De omstandigheden bepalen mede wie je bent

We worden onder andere gevormd door onze opvoeding, het onderwijs dat we genieten (nou ja, genieten), het milieu waarin we opgroeien, maar ook door de omstandigheden waarin we verkeren.

Van nature ben ik een artistieke creatieveling die houdt van toneelspelen en zingen, alsmede een buitenmens en sportliefhebber (met name tennis, voetbal en fietsen). Sinds ik vanwege mijn stress- en paniekstoornis, pleinvrees en chronische uitputting niet echt (fanatiek) meer kan sporten maar ook niet buitenshuis kan werken en aan huis gekluisterd zit, ben ik veel meer gaan schrijven, meer gaan (na- en diep)denken en meer in mezelf gaan graven.

Ik kan me niet meer uitleven in mijn sport. Ik kan geen lange fietstochten meer maken, en niet meer op een veld tennissen of voetballen. De lust om te zingen, is me vergaan en me aansluiten bij een toneelgroep kan ik met mijn klachtenpatroon niet. In mijn eentje de hort op gaan, gaat gepaard met te veel angst, paniek en hyperventilatie. Die beperkingen hebben me automatisch veranderd, in wat ik kan doen, denk, voel en ervaar. Vanzelfsprekend/Gelukkig zijn er ook nog een hoop dingen die ik wél (nog) kan.

Ik weet zeker dat ik een ander mens was geweest en geworden maar vooral een heel ander leven had geleid/kunnen leiden als ik gezond was gebleven en nog had kunnen werken, sporten, uitgaan en zelfstandig had kunnen reizen. Als ik normaal had kunnen functioneren, was ik wellicht minder schrijverig en minder diepzinnig geweest. Nu breng ik alle doordeweekse dagen – overdag – in mijn eentje door, met al mijn beperkingen, en ik reageer me vooral af op of achter de computer. Ik zit veel in mijn hoofd. Indien ik fit was geweest, zou ik nochtans nog steeds vooral sporten, buiten bezig zijn en carrière maken of proberen te maken.

Misschien was ik in sommige opzichten veel minder serieus geweest. Mogelijk zou ik dan alle verleidingen omtrent vrouwen en erotiek niet hebben kunnen weerstaan en wellicht was ik een minder attente, minder aanwezige en minder actieve huisvader geweest. Ik weet niet of ik dan andere prioriteiten zou hebben gesteld en door andere zaken in beslag zou zijn genomen. Of ik een leuker of minder leuk mens zou zijn geweest, is niet zeker. Ik weet alleen dat ik dan gezonder en actiever was geweest en dat ik zeer beslist veel meer energie en tijd zou hebben gestoken in bewegen in de buitenlucht, seksen en de hort op gaan, want dat zijn altijd de dingen geweest die ik het liefste deed.

Ik heb altijd graag geschreven, maar ik ben pas heel erg veel gaan schrijven sinds mijn eerste grote inzinking toen ik 18 was en daarna toen ik 22 was. Maar ik schreef vroeger over andere zaken en op een andere manier. Ik fabriceerde met name kolderieke gedichtjes en stukjes, humoristische fantasie-dingen. Over persoonlijke zaken praatte en schreef ik als puber en begin-twintiger zelden of nooit. Dat ben ik pas gaan doen bij wijze van therapie, omdat het goed zou zijn voor de verwerking om je (grieven) te uiten en je frustraties van je af te schrijven en van je af te praten. Het gevaar is echter – als je slecht in je vel en daarbij in een isolement zit – dat je te veel met jezelf en met je ellende bezig bent en te weinig leuke afleiding zoekt en krijgt, terwijl sommige mensen juist bijna of helemaal nooit persoonlijk durven te worden, nooit iets verwerken en nooit navelstaren: ook niet goed, want je altijd maar verliezen in bijvoorbeeld je hobby’s, vriendschappen en werk is vluchtgedrag!

Als ik gezond was gebleven, dan had ik mogelijk niet de aandrang gevoeld en noodzaak gehad om aan mezelf te werken. Het kan zijn, dat ik dan bepaalde scheefgroei niet had gecorrigeerd en niet mijn minderwaardigheidscomplex, introversie, verlegenheid en geslotenheid  had overwonnen. Dan was ik op een andere manier krom getrokken.

Natuurlijk zou alles of in elk geval heel veel anders zijn geweest als ik een vrij normale, veilige en redelijk ontspannen jeugd had gehad en in een harmonieus gezin was opgegroeid. De omstandigheden waaraan ik als kind werd blootgesteld, waren evenwel vaak of eigenlijk onophoudelijk onmenselijk en ongunstig waardoor ik me op een bepaalde manier heb ontwikkeld die heeft geleid tot heel veel psychosomatische en psychische en daarmee sociale, maatschappelijke, financiële en praktische problemen. Echter, ik ben zelf een vrij goede schadehersteller en heb een geweldige vrouw aan mijn zijde.

Mensen zeggen altijd dat het erom gaat hoe je met de omstandigheden omgaat. Tot op zekere hoogte ben ik het daarmee eens, maar hoe je ermee kan omgaan, hangt ook af van dingen die je niet helemaal zelf in de hand hebt, zoals je klachtenpatroon, je intelligentie, je omgeving, je gevoeligheid en natuurlijk je aangeboren en gevormde karakter.

Ik meen hoe dan ook dat we ons nog niet voldoende bewust zijn van wat de omstandigheden met ons doen.

http://www.rolanddanckaert.nl

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s