De onzichtbare fotograaf

Soms zou ik – op straat en op feestjes en begrafenissen – een onzichtbare fotograaf willen zijn, een kiekendief die iedereen opneemt/vastlegt zoals ze zich gedragen, terwijl ze zich ongezien en niet-gefotografeerd wanen.

Dan zou je waarschijnlijk veel meer echte, spontane, oprechte foto’s kunnen schieten met daarop mensen zoals ze werkelijk doen en zijn, zonder de pose die ze aannemen als ze de fotograaf en haar/zijn camera zien, laat staan indien ze poseren, een houding aannemen en een foto-gezicht opzetten (meestal inclusief kunstmatige glimlach).

Ja, dat lijkt me wel wat: onzichtbaar zijn en dan mensen fotograferen en ze vervolgens – wat later – confronteren met de resultaten van mijn fotografie-werk.

Bijna niemand wordt graag onvoorbereid, laat staan stiekem, op de gevoelige plaat vastgelegd. Men wil het liefst dat de fotograaf toestemming vraagt om een foto(serie) te maken én zijn of haar te maken foto (ruim van tevoren) aankondigt. Men wil zich als potentiële gefotografeerde goed voorbereiden, opdat het eindresultaat de moeite waard is. Men wil immers altijd en overal goed voor de dag komen, een goede indruk maken op anderen en vooral zelf heel tevreden zijn met de indruk die men maakt of wil wekken op anderen. Het is een kwestie van controle.

En controle gaat vrijwel altijd gepaard met censuur. Heel erg voor de fotograaf is de reactie: “Die foto moet je niet plaatsen, hoor!”

Als journalist heb ik daar ook veel mee te maken gehad. Dat mensen die ik had gesproken voor de krant of het tijdschrift, zeiden: “Dat heb ik wel gezegd, maar dat moet je niet schrijven, hoor. Ik wil het artikel sowieso eerst lezen voordat je het publiceert.” Als geïnterviewde heb ik me ook weleens schuldig gemaakt aan die censuur en controlezucht..

Wanneer je bekend bent, krijg je voortdurend en bijna alleen maar te maken met mensen die van alles over je schrijven wat niet klopt of wat je niet fijn, prettig of leuk vindt. Dat lijkt me heel zwaar. Ik heb zelf meegemaakt dat GeenStijl me ooit een kunstje flikte, nadat ik een complimenteuze ingezonden brief had geschreven aan de Varagids over een presentator die ze bij GS te links en daarom walgelijk vinden. Er waren GS-lezers die de presentator en mij dood (geschreven als ‘deaud’) wensten en iemand verzon dat ik alcoholist ben en borderline heb.

Tijdens de ruzie tussen de Volkskrant en de bloggers – omtrent het opheffen van Volkskrant-blog – waren er zelfs semi-bekende trutten die hun pen in hun menstruatiebloed doopten en mij digitaal besmeurden, nadat ik (toegegeven) iets verschrikkelijks en banaals had geschreven over de rotkop van de hoofdredacteur en de oppervlakkigheid van zijn vrouw. Kutterdekut!

Als blogger heb ik meerdere malen ruzie gekregen met mensen die ik ken en die zich in een van mijn blogs herkenden en daar niet de champagnefles bij ontkurkten, op z’n zachtst geschreven. Buren, de middelbare school van mijn kinderen, familieleden, een kennis/ex-collega van mijn vrouw die weleens bij ons op bezoek kwam en ex-werkgevers… ik heb het met allemaal wel een keer heel flink aan de stok gekregen over iets wat ik had geschreven en waar ze een hoge bloeddruk van kregen.

We doen pijn en we worden gepijnigd…

http://www.rolanddanckaert.nl

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s