Het robotmeisje van Adriaan van Dis

Seksen met en praten tegen/luisteren naar plastic, aluminium en/of metaal is toch zoiets als schilderen met een wc-borstel in plaats van met een verfborstel. Gezelschap uit een fabriek is toch zoiets als een condoom dragen, terwijl je masturbeert.

In zijn nieuwe boek ‘In het buitengebied’ schrijft Adriaan van Dis – zijn gestalte en houding zijn gemaakt om het woord ‘koket’ geregeld in de mond te nemen of misschien is het woord ‘koket’ uitgevonden om het de auteur op zijn eigen delicate wijze te laten zeggen – over een zonderlinge man die zich via allerhande onconventionele methoden en ondanks zelfmoordgedachten staande houdt. Romanverhalen kunnen bizar en absurdistisch zijn, omdat het leven dat is, ten voeten uit zelfs. Het bestaan stikt van de ironie.

Een man die bij toeval en spontaan door een geit of een schaap op zijn blote rug wordt gelikt en daar intens en onverwachts ontzettend van geniet, meer dan van welke aanraking door een vrouw of man ook. Ja, het bestaat. Het gaat immers om het gevoel dat iets of iemand je geeft. Dan doet het er niet zo toe wat of wie je dat gevoel geeft, maar dat je dat gevoel beleeft.

Oké, je wou dat een lekkere chick je zo lekker zou likken naast je wervelkolom boven je linkerbil, maar je kan andere mensen nou eenmaal niet programmeren en niet dwingen… Als er al iemand is met wie je intiem mag en kunt zijn. En die dan precies dat doet/wil doen wat jij heerlijk vindt. Heel vaak worden je wensen niet verwezenlijkt.

Een Japans robotmeisje dat aangenamer gezelschap blijkt te zijn en meer aan de behoeften van de man kan voldoen dan welke aardebewoner ook. De fabriekslevensgezellin blijkt goed belezen te zijn, z’n favoriete gedichten uit haar computerhoofd te kennen en de lekkerste recepten op te kunnen lepelen. Geen vrouw van vlees en bloed doet haar dat na, is zo compleet en zo op hem afgestemd!

Trouwens, het is een interessante filosofische discussie of een robotmeisje leeft. Moet je een kloppend hart en stromend bloed hebben en/of ademen – van natuurlijk materiaal zijn – om tot de levenden gerekend te worden?

Als het niet zus kan en het kan wel zo, dan moet het maar zo. Dan kies je voor de alternatieve route. Whatever gets you thru the night (John Lennon). Het is een kwestie van overleven en van zo fijn mogelijk je tijd uitzingen.

En toch blijft een Japans robotmeisje surrogaat. Het is heel anders of je jezelf aftrekt, terwijl je naast een Robocunt zit dat zichzelf machinaal zit te vingeren of dat je je naar een hoogtepunt rukt in het bijzijn van een echt en leuk en mooi Japans kutje dat haar middelvinger als penis gebruikt. Jouw voetzolen tegen haar voetzolen…

Het leven is veel, maar vooral een tragedie. Je moet heel veel gevoel voor humor hebben als je het overwegend een tragikomedie vindt. Er zit altijd wat scheef en er gaat steeds weer wat mis. Het kan nooit (lang) ideaal zijn. Vaak ben je meer bezig met wonden verzorgen dan met positieve opwinding. Zorgen en problemen, ongelukken en rampen vinden hun weg heel gemakkelijk naar ons levenspad, terwijl we voor genot en geluk keihard, volhardend en steeds weer opnieuw moeten knokken.

Zelfs als je heel erg sterk bent (geworden) in acceptatie en tevredenheid ettert onderhuids een gevoel van onvrede: het besef dat heel veel van wat je doet, overkomt en hebt voornamelijk surrogaat is en dat je weinig te willen hebt, zeer geringe macht bezit. Plus het feit dat niet alleen het leven van nature gevoel voor drama heeft, maar de individuele mens en de maatschappij idem dito en in optima forma.

Een zonderling voelt zich ook een persoonlijke enclave in hartje New York.

Adriaan van Dis heeft volgens mij een aardig thema te pakken met zijn nieuwste boek. Ik heb nog nooit wat van hem gelezen, op zijn wat mij betreft saaie, kale debuut Nathan Sid na. Ik heb een voorkeur voor buitenlandse auteurs, en dan ook nog voor vrouwelijke schrijvers. Van Dis is best een vrouwelijke man, maar zijn pen geeft geen borstvoeding.

Op het werk van Jan Brokken na stellen Nederlandse boeken me altijd teleur. Daarom ben ik gestopt ze te proberen. Maar ik lees en schrijf er wel graag OVER. Dat gaat lekker snel. Er gaat al zo ontzettend veel zo verschrikkelijk stroef… Ik heb er totaal de kracht niet (meer) voor om ook nog voor futiliteiten en vrije tijd-verdrijf moeite te moeten doen.

http://www.rolanddanckaert.nl

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s