Indruk maken op mijzelf

Ik verg eerder te veel dan te weinig van mezelf. Dus psychologen, huisartsen, kennissen, familieleden en verzekeringsartsen die mij al dan niet rechtstreeks vermijdingsgedrag, afhankelijkheid en aanstellerij verweten/verwijten en die 40 jaar lijden binnen 10 minuten tot twee uur dachten/denken te kunnen diagnosticeren, zijn niet goed bij hun hoofd.

Ik zou graag zien dat zij bijvoorbeeld de fietstocht hadden meegemaakt die ik zojuist heb gemaakt, een rondje van ongeveer 7 kilometer, 7 loodzware kilometers en vooral 3 onmenselijke laatste kilometers, immers geplaagd door slapte en zwakte, föhnende paniek, borrelende angsten, het gevoel in elkaar te storten en met duizelingen op de koop toe, en gedachten als ‘Ik red het niet tot thuis, ik stort zo in, ik moet bellen of iemand me komt oppikken’ en ‘Dit doe ik nooit meer, dit doe ik mijzelf niet meer aan. Vanaf nu blijf ik alleen nog maar binnen op mijn stoel zitten’. Deze gedachten probeer ik ter plekke te relativeren en te vervangen door positieve gedachten, maar eigenlijk verergert dat alleen maar de oorlog en onrust op het slagveld in mijn hoofd.

Maar de makkelijk(st)e weg kiezen, dat zit nou eenmaal niet in me. Hoewel ik van tevoren weet dat het zwaar zal zijn, ga ik iedere dag weer de strijd aan met mijn veel te nauwe grenzen. Zo ben ik: een streber. Dezelfde streber die op school wilde uitblinken en uitblonk en die als journalist boven het maaiveld probeerde uit te steken.

Als vanwege mijn kwalen en beperkingen noodgedwongen, bloggende huisman – heus een eervolle rol – merk ik dat ik poch met mijn werk-prestaties en werk-ervaringen uit het verleden. Dikwijls zeg ik tegen onze zoon en/of dochter (mijn vrouw weet wat ik allemaal heb gedaan en heeft een goed geheugen): “Oh, die zanger of die voetballer heb ik nog geïnterviewd.” Ook aan mijn overwegend vrouwelijke Facebook-vriendinnen (mannen vind ik… te mannelijk) schrijf ik regelmatig verhalen uit de oude doos, toen ik nog betaald werk verrichtte en meer meemaakte dan de was vouwen, koken, de keukenvloer boenen, tv kijken en naar de sauna gaan om de emmer vol met spanningen enigszins te legen en om op krachten te komen. Leven met onder andere een chronische burn-out – uitputting – en met een stress-, angst- en paniekstoornis kost verschrikkelijk veel kracht, vooral als je geen dag voor de makkelijke weg kiest en nooit van opgeven weet (opgeven is verleidelijk, want minder uitputtend, maar is dat echt een optie, en is de makkelijke weg dan zo leuk en enerverend?!).

Kortom: ik wil met mijn verhalen uit de oude doos indruk maken op mijn omgeving, zo van: ‘Hoor eens wat ik vroeger – toen ik nog kon werken – allemaal heb beleefd, welke belangrijke mensen ik toen heb gesproken!’ Omgaan met bekende mensen of andere mensen met aanzien straalt een beetje af op jezelf. Denk je. Hoop je. Ik heb overigens nooit de indruk gehad dat mensen mij vanwege mijn werk speciaal vonden. Ik merk wél dat de mensen die echt om mij geven (en ik om hen) en die werkelijk ervaren hoe ik ben mij waarderen om mijn zachtheid, humor, wijsheid, empathie, eerlijkheid, openheid en liefde. En me verfoeien vanwege mijn ongeduld, onberekenbaarheid, emotionaliteit, klaagzangen en frustratie-uitingen, impulsiviteit en taboeloze eerlijkheid en openheid.

Laat onverlet dat ik met die herinneringen aan mijn werkzame leven waarschijnlijk vooral indruk wil maken op mijzelf, mezelf eraan wil herinneren dat ik toch echt best wel speciale dingen heb gepresteerd en heb meegemaakt. Ik ben ook maar een mens. Ook ik heb een ego, een ego dat op de proef is gesteld door allerlei vernederende kwalen en situaties, door bijvoorbeeld semi-impotentie, werkloosheid, hypochondrie en een leven achter de achterste lijn van de kantlijn.

Het bloggen doe ik zeer graag en is mijn levenswerk. Mijn schrijfsels op het internet komen puur uit mezelf, zijn volkomen authentiek. Maar op enkele volgers en een enkele bewonderaar na kraait niemand in mijn omgeving ernaar. Toen ik nog betaald werk deed, was het voor de mensen genoeg om te weten dat ik geld verdiende, soms zelfs goed geld verdiende. In mijn artikelen waren ze nooit zo geïnteresseerd. In mijn blogs ook niet. Mensen vragen altijd, als ik zeg dat ik blogs vervaardig, of ik er geld voor krijg en als ik ontkennend antwoord, dan is de belangstelling sowieso over.

De meeste mensen – hoe lief en leuk ze verder ook zijn – zijn zelf ook slachtoffer van het dogma dat je (je eigen) geld dient te verdienen en dat alles om geld (verdienen en kunnen uitgeven) draait. We zijn vooral slaven van de economie. Earning money or no money, that makes and breaks the man.

Toch waardeer ikzelf mijn blogs nog meer dan mijn betaalde,  journalistieke artikelen van weleer. Ik vind dat ik nu over belangrijkere zaken bericht dan als journalist en dat mijn blogs veel eerlijker zijn dan mijn journalistieke werk ooit was, kon zijn. En ik vind mijn blogs en het bloggen veel meer bij me passen. Ik ben geen of een allerbelabberdste nieuwsjager en netwerker, ik ben een wat eenzelvige stukjesschrijver (en een goede interviewer doordat ik heel goed kan luisteren en heel goede vragen kan stellen).

Neemt niet weg dat ik als zogenaamd werkloze (lees: onbetaalde) bloggende huisman – die overigens geen uitkering krijgt – geen enkele maatschappelijke status geniet. Ik zou, omdat er toch brood op de plank moet komen én omdat het hoe dan ook best leuk kan zijn, graag journalistiek werk verrichten met de beperkingen en mogelijkheden die ik heb. Aangezien ik niet tegen de stress en drukte kan van en op een werkplek, zelfstandig reizen voor mij ondoenlijk is en ik vooral 24/7 word opgeslokt door het managen van mijn symptomen van de kwalen is alleen een paar uur per dag vanuit huis werken een optie en tot dusver is er geen journalistiek medium of andere werkgever geweest die me daartoe de kans heeft gegeven, maar deze realiteit wordt door de politiek en het Werkbedrijf niet onderkend.

Overigens zijn onze kinderen en mijn FB-vriendinnen nooit onder de indruk van mijn poging om indruk te willen maken en van mijn in het verleden geleverde prestaties en meegemaakte avonturen. Het zegt ze niks. Ikzelf ben er misschien nog het meest van onder de indruk. Ik hecht er waarde aan. Ach, en dat weegt toch het zwaarst, nietwaar?

http://www.rolanddanckaert.nl

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s