Ziekte en artsen

Vanmorgen moest ik iemand bij het ziekenhuis afzetten. Het ziekenhuis waar onze twee kinderen zijn geboren (de spannendste momenten van mijn leven) en waar mijn vrouw en ik de baarmoeder verlieten. Een grijs, betonnen gebouw is het met de uitstraling van een Sovjet-bunker. Je gaat er meestal niet voor je lol heen, maar er valt in dat ongezellige gebouw sowieso onmogelijk lol te beleven. Het is er binnen altijd veel te kleurloos en te benauwd, en het ruikt er steevast naar ziekte en medicijnen, een mengelmoes van opgedroogde pis en vermalen Paracetamol.

Terwijl ik vanwege mijn pleinvrees en psychosomatische klachten (onvast ter been en daardoor onzeker) in de auto bleef wachten en de ramen van het vehikel besloegen, aanschouwde ik de mensen die naar binnen gingen en naar buiten kwamen. Er zat welgeteld één lekkertje tussen, een meisje met aan één zijde kort, opgeschoren haar en aan de andere kant een oor-wang-vitrage van donkerbruine lokken. De rest van de in- en uitgaanders waren verre van aantrekkelijk. Tja, als je van schoonheid houdt, dan ben je ook altijd gespitst op het zien en bewonderen van mooie mensen.

Ik ergerde me aan een slanke, kleine, volkse man – het type lopende band-medewerker – die maar voor de ingang van het beter-maken-huis bleef drentelen en van top tot teen in het grijs was gekleed, hetgeen goed aansloot bij zijn grijze haren. Blijkbaar had hij zojuist een kleine operatie gehad, want een wang was gans bedekt met gaas. Hij pafte de ene na de andere filtersigaret weg, en hield het rookwaar vast tussen wijs- en middelvinger in het midden van de sigaret, ruim boven het filter, en niet aan de onderkant.

Sommige mensen lijken totaal niet bang te zijn voor een ziekte. De man rookte binnen een minuut iedere nieuwe sigaret op, alsof het een medicijn was dat hem z’n leven zou redden. Ik als gedwongen hypochonder zou bij iedere sigaret een fantoom-hartaanval krijgen van de angst.

Voor mezelf ben ik nog niet frequent in het ziekenhuis geweest. Wel al een keer of twaalf om bloed te prikken (zonder noemenswaardig resultaat, want mijn psychomathiek is niet in het bloed op te sporen), maar niet voor een operatie. Mijn vrouw heeft twee keizersnedes, een knie-operatie en een vinger-ingreep moeten ondergaan en daar was ik telkens bij, ondanks het feit dat ik in ziekenhuizen altijd onwel dreig te worden, net als in de IKEA (weinig frisse lucht, weinig contact met buiten, druk).

Eén keer heb ik tot dusver een operatie moeten ondergaan toen mijn amandelen eruit dienden te worden gehaald. Wat zal ik zijn geweest, een jaar of zeven? Ik weet er nog maar heel weinig van. Ik kan me alleen het volgens mij zwarte narcose-kapje op mijn mond heugen en dat ik de dag erna op een kamer lag met een ander kind. Volgens mij kreeg ik van de zuster ijs geserveerd tegen de pijn in de keel. Van de troost-presentjes weet ik helemaal niets meer. Die zuster was – meen ik – onvriendelijk en dat verwarde me, omdat ik dacht dat zusters altijd lief waren en zeker lief deden tegen zieke (en dus zielige, kwetsbare, bange) kinderen. Dus niet.

Ik was toen geestelijk nog sterk en gezond en niet zo heel bang voor het ziekenhuis. Nu wel. Als ik iemand naar het ziekenhuis breng die duizelig is, dan word ik zelf nog duizeliger dan de patiënt. Als ik iemand in het ziekenhuis bezoek met rugpijn, dan krijg ik zelf veel ergere last van mijn rug dan de (werkelijk) zieke. Mijn geest is mijn grootste vijand geworden. En toch ben ik niet gek. Een psychische stoornis of ziekte is (vrijwel altijd) iets anders dan gekte.

Als jongeling was ik heel bang voor een blindedarmontsteking en vooral voor de dan onvermijdelijke operatie/ziekenhuisopname. Het gerucht deed in die tijd de ronde dat bijna iedereen een blindedarmontsteking kreeg. Mijn vader was ook nog maar een kind toen zijn blindedarm operatief moest worden verwijderd. Ik had vaak heel erge buikpijn en minstens zo vaak was ik bang dat ik onder het operatie-mes zou eindigen. Ik heb mijn blindedarm nog. Nu zal ik eerdaags wel een blindedarmontsteking krijgen, want ik krijg vrijwel alles wat ik hardop vrees en niets wat ik hardop (of stilletjes) wens. The Story Of My Life.

Bij de huisarts ben ik als kind vrijwel nooit geweest, maar als puber wel, één keer vanwege een harde korrel in mijn voorhuid (niets ernstigs), één keer vanwege vermoede nierstenen (pillen voor gehad) en meerdere malen vanwege chronische hyperventilatie, straatvrees en een burn-out.

Ongeveer een jaar lang – toen ik 22 was – ben ik bijna wekelijks bij de huisarts geweest om met een of ander wit, koud spul mijn drie grote moedervlekken op mijn rug te laten verwijderen. Van deze behandeling slonken de moedervlekken nauwelijks, maar kreeg ik wel pijnlijke, rode kringen rondom de behandelde plekken (daar kreeg ik een zalfje voor: het gerucht doet nu de ronde dat dit artsen-echtpaar schulden had en er alles aan deed om geld via de patiënten te incasseren). Toen deze huisarts en zijn vrouw/assistente de praktijk verkocht hadden, haalde zijn opvolger de drie moedervlekken onmiddellijk weg, tijdens één simpele chirurgische ingreep.

Onze kinderen hebben gelukkig (nog) geen chirurgische ingrepen hoeven te ondergaan. Onze dochter had een lui oog en heeft als kind jarenlang een pleister op één oog moeten dragen (zonder ooit te klagen) en heeft bij de kaakchirurg een woekertand tussen de voortanden moeten laten verwijderen. Deze gebitsafwijking schijnt vaker voor te komen bij de indianen in Noord-Amerika. Frappant, want ik heb me altijd verwant gevoeld aan en met de indianen. Dat zegt verder trouwens niets, behalve dat je als mens af en toe heel foute conclusies trekt, doordat je twee zaken die niets met elkaar te maken hebben met elkaar verbindt, gebaseerd op vage gevoelens en valse aannames. Alsof ons kind een indiaan zou zijn of het kind van een indiaan zou zijn… Ik ben geen indiaan.

Wat betreft onze zoon tot op heden evenmin medische bijzonderheden.

Ik vraag me weleens af hoe het zou zijn om een (dood)ziek of gehandicapt kind te hebben. Je ziet wel vaker ouders met een ziek of gehandicapt kind op televisie, mensen die zowat in het ziekenhuis wonen, en dan prijs je jezelf gelukkig met (vooralsnog) gezond kroost.

Ieder leven kent rode draden en thema’s, situaties die steeds terugkeren. Zo ook mijn leven: lieve vrouwen, moederlijke types die me redden is één zo’n pijler. Eenzaamheid of veel alleen zijn keert van kleins af aan steeds weer terug in mijn leven. Psychosomatische ellende evenzeer oftewel lichamelijke reacties op spanningen, stress, frustraties, onrust en onvrede. Het niet kunnen ontwikkelen van vriendschappen met mensen die ik buiten de familie en het gezin om graag mag, is ook zo’n repetitie, evenals – door tal van omstandigheden – een heel karig seksleven/ een karig bestaan als het gaat om lichamelijke warmte, gepaard gaande met een kolkende hunkering en een gebrek aan bevrediging in dat opzicht. Ik heb heel weinig en pas vrij laat seksuele en romantische ervaring opgedaan in mijn bestaan.

Blijkbaar is mijn lijf sterk ondanks alle moordende stress- en angst-stoornissen en mijn trage, vergrote sporthart, maar reageert mijn lichaam wel weer heel extreem op stress en psychische malaise.

Sommige mensen hebben juist aan de lopende band lichamelijke klachten en ziekten, van kinds af aan, en die raken dat nooit meer kwijt. Ook zijn er mensen die de helft van hun leven doorbrengen in psychiatrische instellingen: zij voelen zich lichamelijk nog wel best oké, maar psychisch/emotioneel zijn ze de Titanic.

De echte pechvogels hebben onophoudelijk zowel lichamelijke ziekten, psychosomatische stoornissen en psychische ellende, alsof de spreekwoordelijke duivel hen tot zijn project heeft gemaakt.

Andere mensen blijven tot op hoge leeftijd lichamelijk én geestelijk gezond.

Het is net alsof artsen meestal vrij gezond blijven, alsof er maar weinig doktoren zijn die zelf heel erg en al heel vroeg sukkelen met hun fysieke en psychische gezondheid. Is dat zo en als het zo is: hoe komt dat dan?

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s