Het Eurovisie Song Festival

Met mijn vader had ik een voetbalklik, met mijn moeder een hechte mama-zoon-band (zoals zo vaak tussen moeders en zonen), met mijn jongste oudste zus een sterke geestelijke band en met mijn oudste zus een Songfestival-band!

Nou, die band met mijn oudste zus was en is veel breder en dieper dan alleen onze voorliefde voor muziek en met name voor het Eurovisie Song Festival, maar in elk geval was en is het muziekspektakel voor ons allebei ieder jaar weer een lucratief tv-moment.

Voor het overige week het tv-kijkgedrag van mijn zussen en mij nogal af. Ik keek voornamelijk naar sport, tv-quizen en de series Het Kleine Huis Op De Prairie en James Herriot en mijn zussen naar muziekprogramma’s, maar vooral naar films en soms naar tv-series.

Mijn oudste zus – een heel grote muziekliefhebber en muziekkenner – zette iedere week met pen kringetjes in de tv-gids (meestal de TROS-Kompas), kringetjes om de vermelde tijden waarop programma’s werden getoond die haar bevielen, die ze niet wilde missen. Het Songfestival vonden we allebei heel erg leuk. Nog steeds bespreken we na de finale van het liedjesfestijn welke inzendingen we mooi of goed vonden en welke minder. Meestal zijn we het geheel met elkaar eens!

Toen ik nog jong was, had het Songfestival iets magisch: alle landen zongen in hun eigen taal en er was een live-orkest (en ieder land leverde een eigen dirigent). Helaas is dat nu allebei niet meer zo.

Net zoals ik het geweldig vond dat ik als voetbalverslaggever een paar keer in stadion De Meer – de toenmalige thuisbasis van AFC Ajax – ben geweest om Ajacieden te interviewen (de spelers Edo Ophof, Richard Witschge, Marciano Vink en Danny Hesp) en Johan Cruijff, Sjaak Swart en Louis van Gaal in het echt heb gezien, vond ik het natuurlijk heerlijk toen Story me in 1998 naar Birmingham stuurde om het Eurovisie Song Festival te verslaan waaraan voor Nederland Edsilia Rombley meedeed met het lied ‘Hemel en Aarde’.

Ik, de grote songfestival-liefhebber en Engeland-freak, mocht naar het Songfestival in… Engeland! Het waren twee of drie heerlijke dagen. Een heel mooie herinnering. Het gevoel dat al die muzikanten, fans en persmensen uit alle delen van Europa één grote, gezellige familie vormden, zit nog steeds onder mijn huid. Ge-wel-dig.

In 1998 was onze dochter – ons oudste kind – anderhalf jaar. Zoals onze zoon net als ik een echte, fanatieke Ajacied is geworden en voor dezelfde buitenlandse voetbalclubs is als ik – zonder dat ik dat echt op hem heb overgebracht (AS Roma, Atlético Madrid, Liverpool en Arsenal) zo is onze dochter net als ik een echte Songfestival-fan én idolaat van de Balkan (ik had vroeger altijd een zwak voor Joegoslavië – ik weet niet waarom).

In 2010 deed voor Servië de zanger Milan Stankovic mee met het lied ‘Ovo Je Balkan’. In eerste instantie vonden mijn dochter en ik – die altijd samen naar het ESF kijken – hem maar een rare kwibus met zijn aparte, wat verwijfde look en danspasjes. Hij bereikte daar in Noorwegen een dertiende plek.

Enkele weken na het Songfestival bleek onze dochter eigenlijk fan te zijn van Milan. Hartstochtelijk fan zelfs. En ze was niet de enige. Heel veel meisjes en vrouwen uit heel de wereld bleken gecharmeerd te zijn van deze inderdaad knappe, aparte jongeman. Al snel ontpopte zich een fan-gemeenschap die zich de Krasiva’s noemen hetgeen in het Russisch – hoe internationaal wil je het hebben – zoiets betekent als mooierds of mooie vrouwen. In 2011 heeft nog een Poolse fan van Milan – Marika – bij ons gelogeerd. We hebben via Facebook nog altijd leuk contact met haar.

Onze dochter werd en is niet alleen idolaat van Milan maar van heel Servië. De Servische vlag hangt groots aan de muur op haar kamer.

In oktober 2011 – een jaar na Milan’s deelname aan het Songfestival – maakten we een korte stedentrip naar Beograd oftewel Belgrado (De Witte Stad), de hoofdstad van Servië. Ik had voor onze dochter – via e-mail en de telefoon – een ontmoeting kunnen regelen met Milan. Het was ons cadeau voor haar veertiende verjaardag.

Op maandag 24 oktober gingen mijn vrouw en dochter naar een tv-studio in Belgrado waar Milan die avond zou optreden in de daar populaire Ami G Show. Onze dochter en haar moeder – mijn vrouw – zouden Milan achter de schermen ontmoeten, samen met nog wat andere fans. Echter, vlak van tevoren kregen we van Milan’s manager te horen dat onze dochter samen met Milan zou worden geïnterviewd in de tv-show! Onze mooie, moedige dochter maakte haar tv-debuut… in Servië!

Mijn zoon en ik bleven achter in het hotel, temeer ik me door mijn psychosomatische en psychische kwalen veel te zwak en te slecht voelde om te gaan. Zo gaat het door mijn beperkingen altijd, maar het is niet anders.  Zoonlief en ik volgden alles via het kleine tv-tje op de hotelkamer. De show zou geloof ik om 23.00 uur beginnen, maar het liep verschrikkelijk uit. Ik geloof dat pas na middernacht de leader klonk van het programma.

We zagen Milan in de studio op een bank zitten tegenover de interviewer en verhip, na een kwartier praten en ginnegappen werd onze dochter aangekondigd en verscheen zij in beeld! In het Engels werden vragen aan haar gesteld over haar fanschap, terwijl ze naast haar idool zat. Ze was duidelijk nerveus, maar presenteerde zich uitstekend. Twee uur later kwamen vrouwlief en dochterlief terug op de kamer, na een geweldige avond/nacht met Milan en andere fans!

Het werd nog mooier. Milan was zo vereerd dat we helemaal uit Nederland voor hem naar Beograd waren gekomen, dat hij ons de volgende avond weer wilde ontmoeten, in een hotel in het centrum, vlakbij ons hotel. Wat een ontzettend lieve, aardige gast! Hij stelde vragen aan een ieder van ons – ook aan onze zoon, nam ruimschoots de tijd voor ons en zorgde ervoor dat onze dochter zich heel speciaal voelde.

Daarna heeft onze dochter hem nog drie of vier keer live aan het werk gezien, meestal in Düsseldorf, als hij daar optrad in een Servische club. En iedere keer weer was de inmiddels doorgewinterde artiest die over de hele wereld optreedt heel attent en galant.

Dat is ons verhaal over het Eurovisie Song festival. Een heel speciaal evenement voor ons waaraan we bovendien een paar heel bijzondere herinneringen bewaren.

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s