Het UWV (Roermond) deugt niet

Begin deze maand schreef ik een zeer uitvoerige, oprechte brief aan de directeur van het UWV in Roermond waarin ik – met praktijkvoorbeelden – nogmaals mijn onvrede, woede, frustratie en verdriet uitte over het feit dat ik geen uitkering en begrip krijg van het Uitvoeringsinstituut Werknemersverzekeringen, terwijl ik persoonlijk mensen ken die minder mankeren en meer kunnen dan ik (en die dat zelfs ZELF beamen!), maar die wél kunnen rekenen op geld alsmede op erkenning van hun situatie.

Vandaag ontving ik het onbevredigende antwoord van de klachtencommissie van het UWV dat was ingeschakeld door de Raad van Bestuur van deze instantie. Op mijn brief van 7 kantjes kreeg ik een zakelijke standaard-reactie van een A4-tje terug.

In het antwoord van het UWV staat, dat mijn (nieuwe) klacht niet in behandeling wordt genomen, omdat er geen nieuwe feiten aan het licht zijn gekomen en aangezien de zaak is verjaard. Dat andere mensen met minder beperkingen en meer mogelijkheden dan ik wél een uitkering krijgen, wordt beschreven als de afhandeling van UNIQUE gevallen.

In de brief beaamt het UWV dat ik in een lastige situatie zit en dat haar dat spijt (komt over als een plichtmatig zinnetje zonder al te veel gevoel en empathie), maar vervolgens blijft het UWV er doodleuk bij dat ik desondanks niet in aanmerking kom voor een uitkering.

Daarmee geeft het UWV aan mijn situatie te onderschatten en mijn kansen op de arbeidsmarkt te overschatten.

Uiteindelijk blijkt uit alles dat het ’t UWV een rotzorg zal zijn dat mij door haar onrecht is aangedaan en dat ik daarmee dien te leven. Natuurlijk vindt het UWV zelf niet dat mij onrecht is aangedaan, en juist dat bewijst dat ze mijn beperkingen van begin af aan verkeerd – te licht – hebben ingeschat en dat ze nooit van plan zijn (geweest) om daar op terug te komen. Over gebrek aan flexibiliteit en aan voortschrijdend inzicht geschreven…

Ten eerste stelt het mij teleur dat de directeur van het UWV Roermond aan wie ik de openhartige brief had gericht niet zelf reageerde. Hij toont daarmee aan geen ballen te hebben en lak te hebben aan een persoonlijke benadering. Maar bij het UWV draait het dan ook niet om de werkzoekenden en de arbeidsongeschikten, maar om de protocollen, strenge zakelijkheid en om het UWV zelf.

Ten tweede stuit het me tegen de borst dat men zich verschuilt achter verjaring. Mij lijkt dat je als instantie onrecht ongedaan wilt maken en dat je niet wilt dat individuen die door jouw instantie verkeerd zijn beoordeeld daar levenslang onder moeten lijden. Mijn leed verjaart niet! Het onrecht dat mij door het UWV is aangedaan en de enorme containers met extra stress die het UWV mij heeft bezorgd, verjaren niet!

Ten derde vind ik het zwak en deplorabel van het UWV dat in het antwoord wordt geschreven dat alle potentiële uitkeringsgerechtigden apart worden beoordeeld. Maar daar gaat het hier nou juist om. Het UWV beoordeelt dus duidelijk verkeerd! Wanneer mensen een uitkering en begrip krijgen die vele malen meer kunnen dan ik en die minder beperkingen hebben, dan deugt er iets niet aan de beoordelingscriteria en besluitvorming van het UWV. Dat is zo klaar als een klontje. Daar wordt in de brief totaal niet op ingegaan. Zo’n instanties maken zich alleen maar druk om het eigen imago. Ze zouden mensenwerk dienen te leveren, maar het zijn een stelletje boekhouders.

Het is evident dat ik andermaal bij het UWV op een muur van harteloze onwil en koude zakelijkheid ben gestuit, en dat de instantie je niet als mens behandelt maar als dossiernummer. Ook is andermaal duidelijk geworden, dat het UWV zich onvoldoende moeite getroost om recht te doen geschieden en een persoonlijke benadering na te streven.

In het respons van het UWV staat dat ik mij kan wenden tot de Nationale Ombudsman, indien ik het niet eens ben met deze klachtenafhandeling (brief), maar dat heb ik een jaar of zeven ook al gedaan en dat had geen enkele zin. De Nationale Ombudsman is een papieren tijger en buigt zich niet (vaak en graag) over individuele casussen. Ik had er helemaal niks aan. De Nationale Ombudsman was al even ongeïnteresseerd en onwillig als het UWV zelf. Welkom in sociaal (?) Nederland dat zich zo laat voorstaan op haar beschavingsniveau.

Het blijft dus hetzelfde liedje. Het UWV weigert om een verkeerde beslissing van zeven jaar geleden te herzien en mij recht te doen. Het stugge UWV waant zich superieur en bezit een schromelijk gebrek aan zelfkritiek en zelfreinigend vermogen. Ik blijf dan ook bij mijn constatering dat het UWV beter de Uitzonderlijk Waardeloze Varkensbende kan worden genoemd.

Maar ik weet voor mijzelf, dat het UWV van geen kanten functioneert. Het UWV? Dat werkt niet!

Ik zal niet de enige zijn die het slachtoffer is geworden van de foute beoordelingen door het UWV en de mens die ten onterechte wel een uitkering ontvangt (dat zijn er minstens zoveel!), zal evenmin de enige zijn.

Het UWV heeft in mijn geval gewoonweg gefaald, ook nu weer bij de meest recente beoordeling en klachtenafhandeling. Het UWV blijft in deze casus stug volharden in falen. Maar de arrogante en machtige organisatie meent uitstekend werk te leveren en het gelijk aan haar zijde te hebben.

Ik weet wel beter. En dat geeft mij kracht. Ik weet hoe het zit. Het UWV en de werknemers met wie ik te maken heb gehad, zijn minder dan stront voor mij. Gelukkig spaart het leven niemand. Ze komen allemaal aan de beurt. Dat doet het leven voor me. Ik hoef er niets voor te doen.

Ik ben meer waard dan dat laffe zootje ongeregeld.

De overheid moet nog maar eens heel goed alle uitkeringen – die ten onrechte worden verstrekt en die ten onrechte niet worden verstrekt – gaan doornemen. Want het gaat hier wel degelijk om onrecht en om MENSEN(levens). En om duur en gevoelig geld.

Mijn brief aan de directeur van het UWV in Roermond was immers niet alleen een persoonlijke noodkreet, maar daarbij een alarmbel voor en advies aan hem en zijn organisatie. Maar blijkbaar zal het ’t UWV kippenvoer wezen dat deze instantie fouten maakt.

Tja, als je je eigen fouten niet wilt inzien, toegeven en herstellen, dan houdt alles op en dan zijn verbetering en een hogere kwaliteit van arbeid en dienstverlening onmogelijk.

http://www.rolanddanckaert.nl

 

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s