Lijden onder de meerderheid van de mindere goden

Geen groot ego, maar een sterk ego, en zelfbewustzijn. Ik heb veel tekortkomingen, maar ik ben empathischer, gevoeliger, liever en wijzer dan de meeste andere mensen. Mijn eigen vrouw vormt daarop een heel grote uitzondering. Echter, ik heb constant te maken met die minder gevoelige, minder empathische, minder wijze en minder lieve mensen. Dat frustreert en leidt voor mij vaak tot ergerniswekkende situaties, misverstanden en gesprekken.

Een tante van mij die ik al heel lang niet heb gesproken – ik ben behalve verschrikkelijk ongeduldig, emotioneel en impulsief zeer afstandelijk, eenkennig en eenzelvig – heeft ongeveer een maand geleden haar man verloren en ik denk iedere dag aan haar lot. Ik heb haar onlangs een ‘Sterkte’-kaartje gestuurd. Zo ben ik. En ik vind het prima dat ik zo ben. Maar anderzijds ben ik veel meer begaan met andere mensen – ook al laat ik dat door mijn sociale schuwheid niet altijd blijken – dan andere mensen met mij. Ik ga al 32 jaar door een hel, terwijl ik daarvoor al 18 jaar door een hel ging. Mijn hele leven ga ik al door een hel. Mensen weten dat. Maar ik kan op heel erg weinig/bijna geen medeleven rekenen. Terwijl ik medelijden heb met anderen en me zorgen maak om hun zorgen, leiden zij vooral hun eigen leven en denken ze amper aan mij of na over mijn lot. En geven ze geen blijk van medeleven.

Voor mijn part word ik nu versleten voor arrogant. Ik voel me helemaal niet beter dan andere mensen. Bijna iedereen op deze wereld is veelzijdiger, handiger en geduldiger dan ik en ik kan van iedereen wat leren, ook van mensen aan wie ik mij stoor of erger. Ik ben juist helemaal niet zelfgenoegzaam. Maar ik heb wel mensenkennis en zelfkennis. Ik ben zachtaardiger dan bijna iedereen, hetgeen niet wegneemt dat ik heel erg boos en rancuneus kan worden als ik onrecht bespeur of als mensen stom, onredelijk of betuttelend tegen me doen.

Ik ken mijzelf. Als ik God was geweest, dan zou ik niet mijn zoon naar de aarde hebben gestuurd, maar dan had ik mijn eigen leven op het spel gezet om te proberen het kwaad in de wereld voorgoed uit te roeien en de goede mensen te beschermen en te verwennen. Als ik mijn familieleden was geweest, dan had ik mijzelf allang een Beterschaps-kaartje gestuurd en laten blijken en horen over mijn lot na te denken.

Wanneer ik mijn UWV-arts was geweest, dan had ik met tranen in mijn ogen mijn verhaal aangehoord en mezelf getrakteerd op menselijke warmte, begrip, erkenning en een uitkering. Nu is het zo dat ik mensen ken die zich ondanks hun eigen vervelende kwalen veel beter voelen dan ik, die veel minder beperkingen hebben dan ik en die meer kunnen dan ik, en die dat zelfs erkennen, maar die wel begrip, erkenning en een uitkering krijgen van dezelfde UWV-vestiging als ‘de mijne’.

Ik noem maar een paar voorbeelden. Ik kan nog even doorgaan. Als ik Donald Trump was geweest, dan zou ik er alles aan hebben gedaan om Moeder Aarde te redden en heel de wereld te bewegen om duurzamer en groener te gaan leven. En dan zou ik zelf het goede voorbeeld hebben gegeven.

Maar ik ben Trump, God of de UWV-arts niet. Ik ben mijzelf. Ik besta al 50 jaar, maar ben pas sinds een jaar of tien ook echt mezelf. Maar ik ben ondanks enkele wandaden – niemand is volmaakt – altijd een goedzak geweest, een attente lieverd, een extreem lief en zorgzaam mens die zich het lot van iedereen in het verdomhoekje aantrekt.

Een therapeut heeft wel eens tegen me gezegd dat ik harder moet worden, een olifantenhuid moet kweken, minder energie moet steken in de klaagzangen en de ellende van anderen. Dat zou beter zijn voor mijn geestelijke, emotionele, lichamelijke en psychosomatische gezondheid. “Maar echt hard kun je toch niet worden,” concludeerde de behandelaar evenwel.

Maar ik zou het anders willen stellen: niet ik zou harder en onverschilliger moeten worden, de meerderheid zou juist liever en wijzer moeten worden! Echter, dat gaat niet gebeuren en dan is het verstandig om je enigszins aan te passen en te zorgen dat je zelf niet kapot gaat aan je eigen zorgelijke en zorgzame zachtheid.

Voortdurend word ik door mensen teleurgesteld. Dan blijken ze weer eens helemaal niet attent, zachtaardig, meevoelend en moedig of wijs te zijn. Deze pijnlijke confrontaties maken me ontevreden, onrustig en ongelukkig. Steeds weer die deceptie…

Ik heb mezelf getraind om een andere houding aan te nemen ten opzichte van stomme, domme mensen met wie ik te maken heb of krijg, die in het ergste geval macht over me hebben en die (Oost-Indisch) doof of ongevoelig zijn voor mijn assertieve eerlijkheid. Ik heb mezelf getraind in weerbaarheid en het omgaan met dergelijke teleurstellingen door tegen mijzelf te zeggen: ‘Ik weet zelf hoe het zit. Ik weet dat zij ongelijk hebben en gemankeerde mensen zijn. Dat is voor mij voldoende. Dat is mijn basis. Dat is mijn kennis, mijn houvast. En ook die mensen krijgen ooit – vroeg of laat – te maken met ernstige tegenslagen. Dat is een prettige wetenschap. Dat is makkelijke wraak, ik hoef er zelf niets voor te doen. Het leven spaart niemand’.

Liever had ik dat die stomme, domme en ongevoeligere mensen tot inkeer kwamen en dat bij hen het licht aan zou gaan en dat ze hun licht over de wereld konden laten schijnen, maar dat is in de meeste gevallen wishful thinking en ik ben helemaal niet naïef meer. Ik barst van top tot teen van de realiteitszin. Het leven en met name het lijden heeft, hebben, me kennis laten maken met hoe mensen, de natuur, het bestaan en de maatschappij zijn. Ze hebben bijna geen geheimen meer voor me.

Ooit had ik een minderwaardigheidscomplex en voelde ik me de mindere van iedereen. Dat is goedgekomen. Mijn allergrootste zege in mijn leven. Nu heb ik zelfkennis, zelf-liefde en zelfrespect, maar die gaan wel gepaard met eerlijkheid en dus ook met constructieve zelfkritiek en het streven om te blijven leren. Tegenwoordig zie ik in dat ik op bepaalde terreinen juist boven het maaiveld uitsteek. Op andere terreinen weer niet, maar je kan niet in alles uitblinken.

Het blijft heel erg frustrerend en moeilijk om voortdurend te worden geconfronteerd met mensen en situaties die je teleurstellen. Dat steeds maar weer niet gebeurt waar je op hoopt, waar je recht op hebt en waarvan je droomt. Dat vreet verschrikkelijk aan me. Het heeft ertoe geleid, dat ik geen enkele boodschap meer heb aan en geen enkele energie meer steek in mensen die mijn lijden negeren of onderschatten of die er laconiek over doen. Lieden die stom tegen me doen en domme, kwetsende dingen zeggen, mijd ik als de pest. Lui die alleen maar zichzelf graag horen praten en die alleen maar met zichzelf bezig zijn, krijgen van mij helemaal geen aandacht, laat staan dat ze mijn vriendschap krijgen. Maar daardoor ben ik wel vrij alleen en soms zelfs eenzaam.

Maar ik ben ook taai. Heel erg taai. En ik bezit heel erg veel doorzettingsvermogen en veerkracht, dat heb ik in mijn leven en tijdens mijn strijd met psychosomatische en psychische malaise wel bewezen. Daarnaast heb ik een in vele opzichten ge-wel-di-ge vrouw, voor mij op veel fronten een lot uit de loterij. Het leven is altijd een gemengd dubbel. Niets is absoluut. Dat is het enige dat absoluut waar is.

http://rolanddanckaert.bloggertje.nl/note/61749/ik-heb-meer-empathie-dan-de.html

http://www.rolanddanckaert.nl

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s