De terreur van het positief zijn

Ik kan er niet meer tegen, ik walg ervan, ik word er kotsmisselijk van… Die terreur, die eeuwige en alom in de dagelijkse praktijk gebrachte en tegenwoordige terreur van het positief zijn, van ‘ieder nadeel heeft z’n voordeel’.

Maar ook Johan Cruijff kreeg ondanks al zijn optimisme kanker en stierf te vroeg. En dan heeft hij nog een heel mooi, bevoorrecht leven gehad, inclusief een talent dat hem veel roem en geld opleverde… Dat kunnen miljarden mensen hem niet nazeggen en dan is het voordeel van het nadeel toch iets minder voordelig. Nou ja, iets minder… veel minder!

Het leven is primair een tragedie. Er gaat steeds weer van alles mis (het is dweilen met de kraan open) en het loopt voor een ieder fout af. Don’t shoot the messenger. Ik weet dat het geen prettige boodschap is, dat het geen bemoedigend inzicht is, maar het is op z’n minst en zachtst geschreven de waarheid, en daar moeten we het mee doen.

We knijpen onszelf en elkaar de keel helemaal dicht, we mogen geen wanklank laten horen, we mogen onze levenspijn, onze innerlijke smart niet tonen en laten horen (zonder dat het wordt gerelativeerd en tegengesproken en zonder dat je wordt bedolven onder de goede raad en oppeppers). Want dat wordt geassocieerd met zwakte. We worden geacht sterk te zijn, altijd maar weer onze weerbaarheid, kracht en inzet te tonen, zelfs onder de meest benarde omstandigheden en met het grootste trauma. We worden hulpeloos van hulpeloosheid. Maar we hebben de touwtjes niet in handen! Dat is nou eenmaal zo!

De wereld heeft weer meer medelijden en compassie nodig.

Medelijden heeft een negatieve betekenis gekregen, medelijden wordt geassocieerd met ‘ongezond’, ‘een gevaar voor jezelf’ en ‘nutteloos’. Maar we moeten de ander die lijdt weer zielig gaan vinden, zodat we weer meer betrokken raken en willen gaan helpen.

Het woord ‘slachtoffer’ wordt eveneens verketterd, omdat we dit woord vastlijmen aan zwakte, hulpeloosheid en krachteloosheid. Maar wake up: heel veel mensen ZIJN slachtoffer. Een echt slachtoffer – een gepijnigd, weerloos, hulpeloos, kapot wezen – kan helemaal geen slachtofferrol aannemen, dat kunnen alleen de aandachttrekkers en de aanstellers!

De ware slachtoffers moeten we slachtofferhulp verlenen. Maar zolang je nog kan praten en op je eigen benen kan staan, menen ze in dit liberale kut-gedoe dat je nooit een slachtoffer kan zijn en nog mans genoeg bent om voor jezelf te zorgen.

Het leven is overwegend een tragedie. Het stikt van de trauma’s, drama’s, ongelukken, ziekten, frustraties, stoornissen, oorlogen, rampen, problemen, zorgen, gevaren, bedreigingen  en van de slechte ontwikkelingen. Het onrecht spreekt recht. Ja natuurlijk staat daar veel moois, leuks, goeds en fijns tegenover, maar daar wil ik nu eens even niets over horen, want dat wordt er steevast met de haren bijgesleept als je het Volle Kanne wilt hebben over het grote tragische element van het leven.

Ik wil het gewoon eens ongeremd, ongecensureerd en zonder innerlijke kracht doch met overgave en overtuiging hebben over de verdrietige zijde van het bestaan, van ons zijn. Zoveel mensen zijn psychisch ziek, hebben een burn-out, zijn overspannen, moeten een chemo-kuur volgen, liggen op sterven, verkeren in onzekerheid, zijn eenzaam, zijn hun partner beu, worden vermoord, gemarteld en onrechtvaardig behandeld.

Maar dat schijn je allemaal niet meer te mogen aanstippen, omdat iedereen doodsbang lijkt dat we vergaan als we het monster benoemen en recht in de grimas aankijken.

Als ik mijn eigen leven beschouw, dan kan ik alleen maar bevestigen dat ook dat één groot gevecht is en dat ik word bewoond door onmin, frustraties, woede, verdriet, wrok en heel veel griezelige, angstaanjagende angsten. Als ik mijn eigen bestaan bezie, dan moet ik vaststellen dat er beslist heel veel genietingen en groeiprocessen zijn en zijn geweest, maar dat het in de kern en al met al verschrikkelijk teleurstellend, stroef, moeizaam, moeilijk, zwaar en onbevredigend is. En dat we aan de goden overgeleverd zijn. En aan elkaar, maar we doen elkaar vaak meer kwaad dan goed.

Ik zing bijna nooit meer, ik ben moe, ik zit muurvast en het is een heel schraal leven, weliswaar met enkele levensgrote en wondermooie zegeningen, maar de machteloosheid, de wanhoop, de ijdele, valse hoop, de deceptie en vooral de symptomen van al die stoornissen regeren tiranniek.

En als je zoiets schrijft of zegt, dan wil iedereen je meteen opbeuren, bekrachtigen en opmonteren. Begrijpen en ruimte laten voor je pijn, zijn er niet meer bij. Ze wijzen dan op je zegeningen, alsof je die zelf al niet ontelbare keren geteld hebt. Ze zeggen dat je zo sterk bent en niet moet opgeven, alhoewel ze zelf aan het einde van hun Latijn zijn. Iedereen wil meteen de boel oplossen, terwijl er niks op te lossen valt, want de tragedie is onsterfelijk, de tragedie gaat maar door en woekert voort.

Het leven, mijn leven en het gevoel over het bestaan veranderen niet. Deze wereld is niet mijn wereld, maar het is de enige wereld waar ik kan zijn. Er is geen oplossing voor dit probleem en daarom heet het een tragedie.

Shakespeare en de oude Grieken begrepen dat (wèl).

Wat zijn we onderweg kwijt geraakt? De Lust, de heerlijke orgies en de vrijelijke vrijpartijen uit de Romeinse en Griekse periode hebben we evenzeer helemaal aan banden gelegd. Die opleving in de jaren zestig stelde feitelijk niets voor. Dat was in verhouding maar een slap, burgerlijk aftreksel van de lust-beleving en lust-uitleving in vergane tijden.

We beknibbelen op onze meest oprechte uitingen en we leggen onze natuur steeds meer aan banden, net zoals we sowieso in alles steeds tegennatuurlijker zijn gaan leven en Moedertje Natuur ontworteld hebben.

De aarde is een vreselijke plek, het leven hangt van de doodsbedreigingen aan elkaar, ons lot is zelden een lot uit de loterij, geluk en gezondheid duren nimmer lang en zijn nooit voor eeuwig, niets is ideaal en volmaakt. Welke wijze Griek zei ook alweer: ‘De aarde is een theater waar de slechtste mensen de beste plaatsen hebben’. Zo is het precies!

Ik heb veel fobieën, angsten en paniek, maar de hele mensheid lijkt doodsbang en fobisch voor emotionele uitingen, voor negatieve emotionele uitingen, voor de spinnen en spinnenwebben in de kruipruimte van ons bestaan.

Al die leugens die ze hebben verzonnen om ons een beter gevoel te geven: God, hemel, Jezus, karma, reïncarnatie…

Het is wat het is. Het is het verhaal van het sterke rechter- en het zwakke linkerbeen, van verzorgen en verjagen, van vertroetelen en vermoorden, van altruïsme en egoïsme, van regenbogen en vulkaanuitbarstingen, van vreugdetranen en trauma’s (ijstranen), van zonnebloemen en de buxusmot, van geneesmiddelen en gif, van superfit en terminaal, van topprestaties en flops, van applaus en arrestaties, van tegoedbonnen en parkeerbonnen, van schouderklopjes en bekeuringen, van Jinek en Humberto Tan.

Er valt met niemand te communiceren, ten minste niet wanneer je je zwakte toont, je naakte zwakte, zonder enige bedekking. Ze willen niet horen dat je lijdt, zonder dat je daaraan vastplakt dat je toch heel sterk bent en dat er nog veel mooie dingen zijn. Het leed mag niet meer op zichzelf bestaan, maar is een mechanisme geworden waaraan je je innerlijke kracht kunt meten. Lijden wordt geromantiseerd als een groeimiddel.

De mensen zijn zo verschrikkelijk bang voor de wanhoop, omdat ze diep van binnen zelf hartstikke gerafeld zijn en vrezen dat ze zullen verzuipen als ze zich niet aan de kunstmatige reddingsboeien vastklampen.

Misschien moet je zoals ik wel heel erg ver heen, gebroken, gekneusd en geknakt zijn en vruchteloos meer dan alles geprobeerd hebben om naakt te durven rondlopen en het trauma niet meer te bedekken, om vastgeklampt aan de reddingsboei te huilen van verdriet en niet van geluk, omdat je zogenaamd bent gered. Ik red het allemaal nét en mijn vrouw redt me iedere dag, maar de ware VERLOSSING blijft uit. En ik ben lang niet de enige.

Dit is wat het is, zoals het is. We hebben onszelf, elkaar, deze planeet, de mix van welzijn en waanzin en een beetje tijd…

http://www.rolanddanckaert.nl

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s