Giro-winst Tom Dumoulin

We dachten dat we door een roze bril naar het wielrennen keken, maar het was toch echt zo: de Nederlandse wielrenner Tom Dumoulin stond gisteren in het roze van de overwinnaar op het erepodium van de Giro d’Italia, de Ronde van Italië. Van de honderdste editie van deze ronde-klassieker maakte de Limburger iets speciaals: hij maakte niet alleen zijn droom waar, maar tevens de droom van alle Nederlandse wielerfanaten. Daarmee lapte hij alle historische wielerwetten aan de laars: voor het eerst een Nederlandse winnaar van de cappuccino onder de wielerrondes.

De Limburgse krant ‘De Limburger’ en de provinciale nieuwszender L1 pakten groot uit, want in hun ogen heeft niet zozeer een Nederlander de Giro op zijn palmares staan, maar meer nog een Limburger! Frappant toch hoe zelfs de media zich laten afglijden op de glijbaan van het chauvinisme, met ingevette buik, rug, armen en benen. Zonder schaamte en zonder enige rem neuken ze zonder condoom maar met glijmiddel het chauvinisme in de kont. Ik word daar altijd een beetje kregelig en nog meer anti-chauvinist van. Niet dat ik als geboren en getogen Limburger – van een Zeeuwse vader en Gelderse moeder – een beetje meer trots ben op Tom, omdat hij uit onze provincie komt, maar ik zou me nooit zo chauvinistisch (willen en kunnen) gedragen.

Maar daar stond hij dan met de spiraalbeker in zijn omhoog gestoken handen, handen die misschien wel veel operaties zouden hebben verricht als hij na het behalen van zijn gymnasium-diploma niet was uitgeloot voor de studie ‘geneeskunde’. Op zijn vijftiende begon hij pas met wegwielrennen en een jaar of drie later legde T.M. zich serieus toe op een carrière als profwielrenner. Tom Dumoulin bleek het lijf en de geest te hebben om af te kunnen zien en in de topsport de top te kunnen bereiken. Het beste is hij als hij in z’n eentje de strijd aan moet gaan met de wijzers van de klok.

Het roze van zijn trui en zijn kuiltjes-in-de-wangen-glimlach maakten de mooie jongen uit Maastricht nog mooier. De feestelijke gouden snippers dwarrelden als een sneeuwbui van goudstaafplakjes langs hem af. Hij stond daar op het ereschavot als the golden boy, the golden pretty boy.  Zijn ridderlijke kin verraadt een winnaarsmentaliteit, doorzettingsvermogen dat nimmer te heet is gewassen. Hij past precies onder het laken van het victorie-bed.

Tom Dumoulin. Niet alleen een Franse achternaam, maar ook een Frans uiterlijk. Hij kon zo afkomstig zijn uit Frans Baskenland. Misschien claimen de Fransen hem nu wel een beetje, en willen ze hem overtuigen een dna-test te laten doen, waaruit zal blijken dat hij Frans bloed bezit, en niet alleen een Franse achternaam. Mogelijk is hij een nazaat van de Franse overheersers in Limburg destijds.

Hoe dan ook, Tom Dumoulin heeft als derde Nederlandse renner – na Jan Janssen en Joop Zoetemelk – een grote wielerronde gewonnen. Hij is geen arts geworden, maar heeft als wielrenner heel veel gebroken harten van Nederlandse en met name Limburgse wielerfanaten geheeld.

Over negen maanden zullen er relatief veel meer Tommetjes worden geboren. Iedere wielergek die je nu ziet fietsen van Groningen tot Maastricht is (in de verbeelding) Tom Dumoulin.

Het is een naam die klinkt als een klok. Niet gek voor een tijdrit-specialist…

http://www.rolanddanckaert.nl

 

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s