Zoon van Duitse soldaat

Mijn naam is Hans en ik woon in Duitsland, aan de Nederlandse grens. Ik spreek naast Duits goed Nederlands. Mijn grootouders hadden een slagerij, later overgenomen door mijn vader en moeder. Mijn vader heb ik echter niet echt gekend. Ik was vijf jaar toen hij stierf. In 1944 kwam mijn vader om het leven bij een bombardement van de Engelsen op de trein die op dat moment net binnenreed in het dorp waar we woonden. Mijn vader zou vanwege een kort verlof weer even thuis zijn. Hij stond al bij de treindeuren klaar om uit te stappen op het dorpsstation toen een bom precies op ‘zijn’ wagon viel. Hij ligt begraven op een oorlogskerkhof. Ik heb de Engelsen altijd gehaat vanwege de moord op mijn vader. Het was dan wel oorlog door Hitler, maar ook de Engelsen hebben veel onschuldige mensen vermoord en onnodige bombardementen uitgevoerd.

Mijn moeder zette na de oorlog de slagerij voort, samen met haar schoonouders. Ze moest helemaal vanaf nul beginnen, want alles in de slagerij was weg, kapot of oud: ook de slagerij was gedurende de oorlogsjaren het doelwit geweest van beschietingen en roof. Toen ik twaalf was, ging ik al van school om in de slagerij te gaan werken. Het was hard werken, maar we hadden het goed. We hadden zelfs twee sterke paarden die we voor de koets spanden waarmee we naar Keulen reden, de geboortestad van mijn moeder. Haar ouders woonden daar nog. We waren een bezienswaardigheid met die mooie, grote koets.

Mijn vrouw en ik hebben de slagerij overgenomen, maar nu hebben onze twee dochters de leiding. Twee jaar geleden kreeg ik een hartinfarct en ben ik gestopt met helpen in de zaak, maar mijn dochters doen nog steeds een beroep op hun moeder. Ze zeggen dat ze het zonder haar niet redden, Maar mijn vrouw vindt het werk te belastend, te zwaar en ook niet leuk meer. Als we de zaak aan een onafhankelijke partij hadden verkocht, dan waren we nu vrij geweest. Maar als je kinderen je zaak overnemen, blijf je er hoe dan ook toch bij betrokken, of je dat nou leuk vindt of niet. Dat is niet bepaald een zegen…

Onze kinderen hebben het geluk dat hun kinderen – allen zoons – geen interesse hebben in het werken in en overnemen van de slagerij. Zij volgen allemaal een universitaire studie. Dus onze dochters zullen de zaak wél aan een onafhankelijke partij moeten en kunnen verkopen.

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s