In een ei kruipen

Na mijn tweede grote (zenuw)ineenstorting – als gevolg van een traumatiserende, angstaanjagende en stressvolle jeugd – zocht ik – bij gebrek aan hulp door en aandacht van de reguliere geneeskunde – mijn heil bij alternatieve genezers. De (zogenaamd) paranormaal begaafde of spirituele (zelfbenoemde) therapeuten maakten mij wijs dat mijn lichamelijke, geestelijke en psychosomatische symptomen niet waren te wijten aan de jeugdervaringen, maar aan mijn vermeende (paranormale) gevoeligheid.

Via de alternatieve behandelaars kwam ik in aanraking met een wereld met een heilig geloof in karma, reïncarnatie, aura’s, geesten, chakra’s, engelen, kruidenthees, homeopathische middelen, genezende stenen en de kracht van positief denken. Net zo’n doldwaze, gestoorde, dogmatische en bekrompen wereld als de wereld van religies. Het alternatieve medisch circuit is een wereldje met heel eigen diagnoses waaronder voedselintolerantie, een te lage of te sterk wisselende bloedsuikerspiegel, een tekort aan vitamine B12, darmschimmels en dus die paranormale gevoeligheid. De religieuze gebedsgenezers hebben het dan over bezetenheid door de duivel.

De vaak geldzieke, zelfingenomen en twijfelloze alternatieve ‘clowns’ beweerden dat ik door mijn enorme gevoeligheid gevoelens, emoties, stemmingen en kwalen van andere mensen aanvoelde en zelfs overnam, onbewust. Volgens hen was mijn aura (energieveld) vervuild en gaf dat mijn klachten waaronder een burn-out, innerlijke onrust, paniek, angst, duizeligheid, stressonbestendigheid, een lage weerstand en een moeizaam en langzaam herstel na en verergering van alle kwalen na een geestelijke en/of lichamelijke inspanning.

De tips die de paragnosten, magnetiseurs en zogenaamde helderzienden me gaven: ik moest me voorstellen dat het water van een waterval en/of van de daadwerkelijke douche over me heen kwam en me zou reinigen, ik diende bomen te knuffelen en me daarbij in te beelden dat mijn negatieve energie via de wortels of bladeren zou wegvloeien en dat ik de kracht van Moeder Aarde via de wortels en de stam van de boom in me zou opnemen. Maar er waren meer tips: mensen rechts van me houden, omdat mijn rechterzijde energetisch sterker is (deze tip helpt enigszins!), me indenken dat ik word omringd door een rozenhaag, mijn handen afschudden (om de negatieve energie van anderen kwijt te raken) en me voorstellen dat ik in een ei zou kruipen en beschermd zou worden in en door de schaal.

Ik wilde erg graag beter worden en paste al deze tips heel streberig en consequent toe, jarenlang, gedurende decennia! Maar net zoals hun homeopathische middeltjes, zogenaamd geneeskrachtige stenen en kruidenthees me niet hielpen (integendeel), zo sorteerden de hierboven uiteengezette foefjes evenmin een gewenst effect. Eerder een negatief effect. Door het idee dat ik kwalen en stemmingen van anderen zou overnemen, dat mijn aura erdoor zou worden bevuild en dat ik mensen op afstand moest houden, werd ik banger voor (ziekmakende) mensen/gezelschap, kroop ik meer in mijn schulp én had ik er een waanidee bij, namelijk dat ik ziek zou zijn door de energie van andere mensen én dat ik zou kunnen genezen door het braaf opvolgen van de raad van de alternativo’s.

Inmiddels weet ik: ja, ik ben (hoog) gevoelig en voel stemmingen en sferen goed aan, maar nee, ik ben niet paranormaal begaafd en ik neem niet noemenswaardig ‘dingen’ van andere mensen over. De energieën van anderen zijn niet mijn ziekmakers. Mijn hoog gevoeligheid evenmin. De stress, angsten, paniek, spanningen en trauma’s en het gebrek aan bescherming, harmonie, veiligheid en emotionele rust tijdens mijn HELE jeugd (tot en met mijn bijna 28ste levensjaar toen ik het huis uit ging) zijn de oorzaken van mijn misère, alsmede de negatieve spiraal van (huidige) spanningen-symptomen-spanningen.

Eigenlijk wist ik dat destijds ook al. Ik merkte dat ik weinig of geen baat had bij de alternatieve therapeuten, hun behandelingen en ‘geneesmiddelen’, maar de behandelaren waren er heel erg goed in om heel zeker (van hun zaak) over te komen, de schuld van hun falende therapie mij neer te leggen en patiënten zoals ik te overbluffen en aan het lijntje te houden (en zo hun zakken te vullen). Daarbij gaf de reguliere geneeskunde niet thuis. En ik moest toch iets! Ik was toen nog heel volgzaam, passief, onzeker en had een erg zwak ego.

Het ging pas weer wat beter met me toen ik de alternatieve therapieën staakte en afzwoor en mezelf ging helpen. Ik ging zelf nadenken en analyseren en werd zelf mijn beste therapeut, terzijde gestaan door mijn eeuwig steunende vrouw. Ik veranderde mijn leefpatroon dusdanig dat er meer plaats kwam voor dagelijkse ontspanning, genieten en rust. Ik leerde mezelf de problemen in de wereld en van anderen minder aan te trekken. Ik ontdekte de weldaad (voor mij persoonlijk) van de sauna, lichaamsmassages en dagelijkse boswandelingen. Ik ging wat minder piekeren, probeerde iets meer in het hier en nu te leven en te genieten, betere keuzes te maken (in mijn eigen voordeel, volgens mijn eigen noden en behoeften) en mijn eigen leed en symptomen van kwalen wat meer en vaker door de vingers te zien, langs de kliffen heen te zeilen. Ik zocht creatief naar allerlei manieren om met de riemen die ik had zo leuk mogelijk te roeien.

Nog steeds is dat mijn strategie en die werkt voor mij beter dan alternatieve én reguliere therapieën. Want even voor de goede orde: de medicijnen van de huisarts en de psychologen tegen mijn angsten werkten bij mij eveneens averechts en de alom geprezen cognitieve gedragstherapie werkt niet voor en bij mij. Komt bij dat ik als ervaringsdeskundige meestal het gevoel heb meer te weten over mijzelf, mijn kwalen en wat voor mij wel en niet werkt dan de artsen en psychologen.

Bovendien vind ik veel artsen en psychologen enorme (hooghartige, zakelijke) eikels en trutten die geen enkele blijk geven van onbaatzuchtige hulpvaardigheid, warme vriendelijkheid en ware betrokkenheid, en dan knap ik er al op af. Ik ben een rationeel gevoelsmens (het lijkt een contradictie, maar het is ondertussen toch maar mooi waar) en als ik iemand niet aardig vind, hij/zij me onvoldoende serieus neemt, niets nieuws kan vertellen/leren of als ik het gevoel heb dat diegene het alleen maar voor het geld doet, dan werkt het voor mij niet. Sinds kort werkt er een arts van Afghaanse komaf in ‘mijn’ huisartsenpraktijk en die man is tot dusver geweldig. De eerste arts over wie ik een beetje tevreden ben, door wie ik me enigszins serieus genomen voel.

Dit is mijn persoonlijke verhaal plus beleving. Het kan heel goed zijn dat andere mensen andere ervaringen hebben met en anders reageren op de alternatieve en reguliere geneeskunde. Het is belangrijk dat we beseffen dat ieders verhaal, beleving en reactie uniek is en dat we niet aan het vergelijken slaan. De een heeft baat bij bijvoorbeeld yoga, terwijl de ander er nou juist kapotte knieën van krijgt of er gewoon geen ruk aan vindt waardoor yoga voor hem of haar niet werkt. Het is het verhaal van de persoonlijke situatie, beleving en geestelijke, emotionele en lichamelijke reactie op alle indrukken, behandelingen en situaties.

Zoals ik het nu zie, hadden de alternatieve genezers zo’n ‘zwaar geval’ als ik nooit in behandeling moeten en mogen nemen. Ik meen dat hun trucjes, adviezen en middeltjes bij veel meer onschuldige kwaaltjes misschien (placebo-achtig) kunnen werken, maar ze verkeren (vrijwel altijd) ten onrechte in de veronderstelling dat ze ernstige kwalen en patiënten die tamelijk ver heen zijn kunnen helpen. Het is pure hoogmoed en zelfoverschatting.

De reguliere geneeskunde daarentegen laat mensen bij gebrek aan tijd en aandacht vaak aan hun lot over waardoor ze naar het alternatieve circuit verhuizen waar ze wél volop tijd en aandacht krijgen van de zakkenvullers. Ik heb ervaren dat de reguliere artsen en psychologen vaak slecht luisteren, veel te snel conclusies trekken en diagnoses stellen, te weinig open staan voor alles en iedereen, veel te weinig en te zelden naar het individu kijken en luisteren en te weinig tijd besteden aan het zoeken naar de echte oorzaken en de juiste benadering. Ik heb heel wat onvriendelijke, arrogante, niet-flexibele, luie, gemakzuchtige, haastige, ongeïnteresseerde en kortzichtige hulpverleners gezien en gesproken… Het bevestigt voor mij dat de meeste mensen – van hoog tot laag – als mens en professional hooguit een mager zesje zijn… De uitblinkers, de helden en de echte keiharde werkers zijn altijd veruit in de minderheid, de uitzondering.

Even wat anders: onze softbalsters zijn weer eens Europees kampioen geworden. Zouden zij nou ook een rondvaart door de Amsterdamse grachten krijgen met tienduizenden of honderdduizenden feestvierders?

http://www.rolanddanckaert.nl

 

 

 

 

 

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s