De hel in huis/het huis in de hel

Hoe vaak wel niet abrupt wakker geworden van het geschreeuw en gestommel beneden of op de ouderlijke slaapkamer? Hoe vaak wel niet met kloppend hart geluisterd naar het explosieve volume en taalgebruik en naar de dreigementen? Hoe vaak wel niet bovenaan de trap staan luisteren of het niet te zeer uit de hand zou lopen?

Hoe vaak wel niet met gespitste oren in bed gelegen om te horen of het niet weer zou beginnen? Hoe vaak wel niet? Hoe vaak wel niet bang geweest dat haar iets zou overkomen, iets zou worden aangedaan? Hoe vaak wel niet gehoopt dat iemand een einde zou maken aan de uitbarstingen en aan het gevaar?

Hoe vaak wel niet wanhopig en schreeuwend maar tevergeefs gesmeekt of het mocht ophouden? Hoe vaak wel niet geprobeerd om hen met elkaar te verzoenen en hem tot rede te brengen? Hoe vaak wel niet die ijzige stilte, de morgen/de dag(en) na het zoveelste drama? Hoe vaak wel niet getracht om hem met vuistslagen het zwijgen op te leggen, haar te beschermen en hem te bewegen te veranderen?

Niet zo heel vaak met een keukenmes tegenover hem gestaan. Niet zo vaak dat zij werd opgehaald met een ambulance na het zoveelste uit de hand gelopen conflict. Niet zo vaak dat hij tegen haar kut schopte, terwijl ze liggend op de grond lag. Niet zo vaak dat hij tijdens een van zijn woede-uitbarstingen probeerde om mijn kleine jongensbillen uit elkaar te trekken.

Maar hoe vaak wel niet gebaald van en gevreesd voor zijn thuiskomst? Hoe vaak wel niet gewenst dat we zouden vluchten en dat zij lief tegen elkaar zouden gaan en blijven doen of zouden gaan scheiden? Hoe vaak hem wel niet verwenst en dood gewenst, zodat er voor het eerst rust zou komen?

Hoe vaak wel niet zijn ontkenning en zijn borstklopperij? Hoe vaak wel niet zijn verwijten en zijn achterdocht? Hoe vaak wel niet haar gebrek aan assertiviteit en daadkracht? Hoe vaak wel niet haar loze beloftes om de politie te bellen of om bij hem weg te gaan en ons te beschermen? Hoe vaak wel niet haar weigering om hulp te zoeken en zichzelf en ons te verlossen?

Niet zo heel vaak maar wel heel lang de haat jegens zijn schoonfamilie na het lijfgevecht op een uit de hand gelopen familiefeestje. Hoe lang wel niet het gebrek aan harmonie, teamgeest, geborgenheid, veiligheid en liefde? Hoe erg wel niet de gevolgen van al deze jarenlange negatieve uitspattingen?

Hoe vaak wel niet hem vergeven en een nieuwe kans gegeven? Hoe vaak wel niet gehoopt dat hij zou veranderen, en dat zij eindelijk eens daadkracht zou gaan tonen en voor zichzelf en ons zou (gaan en durven) opkomen? Hoe vaak en hoe lang wel niet gezwegen? Hoe vaak wel niet de hel in huis, het huis in de hel?

http://www.rolanddanckaert.nl

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s