Smartphone-verslaving

Als een van de weinige mensen op deze aardkloot en als enige binnen ons vier-koppige gezin bezit ik geen smartphone oftewel multifunctionele zak- of handcomputer, maar een ouderwetse telefoon. Ik ben gehecht aan mijn oude toestel en benut de PC en de laptop als ik op internet wil (vrijwel dagelijks). Dit betekent dat ik voortdurend te maken heb met smartphone-junks die van zichzelf en elkaar niet in de gaten hebben hoe verslaafd ze zijn aan hun oh zo intelligente en interessante telefoon…

Het houdt tevens in, dat ik voortdurend word geconfronteerd met mensen die een gesprek met mij tussen de internet-regels, apps en Youtube-filmpjes door doen en dat ik onveranderd tegen kruinen zit te praten en aan te kijken. Zo irritant! Oké, ik weet dat ik minder in huis heb dan de smartphones, geen grappige filmpjes kan tonen, niet het laatste nieuws oplepel en dat ik over een lager IQ beschik dan deze apparaten, maar weet je wel hoe fucking fuck het is als je constant PROBEERT te communiceren met mensen die met iets anders/zogenaamd interessanters bezig zijn?!

Zeker, ik zit op een dag gemiddeld drie uur – verspreid over de dag – op de computer en/of laptop. Dat is best veel. En als ik aan het bloggen ben, dan moet niemand me storen. Ik werk namelijk zeer geconcentreerd en in één ruk door. Ik ben niet voor niets een sprinter. Kort en snel, dat is mijn stijl. Bondig? Euh, dat minder…

Edoch, mijn aan zijn/haar smartphone verslingerde medemens zit alles bij elkaar veel langer naar dat schermpje te kijken dan ik naar het computerscherm. Eigenlijk zijn ze de godganse dag online. Dat ding is vergroeid met hun rechterhand! Ik zeg dikwijls tegen vrouw en kinderen, ironisch: “Verlies je telefoon niet uit het oog, hé?! Raak hem niet kwijt! Hou hem bij de hand/bijdehand (want door ouderdom kunnen smartphones minder slim dreigen te worden)!”

Ik geef meteen toe dat ik net zo erg verslaafd zou raken als ik een smartphone had. Ik ben verslavingsgevoelig. Ik heb in mijn leven al met tal van verslavingen moeten afrekenen: telefoonseks-verslaving en internetporno-verslaving bijvoorbeeld. Van mijn verslaving aan Ajax, leuke vrouwen, masturbatie, reizen, tv kijken en chocolade kom ik echter maar niet af. Daar wil ik niet eens van afkomen.

Juist omdat ik weet dat er een heel grote, ijverige junk in mij huist, begin ik niet aan de smartphone. En nogmaals: ik ben gehecht aan mijn ouwe klommel die reeds heel veel valpartijen en andere beschadigingen (zoals door water) heeft overleefd. Mijn mobieltje mag dan niet zo multifunctioneel en niet zo slim zijn, hij is wel degelijk. Duits merk, vandaar!

Bijkomend geef ik grif toe dat ik meermaals een beroep doe op mijn gezinsgenoten-met-smartphone als ik effe snel iets wil weten en/of als ik mijn laptop of computer niet in de buurt heb. “Kijk eens even of er nog Ajax-nieuws is. Zoek eens op wanneer die zanger ook alweer is overleden.” Dat soort verzoeken – eerder bevelen, want ik kan een dwingeland zijn! Eveneens uitermate irritant, maar dan voor de smartphone-gebruikers die mij overigens bijna altijd op mijn wenken bedienen. Ik heb heel lieve gezinsleden. Eigenlijk verdien ik slechtere.

Toch was ik gisteravond hatelijk boos op mijn vrouw. Ik was des duivels, omdat ik als vriendenloze huisman zijnde de hele dag geen gesprek had kunnen voeren en zij – twee uur nadat ze thuis was van haar werk – nog steeds op haar telefoon bleef kijken, terwijl ik een conversatie tot stand probeerde te brengen. Ik zat verlegen om wat aandacht, maar moest het afleggen tegen Mister Bean.  Zeker, hij is grappiger en zelfs knapper dan ik, maar ik ben godverdomme wel haar man! Toen ik tegen haar zei, dat ik het druk had gehad en zij zonder van haar smartphone op te kijken antwoordde “ja, druk met niks”, barstte bij mij de bom. Mijn bloed kookte! Was, strijk, kook, tuinier, taxi en wees eenzaam dan maar zelf, trut!

Smartphones houden de gebruikers prima van alles op de hoogte, maar ze maken de mensen er niet attenter op! Integendeel!

Ik heb mijn wederhelft gestraft door de hele avond niets meer tegen haar te zeggen en haar geen welterusten-kus te geven op haar voorhoofd, zoals te doen gebruikelijk. Ik dacht in mijn blinde woede serieus aan scheiden, aan acuut vreemdgaan met een vrouw die wel nog aandacht voor me heeft en niet zulke ongevoelige dingen zegt, aan een vrijgezellen-bestaan en aan een spreek-staking voor de rest van ons leven samen.

De volgende morgen vroeg ze met haar lieve, donkere oogjes of ik haar nog haatte en toen kon ik geen ‘ja’ zeggen. Ik had met terugwerkende kracht spijt van mijn overgevoelige, gekwelde reactie gisteren, want na een dag kei- en keihard werken, heeft vrouwlief het gewoon nodig om thuis op adem te komen door gedachteloos op haar smartphone te zitten.

Wat voelde ik me schuldig! Ze was zo aan het genieten van haar Mister Bean-filmpje en toen werd ik boos! Was ze eindelijk even aan het ontspannen, verpestte ik het weer! Maar ja, ik voelde me oprecht verlaten, genegeerd, gepasseerd. Ik had weer last van bestaansstress, van existentiële ellende, was de hele dag verschrikkelijk hypochondrisch geweest, doodsbang dus voor een enge ziekte en voor de fatale afloop. Je hoort dan ook constant verhalen over mensen die al dan niet plotseling in het ziekenhuis belandden of regelrecht in de kist en over artsen die de kwaal en de klachten onderschatten.

Soms botsen mensen (even) met elkaar door de samenloop van omstandigheden, zonder dat een van beiden schuld heeft. Soms lopen mensen elkaar in de weg of irriteren ze elkaar, zelfs als ze doorgaans zielsveel om elkaar geven.

Ook in dit geval zit er maar één ding op en dat is dat we allebei wat concessies doen: mijn eega wat minder op haar smartphone zitten en wat gevoeliger worden voor mijn huisman-bestaan, en ik wat meer begrip tonen voor haar behoefte aan afstemmen na een drukke werkdag en aan het genieten van wat internet via haar smartphone allemaal aanbiedt.

Ik moet alweer iets toegeven: ik ben behalve aan al die andere dingen verslaafd aan NOS-Teletekst. Ik check de pagina’s 101, 401 t/m 410, 601, 649, 650, 801, 818, 819, 829, 830, 833, 840 t/m 845 de hele dag door en als ik dat doe, dan ben ik verder ‘onbereikbaar’. Hoewel ik helaas niet lesbisch ben, ben ik dus de pot die de ketel verwijt…

De mens is erg actief. Een bezig bijtje. Vaak schieten we in bijna alles door (mede als het gaat om interesses, lusten en passies) en komt er weinig goeds en weinig terecht van al onze rages, hypes, modegrillen, ambities en verslavingen. Als soort zijn we net zo mislukt als dat we gelukt zijn… Ons ambivalente lot…

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s