De dood is een omgekeerde paraplu

Niets en niemand heeft schuld. Wie heeft ziekten, afwijkingen, agressie, haat, jaloezie, stoornissen en/of rampen uitgevonden? Niemand. Niets. It’s just the way it is. That’s life.

Als ik straks sterf, dan in de wetenschap dat ik altijd mijn uiterste best heb gedaan om mijn best te doen. Op school, thuis, op het werk, in de maatschappij, op internet, als zoon, als broer, als vader, als echtgenoot, als journalist, als vriend, als blogger en als (mede)mens…

Ik hoef mijzelf niets te verwijten. Ik hoef nergens meer spijt van te hebben. Alles wat me speet, heb ik uitgesproken of beschreven. Ik heb met helemaal niemand nog een appeltje te schillen en sta bij niemand in het krijt. Ik heb gewoon mijn uiterste best gedaan. En dat het niet altijd is gelukt, dat is niet mijn fout. Wie heeft het falen bedacht? Ik wilde altijd het goede doen, het beste van mijzelf geven en uit anderen halen.

Als ik dadelijk doodga, dan met de dankbaarheid te hebben geleefd in een tamelijk ruimdenkend, vredig, vrij en progressief land en in een goedhartige familie. Dan weet ik dat ik een tamelijk lief, goed, leuk, intelligent, puur en zuiver mens ben geweest. Niet eens mijn eigen verdienste, maar toch fijn voor iemand die wil deugen en die waarde hecht aan eerlijkheid en rechtvaardigheid.

Eens moeten we dood. Allemaal. Wie heeft de dood geconstrueerd? Het is…nou eenmaal…zo…niet anders.  De dood is als een omgekeerde paraplu waar je invalt en niet erop en ook niet eraf.

 

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s