Het verschil tussen een hartschrijver en een probeerblogger

Reeds tien jaar maak ik van de mogelijkheid gebruik om (bij diverse blogsites) te bloggen. Op internet heb ik een tamelijk grote voetafdruk.

Ik schrijf al mijn hele leven, en overal. Een veelschrijver kun je me gerust noemen. Ik krabbelde al van alles neer toen ik nog niet kon schrijven. Als klein kind ‘schreef’ ik mijn tijd vol door hele kladblokken te vullen met oneindig veel zinnen vol fantasieletters (on-alfabetische krabbels). Ik heb een keer op het behang geschreven bij mijn opa en oma in Zeeland toen het kladpapier op was. Ik wist dat het niet mocht, maar kon me niet beheersen. De drang om te schrijven is altijd zo groot gebleven.

Ik schrijf (zoveel) omdat ik geniet van het schrijven als zodanig. Ik kalk dus niet in de eerste plaats van alles neer omdat ik mijn verhaal kwijt moet of mijn hart moet luchten (dat kan ook op andere manieren, en die benut ik), niet primair om er succes mee te hebben en/of de aandacht te trekken (anders had ik de moed allang opgegeven) en zelfs niet in eerste instantie om gelezen te worden (in dat geval had ik de pijp allang aan Maarten gegeven).

Ik schrijf omdat ik kennelijk moet en wil schrijven, net als dat ik eet, drink, neuk, plas, poep, reis, tv kijk en adem. Allemaal dingen die ik als vanzelfsprekend doe. Reeds lang voor het internet-tijdperk – ik was toen nog een tiener – schreef ik gedichten en korte verhalen. Die liet ik aan niemand lezen, maar ik bewaarde ze wel. Het ging me vooral om het schrijven als bezigheid. Ik vind het gewoonweg een voor mij noodzakelijk en leuk tijdverdrijf  waar ik maar geen genoeg van kan krijgen, net als van lesbische porno (in een volgend leven wil ik terugkomen als lesbische porno-actrice).

Omdat een mens nou eenmaal en helaas een beroep moet uitoefenen om geld te verdienen waarmee je de rekeningen en alle andere zaken kunt betalen om de economie mee draaiende te houden en zelf in leven te blijven, ging ik de journalistiek in en stuurde ik manuscripten naar uitgeverijen, maar dit allemaal niet van ganser harte. Veel liever zat ik op mijn kamertje achter mijn schrijfmachine voor de koe z’n gewei te dichten en te ‘columneren’.

Wel heb ik altijd graag ingezonden brieven en gedichten vervaardigd die ik opstuurde naar tijdschriften en kranten en die meestal werden gepubliceerd. Als ingezondenbrievenschrijver was en ben ik vrij man, kan ik schrijven vanuit mijn hart.

Ik heb nooit graag in loondienst en in opdracht gewerkt. Ik ben heel erg ijverig, gedreven, ambitieus en allesbehalve lui (als vrije blogger lever ik het ene na het andere artikel aan, terwijl ik daarnaast in schriftjes schrijf die ik voor mezelf hou), maar ik heb gewoon een enorme allergie voor werken voor een opdrachtgever. Schrijven is naast beffen, lief zijn, pingelen met de bal en tv kijken het enige wat ik tamelijk goed kan en heel erg graag doe en dat wil ik niet verneuken door er mijn beroep van te maken. Ik doe geen concessies. Het schrijven is iets van en voor mijzelf. Maar ik doe wél mijn best om er steeds beter in te worden en om iets leuks, goeds of aantrekkelijks te fabriceren. Want ik moet er zelf voldoening van hebben. Het moet voor mij een uitdaging blijven. Ik vind het heerlijk om progressie te boeken, te leren en voor sommige blogs een beetje of zelfs best veel research te doen, voor mezelf de lat steeds hoger en anders te leggen en te variëren qua stijlen en onderwerpen. Ik ben de eerste en soms enige lezer van wat ik aan de computer toevertrouw!

Ik ken maar heel erg weinig mensen met dezelfde passie voor schrijven als ik, en met dezelfde insteek en instelling. Heel veel bloggers schrijven vooral omdat ze gelezen willen worden, ontdekt hopen te worden, iets kwijt willen, iets willen delen, met het schrijven iets willen bereiken, terwijl het mij vooral gaat om het pure schrijfproces, om het schrijven zelf, om het ermee bezig zijn. Als niemand leest wat ik schrijft, vind ik dat heel jammer (door internet is de verleiding groter geworden om lezers te willen trekken), maar ik ga gewoon door. Omdat ik niet anders kan en niet anders wil.

Heel erg vaak haken bloggers na een tijdje of zelfs na een paar jaar alweer af. Omdat ze geen motivatie en geen animo meer hebben, omdat ze het te druk hebben, omdat ze struikelen over stomme reacties of over het gebrek aan reacties, lezers en succes of om andere redenen. Hoe vaak heb ik al wel niet bloggers zien komen en gaan. Dikwijls beginnen ze hun eerste blog als volgt: ‘Ik wilde al heel lang een blog beginnen en nu is het er dan eindelijk van gekomen’. En dan behandelen ze in hun blogs meestal één thema: hun geloof, een hobby, de liefde voor dieren, een ziekte, een nare situatie en ga zo maar door. Vaak verdwijnen ze weer net zo snel van het blogtoneel als dat ze op de blogsite verschenen. Niets mis mee, maar zo anders dan mijn beleving.

Maar ja, dat is the story of my character: ik beleef bijna alles heel anders dan de meeste andere mensen. Ik ben blijkbaar een buitenaards mens. Nog altijd kan ik niet geloven dat ik onder al die miljarden mensen met wie ik weinig gemeen heb en op wie ik niet wil lijken toch nog mijn echte tweelingziel heb gevonden, mijn lieve, geweldige, fijne vrouw Sandra. Met haar kan ik lezen en… schrijven!

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s