoals) ieder ander, ik heb pleinvrees. En dus ga ik wel de stad in – oh, hoe moedig en levenslustig ben ik! – maar oh jee, bij het zien van die grote brede oversteekplaats krijg ik het gevoel alsof ik in de grote gapende weidsheid zal oplossen als een bruistablet in water. Ik word door een onzichtbare sterke hand bij mijn nek gepakt en voorover gedrukt, alsof de angst me letterlijk klein en op de knieën wil krijgen. Ik probeer rustig te blijven, kalm door de buik te ademen en gewoon door te gaan. Oké, misschien is het beter als ik even stilsta. Maar als ik weer naar die oversteekplaats kijk, dan worden mijn benen alweer week en dreig ik door mijn knieën te gaan. De angst beheert me nu weer van top tot teen. Mijn lichaam is helemaal gespannen, er kunnen geen frons-rimpels op mijn voorhoofd meer bij.  Goed, rustig blijven en doorzetten. Niet opgeven! Niet teruggaan! Ik wil niet weer een nederlaag leiden. Ik wil verdomme gewoon lekker door de stad kuieren, daar heb ik zin in en daar geniet ik van, tenminste vroeger genoot ik daar zo erg van, toen ik nog niet die verdomde fobie had. Goed, ik herpak me weer, haal diep adem en zet het weer op een lopen. Ik steun op de grote, sterke paraplu die ik heb meegenomen, ook al schijnt de zon en is het onbewolkt. Ik moet toch op iets steunen. Kijk, als ik vlak langs de huizen af loop, dan gaat het nog wel.  Dat geeft het gevoel van beschutting, geborgenheid, veiligheid. Ja, het is allemaal puur een gevoelskwestie.  Daar is de oversteekplaats al verdomme. Oh jee, dit gaat helemaal fout! Het is hier zo weids en druk! Iedereen kijkt naar me. Ze zien het aan me! Nou ja, dat is dan maar zo, wat kan mij het schelen. Ik moet gewoon zien te overleven, de rest is onbelangrijk. Ik steek over, maar mijn benen lijken het te begeven en zijn aan het zwabberen. Ik lijk wel een dronkenman. Mensen zullen denken dat ik gezopen heb. Snel naar de overkant, want anders lig ik hier anders midden op straat en rijdt het verkeer over me heen. De angst ment me, als een paardenmenner. Hup, de zweep erover. Mijn ademhaling zit niet meer in mijn buik, maar achter mijn ogen of boven mijn kruin. Nee, ik zweet niet, heb geen hartkloppingen, heb het niet benauwd, zoals in alle boekjes over fobieën staat. Ik tril niet, maar ik blijf wel in de situatie zoals wordt aanbevolen. Ze zeggen dat de angst dan afneemt. Maar dat is niet zo. Ja, de angst is wel wat minder, maar die paniekaanval bij de oversteekplaats heeft gevolgen voor mijn lichaam: ik ben nu permanent duizelig. Onvast ter been. Dit is toch geen doen? Ik wilde alleen maar even lekker door de stad slenteren en misschien ergens wat kopen en eten. Maar ik voel me nu verschrikkelijk slap. Daar word ik automatisch nog onzekerder van en daardoor nog angstiger. Ik voel me nu slapper dan een vaatdoek. Hoe kom ik ooit terug bij de auto? Waarom heb ik mezelf dit weer aangedaan, waarom ben ik niet lekker veilig thuisgebleven? Waarom laat het lot me zo aan mijn lot over en me zo lijden? Wat heeft dit voor nut? Waarom komt er geen hulp, van bovenaf bijvoorbeeld?! Tja, al die zigeuners en Joden en tegenstanders van Hitler werden ook als uitgemergeld lijk op een stapel gegooid, voor hen was er ook geen hulp. Ik bevind me in ‘goed’ gezelschap. Ik ben eenzaam, maar heb nog altijd miljoenen lotgenoten! Ja, je mag je situatie zogenaamd niet vergelijken met het lot van die mensen toen, maar ze moesten maar eens in mijn schoenen staan, dan piepten ze wel anders. Zij lopen wel zonder paniek, angst en zonder een slap, duizelig lichaam door de stad. Zij zullen beslist ook kwalen hebben en lijden, maar lopen is voor hen normaal, daar denken ze niet bij na. Iedere stap die ik zet gaat gepaard met angst, paniek, spanning, stress, onzekerheid en vechtlust. Ik wou dat ik dood was en dit niet meer hoefde mee te maken. Nee, ik ben als de dood voor de dood, ik wil gewoon een beter en fijner bestaan, ik wil gewoon gezonder zijn. Maar nu sta ik hier uit te hijgen tegen de muur van een winkel en het lijkt alsof iedereen naar me kijkt en denkt dat ik gek ben en ziet dat ik niet in orde ben. Wat een opgave, wat een beproeving, wat een missie. Maar ik probeer gewoon mezelf te herpakken en dan maar wat etalages te kijken. Ik moet mezelf afleiden. Maar godverdomme, het gaat niet. Ik ben bekaf, gebroken. Ik wil niet terug, ik wil gewoon lekker shoppen. Maar ik ga terug. Ik hou de mobiele telefoon in mijn broekzak in mijn hand, voor het geval ik 112 moet bellen of gewoon een van de mijnen. Haal ik dit wel? Hoe omzeil ik die drukke, brede oversteekplaats? Dat kan dus niet! GOD-VER-DOMME! Weer die hel! Ik kan niet meer! Maar ik moet! Ik wil!

…. Ik heb het weer gered. Ik leef nog. Ik zit in de auto, veilig in de auto. 

http://www.Achterdetraliesvandeangst.jouwweb.nl

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s