Gebrek aan natuur

Vanmorgen liep ik door een weiland in een stiltegebied. Het gras stond hoog en was doordrenkt van de dauw. Mijn schoenen en sokken werden kletsnat. Ik beende naar de rivier, het water maakte peristaltische bewegingen en horizontale boomstammen probeerden de overkant van de oever te bereiken, doch zonder succes, ze kwamen net een tak-lengte tekort.

Het was een hele tijd geleden dat ik nog eens door de velden had gelopen. Ik voelde me als Toetanchamon die tot farao werd gekroond. Euforisch. Ik zou meer de natuur moeten opzoeken, want ik leef altijd op in het groen. Nou ja, altijd… Ik heb weleens door hetzelfde weiland gelopen, ook op een vroege morgen, toen de op mij na verlaten vlakte ineens vol stroomde met koeien die wat mij betreft iets te enthousiast op me afsnelden. Er zaten ook een paar stieren bij. Toen leefde ik niet op, maar vreesde ik voor mijn bestaan. Net op tijd kon ik me achter het prikkeldraad wurmen (maar ik kwam er niet zonder letterlijke kleerscheuren vanaf). De koeien en stieren stonden aan de andere kant van de afscheiding naar me te briesen, alsof ik ze wat had misdaan. Zag ik er dan uit als een slager?

Hoe dan ook, ik voelde me heerlijk in dat ditmaal koeienloze weiland. Ik had zelfs wat minder last van mijn pleinvrees (ruimtevrees), hetgeen me deed vermoeden dat mijn pleinvrees niet alleen is veroorzaakt door stress, trauma’s en spanningen, maar ook door de moderne wereld, door de hectische, drukke, tegennatuurlijke maatschappij. Tijdens onze boerderijvakanties in het Zwarte Woud voelde ik me eveneens beter dan gewoonlijk. Niet  dat ik me (helemaal) genezen voelde, maar ik voelde me wel aanmerkelijk fitter, blijer, gelukkiger en minder angstig. Ik ben diep in mijn hart gewoon een boerenjongen die houdt van kleine, intieme boerengehuchten met smalle door bomen omzoomde straatjes.

Enfin, ik herhaal dat ik eigenlijk te weinig in de natuur kom. Natuurlijk, natuur is overal, zelfs in de stad. Maar ik doel op de natuur waar de dorpse en stedelijke bebouwing ver te zoeken is. Een weiland is natuurlijk geen wilde natuur, maar dat ongemaaide gras en de veldbloemetjes tref je niet zo gauw aan op en langs de officiële wandelpaden. De natuur waar ik van hou en me goed in en bij voel, heeft in elk geval een heel klein beetje weg van ongecultiveerdheid. Oké, ik geef het toe: ik ben een bangeschijter en de natuur waarin ik me bevind moet wel veilig zijn, dat wil zeggen vrij zijn van grote dieren die op me afkomen, of dat nu honden zijn, koeien of zwijnen.Ik ben zo bang aangelegd dat ik zelfs voor een wezel die zich verstopt wegren.  Tijdens een vakantie door Nederland – in Volendam volgens mij – heb ik het als puber eens gepresteerd om heel hard en volledig in paniek weg te rennen voor een herdershond die lag te slapen naast de incheckbalie van een familiehotel. Mijn vader is me heel Volendam door achterna gerend en moest me beloven dat we een ander hotel zouden nemen.

Maar als het veilig is, dan voel ik me fijn in de natuur. Natuur die niet wordt bevuild en bevolkt door toerisme of andere drukte. Er was vanmorgen geen mens en geen dier in en bij dat weiland en dat voelde zalig.

Ik betreur het dat mijn gezinsleden het niet fijn en leuk vinden om – bijvoorbeeld op vakanties en tijdens uitjes – door de natuur te lopen. Als ik ze al eens zo ver krijg om door het groen te stappen – dat lukt me haast nooit – dan lopen ze aan een stuk door te klagen en daarmee verpesten ze mijn natuurbeleving. Dan loop ik nog liever alleen. Mijn vrouw is voortdurend bang dat ze agressieve honden tegenkomt (ik ben daar ook bang voor, maar de wil om te wandelen door en te genieten in en van de natuur is sterker) en loopt voortdurend te zagen dat het bos zo verschrikkelijk saai is. De kinderen zijn gewoon ronduit tegen de natuur en al helemaal tegen bewegen tussen de bomen.

In feite gedragen mijn gezinsgenoten zich precies zoals ik in een winkelcentrum. Ik heb een hekel aan die grote, moderne shoppingcentra, tenzij ik iets zoek voor mezelf. Maar ik ben een heel snelle beslisser als het om het uitkiezen en kopen van kleding en schoenen gaat. Of misschien dat niet eens zozeer, maar ik winkel wel heel doelgericht. Winkelen voor de lol, dat kan er bij mij niet in. Mijn gezinsleden kunnen uitgebreid de tijd nemen voor en genieten van shoppen. Wat dat betreft, ben ik dan wel weer een typische man. Ik haat shoppen. Ik shop als en omdat ik iets nodig heb. Toegegeven, sommige winkelcentra, vooral in Azië, het Midden-Oosten en Amerika en Canada, zijn heel mooi en zelfs spectaculair, een belevenis op zich. Daar kan ik best even van genieten.

Maar voor de rest ben ik liever in kleine dorpjes en in de natuur.  Het is beslist waar dat ik ook intens geniet van mooie en fascinerende steden als Praag, Venetië, New York, Salamanca, Rome, Londen, Parijs en Lissabon, ik ben niet alleen maar een natuurminnaar. Doch, zoals ik me vanmorgen voelde, in dat ‘simpele’, verlaten weiland met dat hoge, natte gras met daarin die veldbloemen en overal waar ik keek horizon en groen… daar kan toch echt heel weinig tegenop. Die ervaring staat wat mij betreft gelijk aan het hebben van fijne seks, een goed huwelijk, een prettig gezin, een spannende minnares en een goede gezondheid.

Over minnaressen gesproken. Onze dochter vertelde me gisteravond dat Humberto Tan – die gladde aal, dat Sesamstraat-gezicht, van RTL4 – in scheiding ligt, omdat hij (weer) vreemd zou zijn gegaan, nu met een 19 jaar jongere blonde breedbekkikker van tv, genaamd Dionne Stax. Zou Dionne zijn midlife-crisis-speeltje zijn, zijn open sportwagen van vlees en bloed? En/Of is hij haar Hilversumse kruiwagen en trapladder?

Nou ja, we kunnen er wel cynisch en hatelijk over doen en bij Tan ben ik daar al heel erg snel heel erg toe geneigd (terwijl ik die Stax ook niks vind hebben), maar zulke dingen gebeuren nou eenmaal met een mens: je komt een lekker(der) wijf tegen, je voelt weer dat je leeft, al je poriën gaan weer open en je waagt de gok in het casino van het leven en van de liefde. Of je ontmoet een succesvolle, steenrijke, charmante vent die je vader had kunnen zijn, je voelt je gevleid dat hij uitgerekend (ook) op jou valt en je rent over de atletiekbaan van de levenskansen als een jonge teef, wat je in feite ook nog bent.

Het is alleen weer zo voorspelbaar: beroemde voetballers, tv-persoonlijkheden en popsterren gaan bijna allemaal vroeg of laat scheiden en vreemd, weer scheiden, vreemd en opnieuw scheiden en ga zo maar door, en bij mensen uit een bepaalde cultuur en van een bepaald ras lijkt die kans nog eens twee keer groter. Ja, vat dat maar weer op als racisme of discriminatie, maar kerels uit bepaalde warmere landen – te beginnen bij Spanje en Italië – lijken nou eenmaal toch nog wat heter en minder trouw.  Ik heb zuidelijk bloed 🙂 … Tegen de/je natuur is geen kruid gewassen…

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s