De lezer

Met haar linkerhand drukte ze zijn stijve – die bijna zijn buik raakte – omlaag, horizontaal, waarna ze hem begon af te zuigen alsof haar leven ervan afhing. Met de wijs- en middelvinger van haar rechterhand vingerde ze zichzelf ondertussen. ‘Dit is de seks die ik altijd heb verlangd’, dacht Gregory. ‘Dit is de seks die de meeste mannen zich wensen. Geen romantisch gedoe, maar vuur, storm en bliksem tussen de lakens, een vrouw die precies is zoals de wijven in de pornofilms die je stiekem bekijkt, een meid die alles wat vies is hartstikke lekker vindt, voor wie seks haar lust en haar leven is en die precies begrijpt wat een man wil en nodig heeft. Die dat zelf ook heel erg hard nodig heeft. Ga door schatje, ga zo door, ik kom in je mondje, ja!’ 

Valentijn las deze passage uit de door de internationale literatuurcritici alom geprezen roman van een Amerikaanse schrijfster die haar verhalen lardeert met een uitgekiende hoeveelheid geschreven porno, dusdanig dat het niet te vulgair wordt en niet te overheersend. Want dan zouden haar collega’s en de recensenten van de gevestigde tijdschriften en dagbladen het geschrevene niet pruimen. Het moet literair verantwoord blijven, zo’n verhaal, natuurlijk! Er mag of moet seks in voorkomen, maar de passages over de neukpartijen en over de erotische gevoelens en gedachten mogen geen eigen leven leiden. Seks mag niet de slagader zijn van het levendige verhaal. De erotische passages moeten functioneel zijn. Ja ja. Welkom in de hypocriete wereld van het verstandshuwelijk tussen de decadentie en het snobisme, vaak gebezigd door rijk en gestudeerd links.

Terwijl Valentijn het ‘fuck-fragment’ las, zwol de geilheid in zijn boxershort op. ‘Zouden de passanten die mij hier zien zitten, kunnen zien of merken dat ik een erotisch boek aan het lezen ben?’ dacht hij onwillekeurig. Als Karin en hij hebben gevreeën, vraagt Valentijn zich eveneens af of de andere kerkgangers (op zondagochtend) of hun vier kinderen (bij het ontbijt of als ze uit school komen) aan hun gezichten kunnen zien en aan hun gedrag kunnen merken dat ze de liefde hebben bedreven. ‘Misschien kunnen ze ons geil wel ruiken’, denkt hij soms. In seksshops, seksbioscopen en parenclubs ruikt het immers overduidelijk naar seks. Of denk je dat maar, lijkt dat maar zo? Doet de verbeelding dat met je reukorgaan en hersenen?

Valentijn kan zich herinneren dat hij bang was dat zijn moeder aan hem kon zien dat hij bij een hoer was geweest, ontmaagd was door haar. Zestien was hij.Van zijn verjaardagsgeld, honderd Frank, was hij naar een hoer gegaan. Hij had haar telefoonnummer gevonden op de advertentiepagina in een regionaal weekkrantje en haar opgebeld. Een kwartier later stopte ze zijn lul in haar kut. Met een condoom eromheen. Ze heette Charlotte en leek een halfbloedje te zijn met Latijns-Amerikaans bloed.

Valentijn had er door de zenuwen niet van kunnen genieten. Hij had het gevoel dat hij iets deed wat verboden was, betrapt zou kunnen worden, iets deed dat ondeugdzaam en gewoonweg oneerbaar was. Alleen vieze oude mannetjes bezoeken de hoeren, toch? En had ze zijn pik wel écht in haar soepele gleuf gedaan? Valentijn herinnerde zich een tijdschrift-artikel met en over prostitués waarin stond dat sommige dames van lichte zeden dat ding van de man gewoon tussen hun bovenbenen stoppen, dat hij er niets van merkt dat hij nooit in haar was.

Trouwens, zijn moeder leek niet te zien, horen of ruiken dat hij zojuist was ontmaagd, door een overigens allerbeminnelijkste sekswerker op wie hij best verliefd had kunnen en willen worden. Valentijn als de reddende engel van een hoer. Ze zou verliefd zijn op hem en haar beroep niet meer willen uitoefenen, omdat ze alleen met hem de lakens zou willen bevuilen en het matras zou willen benutten als de trampoline van de genitaliën.

Valentijn zat gemoedelijk op een bankje op de kade langs de rivier. Rechts van hem voer het veerbootje met hooguit negen auto’s en evenzoveel fietsers op en neer tussen twee historische dorpjes. Deze setting paste perfect bij hem. Valentijn had de wijzers van zijn levens-horloge teruggezet naar de jaren 50, 40, 30 en 20 uit de vorige eeuw. De oude huizen, het ouderwetse en trage vervoer over het water en de rust aan de waterkant deden hem goed.

Hij had zijn vintage-hoed naast zich neergelegd, zodat het leek alsof hij een treinpassagier was die zijn tas naast zich heeft neergezet om te voorkomen dat iemand pal naast hem komt zitten.

Af en toe keek Valentijn op van zijn boek, naar de veerboot en naar de zwanen en eenden in de rivier. De waterdieren leken te zwemmen op vloeibare Olympische gouden zonneplakken in de kronkelende en geribbelde stroom. Je zou die plekken ook zonnen-eilandjes kunnen noemen, maar dan waterige atolletjes in ander water, in donkergrijs, onspectaculair water.

Hoewel Valentijn het leesvoer opwindend en herkenbaar vond, zei hij inwendig tegen zichzelf dat hij in een niet zo polygame periode zat. Het kon zo weer anders zijn, maar nu had hij even genoeg aan Karin. Mogelijkerwijs ook, omdat hij zich zorgen om haar maakte, vanwege die plek op haar rug. Misschien wel huidkanker. Dat deed hem beseffen hoe lief hij haar vond, en hoe goed ze matchten, na vijftien jaar huwelijk nog altijd. Steeds meer, leek het wel.

Hij wist dat hij geen goede minnaar was, geen man waar vrouwen die een slippertje willen of die dromen van de beste seks van hun leven wat aan zouden hebben. ‘Ik ben ook in bed nog steeds zo onzeker en klunzig als bij die eerste keer’,  dacht hij. ‘Ik kom daar maar niet overheen, ondanks alle ervaring. Eigenlijk bak ik er niks van in de sponde. Het is dat Karin ook geen ervaring had toen we elkaar leerden kennen en geen referentiekader heeft, plus dat ze gewoon snel tevreden is of niet snel ergens een punt van maakt als het om mij en de kinderen gaat. Maar anders… zou ze allang een betere lover hebben gezocht. En beslist hebben gevonden. Niet liever en emotioneel loyaler, wel bedrijviger en behendiger. Ik kan ook nog steeds niet goed zoenen, en al helemaal niet zonder tong, met alleen maar de lippen. Bij acteurs ziet dat er altijd zo lekker, makkelijk en als vanzelfsprekend uit, maar dat zoenen van Karin en mij lijkt in principe helemaal nergens op. Karin doet het niet vaak en zelfs niet graag, volgens mij. Dat zal mede te maken hebben met mijn geringe talent voor kussen, voor lippen-neuken’.

Gregory spuugde op haar anus om het kontgaatje natter en dus beter toegankelijk te maken. Hij wilde voorzichtig bij haar naar binnen gaan, maar zij riep: ‘Kom op, niet zo aarzelen, gewoon erin rammen en pompen. Ik hou ervan om in mijn kontje genomen te worden. Het voelt net als poepen, maar dan omgekeerd. Heerlijk! Zo ja!’

‘Er waren jaren dat ik er alles voor zou doen om eens anaal te kunnen neuken’, dacht Valentijn. ‘Karin vindt dat vies. Mij lijkt het verrukkelijk, lekkerder dan vaginaal vrijen. Eén keer, in het begin van onze relatie, probeerde ik onaangekondigd bij haar achteringang naar binnen te gaan, maar toen fluisterde ze: ‘Je zit verkeerd’. Voor mij het signaal om ermee op te houden. Ze leek me al niet het type dat daar voor in was. Maar nu, vandaag en de voorbije weken eigenlijk al, heb ik weinig behoefte aan seksueel avontuur, aan erotische primeurs, aan heerlijke handelingen die ik misschien nooit van mijn leven zal doen, waarnaar ik tot aan mijn dood zal verlangen – tijdens mijn hete en ontevreden levensfases. Als dat plekje van Karin op haar rug niet kwaadaardig is, misschien komt dan die geilheid en het verlangen naar hetere seks met andere vrouwen wel weer terug. Nu nemen mijn zorgen om haar gezondheid en mijn angst en medelijden me te veel in beslag. En eigenlijk vind ik deze erotische rust wel lekker. Lekker rustig. Kon ik dat ook maar zo voelen als er geen vervelende aanleiding was om niet geil te zijn. Geilheid is eigenlijk heel onrustig. Ik vind die veerboot daar in feite net zo geweldig als een speedboot. Het hoeft voor mij eigenlijk allemaal niet zo cool, niet zo heftig, niet zo spannend. Op een verlaten boerderij voel ik me waarschijnlijk lekkerder dan in hartje New York, hoe geweldig ik The Big Apple ook vind’.

Valentijn sloeg het boek dicht. Hij keek even in de zon, naar het veerbootje en in gedachten naar de glimlach van zijn eigen vrouw.  De opwinding in zijn broek maakte plaats voor een warm gevoel in zijn hart.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s