Zelfmoordterrorist op zoek naar heldenrol

Steeds vaker plegen eenlingen een terroristische aanslag. Vermoedelijk gaat het om mannen oftewel testosteron-monsters – zelden zijn het vrouwen – die hun geblutste ego en statusloze status enig cachet willen en denken te geven door zogenaamd het ‘hoogste’ te doen voor Allah, de islam, de Koran, alle rechtgeaarde moslims en de heldhaftige kopstukken van IS.

De zelfmoordterroristen rekenen zichzelf tot een bepaalde groep waar ze bij horen, net zoals voetbalsupporters en aanhangers van politieke partijen dat doen. Ze voelen zich aangetrokken tot bepaalde idealen, denkbeelden, overtuigingen en de uitstraling binnen en van die groep, en daar doen ze alles voor. Zelfmoordaanslagen plegen bijvoorbeeld. Ze willen namelijk iets betekenen voor die groep en door de groepsleden gewaardeerd worden. Ze willen uitblinken. Het is hetzelfde als sekteleden die heel erg hun best doen om in de smaak te vallen bij en de goedkeuring weg te dragen van de goeroe. Meestal gaat het om zeer beïnvloedbare, onnadenkende types met weinig eigenwaarde en zelf-liefde.

Zelfmoordterroristen hoeven nochtans niet per se mensen te zijn die zich heel erg mislukt voelen in de maatschappij, die geen doel in het leven hebben en die persoonlijke problemen hebben. Het kan meespelen, maar dat hoeft niet altijd het geval te zijn. Iemand die heel erg fanatiek ergens in gelooft, dat fanatisme combineert met een enorme mate van onverdraagzaamheid en die heel erg slecht is in het kunnen accepteren dat andere mensen anders (mogen) denken en leven, wordt vanzelf heel boos(aardig). Dan is degene die anders denkt en doet, laat staan die het opneemt tegen jouw groep, al snel een vijand die gehaat wordt en uit de weg moet worden geruimd.

De zelfmoordterroristen zijn de meest fanatieke aanhangers van zo’n groep. En omdat ze binnen zo’n organisatie als IS niets voorstellen en geen enkele status hebben, proberen ze op een andere manier om een held te worden, invloed uit te oefenen en geprezen te worden door de gelijkgestemden. Door op eigen houtje zelfmoordaanslagen te plegen bijvoorbeeld.

In de ogen van zulke mensen vertegenwoordigen zij het goede en zijn hun gewelddadige methodes slechts de uiterste middelen om het goede te doen en het kwaad uit te roeien. We hebben hier te maken met mensen met een extreem ziek beeld van de wereld, de waarheid en de rechtvaardigheid.

Deze figuren voeden zich met haat en woede. Iedere dag opnieuw. Hun emmers stromen over van de kwaadheid en de wrok. Ze kunnen deze emoties, gedachten en gevoelens eigenlijk nergens anders kwijt dan door echt actie te ondernemen. Alleen op die manier menen ze een positieve bijdrage te kunnen leveren aan de strijd en iets te kunnen uitrichten. Praatjes vullen immers geen gaatjes. Ze willen resultaten zien en boeken. Wat is dan meer effectief dan het overhoop rijden en opblazen van een grote menigte? Lekker lukraak, omdat het kan. Of er misschien andere (fanatieke) moslims of heel begripvolle, lieve blanke mensen tussen hun slachtoffers zitten, maakt hen niet uit. De dood is toch heiliger dan het leven, menen ze.

Nu IS steeds meer terrein verliest, proberen steeds meer eenlingen en kleine groepjes zelfmoordterroristen de ongelovige of anders-gelovige, verdorven westerse samenleving te raken. Het zijn wanhoopsdaden. Het zijn de stuiptrekkingen van de verliezers. Kijken of er nog wat te redden valt. Of gewoon: als we gaan, dan met z’n allen. Voordat we echt helemaal niets meer kunnen bewerkstelligen, pakken we nog even goed uit en pakken we al die klootzakken en hoeren nog eens even goed (aan).

Je kan het zoals ik analyseren, maar eigenlijk schiet je daar weinig mee op. Op basis van zulke analyses zal je geen medicijn vinden tegen slechte of doorgedraaide mensen, ook niet tegen gewelddadig en haatvol fanatisme. Het is nog altijd een ouderwetse kwestie van zorgen dat je de strijd wint, en in dit geval kan dat helaas alleen met wapens en een slimme en effectieve oorlogstactiek.

Dit is van alle tijden. Na IS komt er weer wat anders dat de wereld in rep en roer brengt. Na deze zelfmoordterroristen zullen er weer andere (zelfmoord)terroristen opstaan, van een andere groep met andere leiders en met andere of opgepookte oude idealen.

Er zijn mensen die dit soort realisme slap vinden. Die willen horen dat we onrecht, oorlog en geweld helemaal zullen en kunnen uitroeien. Ik vind ook dat we dat moeten blijven pogen, en het is soms best fijn om de illusie te hebben dat illusies op een dag waarheid worden, maar ik hou toch wel van een beetje realiteitszin.

Het leven, de natuur en de mensheid  kennen nou eenmaal positieve en dus constructieve plus negatieve en zodoende destructieve manifestaties en dat is altijd zo geweest en zal altijd zo zijn. De mens wil maar moeizaam deugen: de moslim-vrouwen laten zich onderwerpen en volgen blind de mannelijke interpretaties van de koran, er is genoeg geld om alle arme en zieke mensen te helpen maar we vinden dat iedereen redding zelf moet afdwingen, we vinden het belangrijker om meer winst te maken dan om iedereen op de wereld te helpen, de koning krijgt op basis van zijn afkomst een riante uitkering en tal van andere privileges, de klassenjustitie tiert welig, gezinnen met slechts één verdienende ouder worden systematisch gediscrimineerd en geen haan die ernaar kraait, multinationals profiteren van allerlei belastingdeals en ga zo maar door. Het onrecht zit in het DNA van onze maatschappij.

De meeste mensen die machtshonger hebben, deugen niet, de meeste meutes slapen en zijn volgzaam en zijn bovendien te verdeeld om samen een vuist te maken tegen de waanzinnige leiders en heel erg veel mensen vinden het heel erg lastig om de vrede te bewaren: liever voeren ze kleine en grote oorlogen om hun gelijk te halen en hun positie te verbeteren.

En omdat het is zoals het is, gaat het al sinds natuur-heugenis zoals het gaat. Tragedies, ziekten, waanzin en tragisch toeval beheersen het leven. Maar aan de andere kant zijn er al die mooie momenten, al die lieve, wijze, fijne schatten van mensen, al die geneugten, al die pracht en praal en al die humor, vriendschap, wijsheid en liefde… Wat types als zelfmoordterroristen ook aanrichten, ze kunnen gelukkig nooit helemaal de plussen uit het leven en uit de positieve mensen halen, met geen mogelijkheid. Dat is in deze onrustbarende tijden dan toch een beetje een geruststelling…

Maar… zeg dat maar tegen een nabestaande van zo’n aanslag, een uur nadat het is gebeurd… Zo is het dan ook wel weer. Ik had graag helemaal positief willen afsluiten, maar dat vind ik zo ontzettend ongevoelig tegenover de mensen die NU echt heel erg veel verdriet hebben… Iemand die heel erg lijdt, wil in eerste instantie geen troost, maar bevestiging van zijn of haar verdriet, die wil ruimte om te rouwen, te grienen en te weeklagen. Bovendien ben ik zelf te gepijnigd om het leven en de mensheid heel rooskleurig af te sluiten/af te schilderen. Dan zou ik veinzen en me anders voordoen. Dat wil ik niet. Ik ervaar het leven, de maatschappij en de mensheid als een zoete kers in een glas azijn…

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s