John F. Kennedy

Gedurende mijn tijd op aarde heb ik te voor en te na veel gehoord over de Amerikaanse, democratische, 35ste president John F. Kennedy en zijn vrouw Jacqueline Bouvier oftewel Jacky.  Hij werd in 1963 doodgeschoten. Waarom weet niemand. Wie de echte dader(s) was/waren, is nooit werkelijk duidelijk geworden.

Ik ben van 1967 en heb Kennedy en zijn tragische einde dus niet persoonlijk meegemaakt. Eigenlijk had ik me tot gisteravond – toen een documentaire werd uitgezonden over zijn weduwe – nooit in hem en de moord verdiept. Ik heb lang rondgelopen met het idee dat Kennedy in 1967 of daaromtrent van het leven werd beroofd. In of met jaartallen ben ik geen kei en ik ben sowieso geen feitenneuker. Ik ben meer iemand van de emoties, gevoelens, filosofieën en human interest.

Wat ik mijn hele leven lang vooral begreep, is dat Kennedy – de jongst gekozen president van Amerika – heel erg populair was. Niet alleen in de Verenigde Staten, maar ook in Europa. Bij vrouwen, maar ook bij mannen. Hij scheen een ongekend charisma te hebben gehad en zeer snugger te zijn geweest.

Ik zag weleens beelden van hem (en van zijn maar liefst twaalf jaar jongere eega) en dan vond ik hem niet onknap maar ook niet mooi om te zien. Ja, hij had wel wat. Uitstraling. Een aparte mond, een bijzondere lach met een rits vol witte tanden. Echter, de fragmenten van speeches die de televisie en radio van hem lieten horen, vond ik nimmer indrukwekkend. Er staat me geen één geweldig citaat bij van Kennedy.

Tijdens zijn bijna 3-jarige bewind was Kennedy volgens mij vooral een typisch patriottistische Amerikaanse president, bang voor de communisten en dus in (koude) oorlog met Cuba en Rusland en tijdens de slepende Vietnam-oorlog op de hand van het Amerikaanse, kapitalistische zuiden van het Aziatische land.

Kennedy heeft niet veel – te weinig zelfs – gedaan aan de rassenscheiding (apartheid) in zijn land. Hij vond dat de verschillende staten dat maar zelf moesten regelen en niet de federale overheid. En ja, hij wilde Rusland aftroeven met de eerste mens op de maan. Fijn.

Door de documentaire van gisteravond weet ik dat Kennedy dik bevriend was met de zanger Frank Sinatra die dan weer bekend stond om zijn contacten met de maffia en niet zo fraaie omgang met vrouwen. Ik wist al dat John F. Kennedy een seksmaniak en vrouwengek was, maar ik weet nu dat hij sommige minnaressen zelfs aan zijn maatjes aanbood, bij wijze van ‘relatiegeschenk’ of ‘vriendendienst’. En hij voerde ze alcohol en drugs.

Kennedy – in de Tweede Wereldoorlog luitenant in de marine – leed blijkbaar aan ernstige ziekten van het skelet. Zijn spieren en botten werden van steeds slechtere kwaliteit en zijn rug was versleten. Hij kon daardoor zijn kinderen niet optillen of dragen. Hij had een arts die hem ‘geheime injecties’ toediende, met pijnstillers en cocaïne. Michael Jackson-achtige toestanden. Daardoor was Kennedy behalve aan seks, vrouwen en pijnstillers verschrikkelijk verslaafd aan cocaïne, want daar werd hij euforisch en energieker van.

Om nou te zeggen dat ik de populariteit van Kennedy begrijp… nee. Okay, hij was jong, wist uitmuntend hoe hij zich moest presenteren en hij was niet lelijk, maar hoe was hij inhoudelijk, als president en misschien nog wel belangrijker: als mens? Bovenstaande maakt hem verdacht in dat opzicht. Volgens mij was hij helemaal niet zo’n held of genie.

De Amerikaanse presidenten die ik als mediaconsument wel heb meegemaakt, maakten evenmin indruk op me. Alleen Jimmy Carter leek me wel een doorgewinterde goedzak. Ook niet meer dan dat. Reagan had van alle Amerikaanse presidenten die ik heb gezien het meeste charisma, op Obama na dan. Vader en zoon Bush vond ik allebei ongedierte. Trump een krankzinnige duivel. Clinton? Ach, Clinton. Wat moet je over die man nou zeggen of schrijven? Hij was minder slecht dan die van Bush en dan Trump. Hij lachte leuk en vriendelijk, was niet zo stijf. En hij was redelijk progressief. Maar een geweldenaar was ook hij allerminst.

Zelfs Obama heeft zich nooit tot echte held kunnen ontpoppen. Maar als politicus kun je volgens mij bijna geen held worden, afhankelijk als je bent van andere politici, partijen en machten en krachten.

John F. Kennedy is 46 jaar geworden. Zijn weduwe Jacky 64. Hij is geboren op 29 mei, zij is op 19 mei overleden en in 1929 geboren. Dat zijn van die toevallige getalletjes die me intrigeren. Cijfertjes die met een beetje mystieke wil impliceren dat het ‘zo moest zijn’ en ‘dat er een voorbestemde connectie was tussen die twee’. Maar dat is slechts schijn.

Volgens mij was bij John en Jacky heel erg veel (uiterlijke) schijn…

Mijn voorbeeld zullen ze nooit worden. Ook niet nu ik iets meer van en over ze weet. Maar het was een leuk stel om naar te kijken. De meeste politici en hun vrouwen zijn lelijk en ogen super stijf en saai.

http://www.rolanddanckaert.nl

 

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s