AZ-Cambuur: eindelijk weer eens een lekkere pot

Gisteravond genoten van de halve finale KNVB-beker tussen AZ en het in Alkmaar te gast zijnde SC Cambuur uit Leeuwarden. Meestal zijn voetbalwedstrijden die live worden uitgezonden slechts of niet eens een korte samenvatting waard, maar deze wedstrijd was zelfgebakken, vers-uit-de-oven-cake met een heerlijke cappuccino.

Als voetballiefhebber moet ik helaas constateren dat de meeste live-wedstrijden het beste met oogkleppen op kunnen worden bekeken. De fantasie aan de binnenkant van je ogen is – zelfs als je van nature of door de omstandigheden weinig fantasie hebt – veel aantrekkelijker dan de werkelijkheid die op de grasmat wordt afgedraaid. Zelfs de meeste potten die mijn favoriete club Ajax afwerkt, zijn doorgaans saai en kennen in 90 minuten hooguit vijf hoogtepunten. In bed is een kwintet hoogtepunten veel, maar voor de buis of op de tribune van een voetbalstadion is het als vijf regendruppeltjes in een gortdroge woestijn waar het op 31 december al het hele jaar niet heeft geregend.

Daarom was ik laatst zo blij met het Champions League-duel tussen Manchester City en AS Monaco. Dat was een van de lekkerste voetbalduels die ik de afgelopen decennia heb mogen en kunnen aanschouwen. Twee ploegen die wilden en konden voetballen, weinig overtredingen, weinig oponthoud, haast geen gepriegel aan de zijlijn en bij de cornervlag en heel erg veel goede passes, snelheid en passie. Wat was dat vrouwentong over je blote eikel!

Tegenwoordig graaft een van de twee tegenstanders zich helemaal in teneinde op de counter te speculeren en dan krijg je het gevoel dat je met de aanvallende ploeg op een deur bonkt die maar niet open wordt gedaan, terwijl je heel nodig naar de wc moet achter die potdichte deur die op slot is maar waartegen voor de zekerheid een heel team inclusief de technische staf leunt (aan de wc-kant van de toegangspoort) om er zeker van te zijn dat er echt niemand binnen kan komen. Dat is geen voetbal, dat is dammen op de witte vlakken, dat is schaken zonder een zet te zetten. Fuck off!

De Fifa en Uefa moesten daar eens iets op verzinnen: een regel waardoor een team binnen een bepaalde tijd op de helft van de tegenstander moet komen, met bal en met minstens vijf spelers, en anders strafschop tegen. Zoiets. Wie niet wil moet gedwongen worden.

Natuurlijk was AZ-Cambuur qua niveau tienduizend keer minder dan City-Monaco. Maar het was onderhoudend. Eerste divisionist Cambuur kwam er soms verrassend patent en potent uit, met dreigend combinatievoetbal. De ploeg greep iedere kans om aan te vallen, hoe gering in aantal die kansen ook waren, omdat AZ nou eenmaal meer kunde in huis heeft. AZ speelt dit seizoen wisselvallig en bij tijd en wijlen dramatisch (veel kansen missen, veel fouten achterin), maar net als Ajax heeft deze club altijd de intentie om te voetballen, om het spel te maken. De drang naar voren van AZ blijft niet achter bij de drang naar voren van Ajax en Feyenoord. Helaas is het PSV van Cocu meer berekenend, en dit seizoen krijgt die club dan ook het loon van de angst, van de zelf-onderschatting.  In Amsterdam, tegen mijn Ajax, speelden de Eindhovenaren ronduit laf en onder de eigen mogelijkheden. Pas na de achterstand gaf PSV gas en bleek het eigenlijk beter dan 020. PSV heeft ook een betere selectie dan Ajax, is beter in balans, ook qua leeftijden.

HOOFDROL VOOR BEIDE KEEPERS

Zelfs na verlenging stond in de kaasstad nog altijd de rijwiel-stand op het scorebord. Maar the wheels roled om maar eens goed Nederlands te gebruiken! Er was wel gescoord, maar de video-arbitrage bracht gerechtigheid: AZ dacht in de slotfase van de reguliere speeltijd gescoord te hebben, maar voordat het doelpunt werd gescoord, had een AZ-speler een overtreding begaan, de Cambuur-goalie het keepen onmogelijk gemaakt.

Leonard Nienhuis, de genoemde sluitpost van de Friezen, keepte een geweldige wedstrijd, net als zijn AZ-collega Tim Krul die met een paar uitstekende spelhervattingen en een magistrale redding zijn zelfvertrouwen leek terug te krijgen.

AZ-Cambuur was sowieso het verhaal van twee keepers die je het succes gunde (en nog steeds). Nienhuis, die eruit ziet als een Ierse pub-bezoeker/zeeman, is bij Cambuur wederom niet de eerste keus onder de lat. Zijn trainer vindt blijkbaar dat de lat te hoog ligt voor de Groninger. Maar tegen AZ bewees Nienhuis wat hij wel vaker heeft aangetoond: dat hij kan keepen als de beste, als hij zijn dag heeft. Je gunt hem het succes vooral ook, omdat je weet dat zijn moeder in 2013 zelfmoord pleegde na een depressie. Ze vond het leven niet meer leuk, ze leed veel te erg. Gisteravond was het alsof zijn moeder daarboven de goden had verzocht om haar zoon een handje te helpen bij het pareren van de AZ-schoten en kopballen. Nienhuis keepte als Piet Schrijvers in zijn beste dagen. Nienhuis, niet zo dik als Schrijvers op het laatst, maar wel eentje die dikker lijkt dan dat hij is. En daardoor zo verrassend zweeft, als een pluisje in de wind.

Tim Krul, de ballenstopper van de Alkmaarders, gunde je (en nog steeds) eveneens een glansrol. Nienhuis keepte formidabel en mede dankzij hem wist Cambuur het te schoppen tot de strafschoppen-horror, maar Krul werd de held van de avond door de laatste strafschop te stoppen hetgeen betekent dat de ploeg van John van den Brom in de finale staat tegen Vitesse. Krul, die een WK heeft meegemaakt en toen ook al de strafschoppenkiller-held was, vierde de overwinning alsof hij de Champions League had gewonnen. Begrijpelijk, na al dat blessureleed, na al die lappenmand-jaren en de kritiek op zijn matige prestaties na zijn revalidatieperiode. Bij Ajax kwam hij niet eens meer in aanmerking als tweede keeper. Krul leek tijdens zijn eerste duels bij AZ op een hyper-nerveuze beginneling met faalangst. Wat een gebrek aan ritme en vertrouwen, aan vorm ook, met een kanjer kan doen/hoe dat het talent kan ondermijnen, en wat een paar goede reddingen met dat gerafelde zelfvertrouwen kunnen doen…

Krul die eruit ziet als een verveelde croupier die eigenlijk liever niet in een tuxedo rondloopt, maar bij voorkeur in een joggingbroek met een hondje beneden zijn hoge basketbal-gympen. Die Krul, die Tim Krul, was gisteravond ouderwets de held, net als op het WK in 2014 in Rio. Van riool naar Rio en van Rio naar riool en weer van riool naar Alkmaars carnaval na het Bacchus verzuipen. Het kan verkeren.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s