Ontvoeringen

In mijn puberjaren – in de jaren tachtig van de vorige honderd jaar – vonden er in ons land drie grote kidnappings plaats van steenrijke, bekende Nederlanders. Ik was in die periode al een linkse idealist en was toentertijd stiekem voor de ontvoerders en tegen de kapitalistische magistraten.

Van nature ben ik een anti-kapitalist die Het Systeem en de (onrechtvaardige, oneerlijke) autoriteiten hekelt. Reeds als kind vond ik het vreselijk dat voor het economische gewin de zeeën werden vervuild en leeggevist, oerbossen werden gekapt, natuurvolkeren van alles werden beroofd en dat winst maken belangrijker was dan menselijkheid. De grote kloof tussen pervers rijk en mensonterend arm was me toen al een doorn in het oog, net als de hypocrisie.

Ik had toen begrip en sympathie voor de Molukse treinkapers, alhoewel hun acties me tevens angst inboezemden. Ik vond de leden van de Duitse, linkse actie- en terreurgroep Rote Armee Fraktion ware helden, aangezien ze een einde probeerden te maken aan het ongebreidelde kapitalisme, aan het kapitalistische systeem en aan de ontkenning of laconieke houding van Duitsland aangaande de misdaden in de Tweede Wereldoorlog. Later, in 2011, had ik grote sympathie voor de internationale protestbeweging Occupy die zich verzette tegen economische en sociale ongelijkheid. Ik vond het jammer dat deze idealisten nooit hun zin hebben gekregen, onvoldoende serieus werden genomen, niet werden gehoord en weinig aansluiting kregen.

DE ONTVOERINGEN

In de herfst van 1982 werd Toos van der Valk – de vrouw van hotelketen-magnaat Gerrit – ontvoerd. Drie weken later werd ze, tegen betaling van een flinke som losgeld, vrijgelaten door haar drie ontvoerders die haar hadden vastgehouden in België. Ik weet nog, dat ik op de hand was van de ontvoerders. Ik zag ze als een moderne versie van Robin Hood. Hoewel ik ook toen al geweld afkeurde, was ik van mening – en dat ben ik nog steeds – dat (steenrijke, kapitalistische) werkgevers dikwijls niet deugen, het personeel vaak niet goed behandelen én bijdragen aan de ongelijkheid tussen schathemeltje rijk en modaal of gewoonweg berooid.

Natuurlijk werd de familie Van der Valk veel leed aangedaan, maar in mijn optiek berokkenen zulke mensen (top-zakenlui) op een veel subtielere wijze anderen ook veel leed en onrecht, en hebben zulke lieden weinig rechtvaardigheidsgevoel en weinig onbaatzuchtige, andere idealen dan winst maken en groter groeien. Jazeker, als economische pioniers hebben ze een buitengewoon grote verdienste, bijvoorbeeld voor de werkgelegenheid.  Alles is dubbel. Het geweld dat de ontvoerders gebruikten en de emotionele en psychische schade die ze veroorzaakten met de kidnapping, kregen van mij toen al geen opgestoken duim.

Vrijwel exact een jaar later werden bierbons/bierbuik Freddy Heineken en zijn chauffeur van hun vrijheid beroofd door een aantal kidnappers. Drie weken duurde de vrijheidsbeneming. Ook in dit geval hoopte ik als 16-jarige dat de ontvoerders hun miljoenen-losgeld zouden krijgen en niet zouden worden gepakt door de politie en niet zouden worden berecht door justitie. Nee, ik wilde Heineken (en zijn autobestuurder) niet gewond of dood hebben, maar ik vond het wel mooi, eerlijk en goed dat de miljardair werd gedwongen een beetje van zijn vermogen af te staan.

In de late zomer van 1987 ontvoerde de werkloze ingenieur Ferdi Elsas Ahold-topman Gerrit Jan Heijn. De ontvoerder stuurde de bril en afgesneden pink van zijn slachtoffer op teneinde te bewijzen dat hij de Albert Heijn-chef in gijzeling had. De dader deed alsof de ondernemer nog in leven was, maar had hem al vrij snel na de ontvoering doodgeschoten. Ik was toen bijna 21 jaar en weer kon ik begrip opbrengen voor de ontvoerder en voor diens wanhoop, levenspijn en eventuele woede ten opzichte van onze keiharde, krankzinnige, harteloze en oneerlijke concurrentiemaatschappij.

Nog steeds kijk ik tegen al deze zaken niet zwart-wit aan, in de zin van ‘hij is goed en hij is fout’.

Ik heb heus wel bewondering en respect voor de steenrijke top-ondernemers die er heel erg goed in zijn om hun commerciële dromen en ambities waar te maken, maar ik heb zelf niets met commercie. Nog steeds absurd vind ik het, dat het kapitaal in de wereld zo slecht en ongelijk wordt verdeeld en aan de verkeerde doelen wordt uitgegeven. Komt bij dat ik me realiseer dat het verwezenlijken van die commerciële dromen vaak gepaard gaat met keihard zakendoen en weinig menselijkheid, en daar ben ik niet van. Ik ben geen jungledier.

Begrip heb ik voor de (veel meer kansarme) mensen die ook heel rijk willen zijn en dan hun slag willen slaan, ten koste van iemand die geld zat heeft en die mede zo rijk kan zijn, omdat het personeel relatief weinig betaald krijgt.

Sympathie heb ik voor de (linkse) idealisten die de wereld willen verbeteren en voor de jongeren die opkomen voor hun volk en die strijden tegen het onrecht jegens hun mensen.

GEWELD IS DE ERGSTE ZONDE, AL IS ER OOK ANDER GEWELD DAN FYSIEK EN MILITAIR GEWELD, ZOALS ECONOMISCH EN SOCIAAL GEWELD!

Maar geweld keur ik nog steeds af. Er zijn meer onschuldige en creatieve manieren om je punt te maken en aandacht te vragen, zoals Occupy heeft geprobeerd (maar zonder resultaat – doch ook zonder slachtoffers).

Geweld maakt alles alleen maar erger. Bovendien ben je een beroerde idealist als je zelf slachtoffers maakt. De ontvoerders van Van der Valk en Heineken waren waarschijnlijk ordinaire, criminele geldwolven die zich slechts op een makkelijke maar riskante manier wilden verrijken.

Als ik nu met dergelijke ontvoeringen geconfronteerd zou worden, dan zou uw blogger nog steeds sympathie hebben voor de underdog en antipathie tegen de kapitalisten, maar ik zou vooral het geweld verfoeien van de daders, net zoals ik alles verfoei wat die kapitalistische topmagnaten uitbeelden.

Een heel duidelijk voor en tegen heb ik nog altijd niet. Maar geweld verwens ik sowieso. Het is nooit de manier, tenzij je je dient te verdedigen of te bevrijden. Maar wie bevrijd ons van en verdedigt ons tegen de economische, wettelijke onrechtvaardigheid?

Het blijft het verhaal over onrecht, ongelijkheid, frustraties, woede, geldzucht, (zelf)verrijking, de gerechtvaardigde, legitieme waanzin en de machteloosheid van de idealisten.

http://www.rolanddanckaert.nl

 

 

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s