Volkskrant-columnist Max Pam is provincie-basher

Ik vraag mij af of Amsterdammer Max Pam ooit helemaal is hersteld van de hersenbloeding die hij in 2002 had. Of schreef hij voor die tijd ook al van zulke stompzinnige stukjes? Zijn moeder was Joods en van sommige mensen… ach, laat maar. Je moet niet altijd overal de oorlog erbij slepen.

Vandaag las ik zijn woensdag-column in de Volksverlakkerijkrant. Heel toevallig hoor (mijn zoon had het exemplaar geleend van zijn opa, voor een schoolopdracht), want ik lees die krant normaal gelezen nimmer. Dit dagblad wordt gevuld en bestierd door arrogante en zure, zogenaamd (soft-)linkse salon-socialisten die zichzelf superieur wanen, want och, wat zijn ze belezen, kunstzinnig, gestudeerd en intelligent.

Een krantenabonnement hebben we al jaren niet meer, omdat kranten lezen erg tijdrovend is en abonnementen duur zijn, zeker voor een eenverdieners-gezin zoals van ons. Ja, ik weet wel dat er geen haan en al helemaal geen politicus, columnist of kiezer naar kraait, maar het eenverdieners-gezin wordt van iedereen het hardste gepakt, met een dalende koopkracht tot gevolg. Het Grote Onrecht.

Maar goed, in zijn column pakte de vermoedelijke PvdA-er Max Pam de SP eens even lekker aan, de enige nog echt sociale partij van Nederland die opkomt voor de zwakkeren en kanslozen. Pim Pam Pet maakte er in zijn stukje een spelletje van om SP-voorman Roemer allesbehalve te roemen.  Pam, die er zelf uitziet als een gezapige, saaie en vrijgezelle Nederlands-leraar op leeftijd met pis- en spermavlekken in zijn broek, sleepte het uiterlijk van Roemer erbij en diens woonplaats Oss.

Het is niet de eerste keer dat ik iets lees van Pam dat sterk ruikt (stinkt) naar Randstad-arrogantie, Randstad-oogkleppen en Randstad-suprematie. Ook nu dus weer. Pam schrijft: “Standplaats is Oss en de kopstukken spreken met een zachte g, zodat je als noorderling al gauw geneigd bent te denken dat ze bij die partij allemaal een wietplantage in de tuin hebben’. En dan mag ik niets hatelijks schrijven over een hatelijke en idiote half-Jood en de oorlog?

Ik geef toe, ik zou beter met meer klasse kunnen reageren op zoveel onzin en hatelijkheid. Pam is de opwinding niet waard. De spaarzame keren dat ik de Volkskrant lees en ook zijn column, dan moet ik concluderen dat deze niet-goed-bij-zijn-hoofdstedeling ‘Provinciefoob’ en een onbenul is die niets schrijft waar ik enig talent of een briljante visie in herken. Maar het zal wel aan mij liggen, want ik woon nog zuidelijker dan Roemer, spreek met een nog zachtere g en ik heb op de SP gestemd (alhoewel ik Asscher, D66, de PvdD en GroenLinks eveneens een warm hart toedraag).

Ze zouden Max minimaal met pensioen moeten sturen. Dat hadden ze 40 jaar terug al moeten doen…

Deze lul heeft me nog nooit kunnen overtuigen dat hij ze nog allemaal op een rijtje heeft en dat ik geen hekel aan hem zou moeten/hoeven te hebben…

Naschrift:

Beste Max Pam,

Zoals u hierboven leest, heb ik in eerste instantie heel emotioneel en zelfs laag bij de grond gereageerd op uw in mijn ogen onzinnige schrijfsels over SP-leden uit het zuiden des lands. Na het publiceren van mijn blog, heb ik even onkruid gewied en ik merkte tijdens het uitvoeren van deze activiteit dat ik spijt had en heb van bepaalde dingen/persoonlijke aanvallen die ik heb geschreven, waarvoor mijn oprechte excuses.

Ik ben van nature en versterkt door bepaalde ervaringen een buitensporig emotioneel mens en op veel fronten zelfs gefrustreerd. De boosheid komt eruit als ik geprikkeld word door iets en/of iemand. Wellicht herkent u dat. Dat is voor geen van ons beiden een excuus voor bepaalde hatelijke en onredelijke opmerkingen, maar wel een verklaring.

Net als u kan ik heel moeilijk tegen onredelijkheid, onrecht en hatelijkheden, en net als u ga ik dan juist zelf onredelijke en hatelijke dingen schrijven, uit een soort van ziel-blessure en revanchegevoelens.

Ik neem aan dat het u buitengewoon dwars zit dat links het zo slecht doet tijdens de verkiezingen, dat het verlies van links u aan het hart gaat, en dat daar uw in mijn ogen stupide stukje over de SP en Roemer vandaan komt. Bij nader inzien kan ik u dus wel begrijpen, al zou het u mooi staan als u zich ook eens gewonnen gaf, kwetsbaar opstelde, liet merken in de spiegel te kijken en uw fouten en onredelijkheden toe te geven.

Na het plotseling opheffen van de Volkskrant-blog heb ik (on)gemeen fel uitgehaald naar de hoofdredacteur van de Volkskrant en zijn vrouw, hetgeen me op de titel ‘haatblogger’ kwam te staan. Dat ik op basis van mijn geschreven woede-aanvallen deze titel van jullie burelen heb gekregen, snap ik, maar het doet mij geen recht. Wie mijn hele blog-oeuvre bestudeert (daar heeft niemand de tijd voor en zin in, dat weet ik ook wel), komt tot de conclusie dat ik juist een idealistische liefdes-blogger ben, doch inderdaad gefrustreerd, zeer emotioneel en impulsief.

Hoe spontaan en oprecht mijn eerste reacties ook zijn als ik vind dat ons onrecht is aangedaan of als iemand onredelijk is geweest, ze zijn over the top, onredelijk en zelfs hatelijk, echter voortkomend uit teleurstelling en verdriet.

Wat anderen van me vinden, over me zeggen en van me denken, laat me nochtans vrij koud (ik ben namelijk zeer realistisch over mezelf), en ik ben er allang achter dat ik er geen vat op heb hoe mijn woorden worden geïnterpreteerd. Het kan best zijn dat men denkt dat ik met de inhoud van dit naschrift zielig wil doen of mezelf zielig vind, en medelijden wil opwekken. Of dat mijn excuses slap zijn. Dat is geenszins het geval.

Ik ben gewoon transparant en schrijf het precies zoals het is en ik het voel.

Nog altijd vind ik uw schrijfsels weerzinwekkend, uw laatste schrijfsel over de SP stompzinnig, discriminerend en stigmatiserend voor mensen beneden de grote rivieren. En nogmaals, het is niet de eerste keer dat ik u op provincie-haat, Randstad-snobisme en provincialen-bashen betrap. Uw uithaal naar Roemer en zijn partij vind ik ook nog altijd onbegrijpelijk en vooral onredelijk.

Maar ik vind zelf – nu de woede over wat u heeft geschreven, is bekoeld – dat ik in mijn reactie uit de bocht ben gevlogen. Een mens lijdt geen gezichtsverlies door fouten toe te geven en te willen herstellen en verbeteren. De tekst boven het naschrift laat ik daarom staan, maar van de stoten diep onder de gordel betuig ik spijt. Sorry isn’t the hardest word at all.

Volgens mij zijn een dergelijk opbouwende, eerlijke zelfkritiek en zelfanalyse onontbeerlijk om alsmaar en met vallen en opstaan een beter mens en een betere schrijver te worden. Ik gun u dan ook hetzelfde vermogen om in de spiegel te kijken en verslag uit te brengen van wat u in het glas zag.

Met hartelijke groet met een zachte g,

Roland Danckaert.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s