Dat ironische leven

Marij leefde vanaf haar negentiende levensjaar in de steenkoolmijnen van haar gemoed. Ze was depressief. De longen van haar humeur zaten vol met kankerverwekkende stoffen. Van binnen was ze roetzwart, alsof ze op een afbrandende tabaksplantage van 100 hectare had geslapen.

Waarom Marij under down was, wist ze niet. Geen moeilijke jeugd, geen familieleden met dezelfde ziekte, geen trauma, niets van dat alles. Maar alles van het niets brak haar kennelijk op.

Veertig jaar lang leefde Marij iedere dag met polsen doorsnijden-scenario’s.

Haar zestigste levensjaar genas haar van haar gemoedsstoornis. Twee dagen na haar verjaardag was Marij plotseling niet depressief meer. Ze had weer energie voor tien alsof ze op een gasbel leefde. Er was geen verklaring voor haar stoornis, en evenmin voor haar beterwording.

Maar Marij is afgelopen zaterdag overleden, een dag voor haar 61ste verjaardag. De verjaardagstaart stond al in de koelkast, maar moet worden vervangen door een rouwcake. Een hartstilstand op het strand. Ze was – toen het gebeurde – op het zand aan het wandelen met Coco, haar labrador die uitgezaaide urineweg-kanker had en die ze morgen had moeten laten inslapen. Coco is de volgende dag overleden: het verdriet vanwege de sterfte van haar baasje was de envelop met postzegel om de rouwkaart van haar kanker.

Marij overleefde vier decennia aan zelfmoordneigingen en drie mislukte ‘ik-maak-dat-ik-hier-wegkom-pogingen’. Tijdens haar ziekte boemelde ze door, over het roestige spoor van het mechanische, onpartijdige leven dat altijd onaangenaam en aangenaam weet te verrassen, mits het grillige, onvoorspelbare en onberekenbare leven – dat net zo goed dikwijls futloos en fantasieloos is – daar zin in heeft.

Edoch, haar genezing van de depressie overleefde ze niet. Haar hart was gewend aan vier rouwkamers, niet aan vier feestzalen. Marij’s rikketik trok haar gedaanteverandering niet. Als je het ritme kwijt raakt, dan loopt je uit de maat en dan val je er heel snel buiten. Het is een van die flagrante wetten en ironieën van het bestaan.

Haar liefdesbrief aan stalkshow-host Eva Jinek was nog niet af…

http://www.rolanddanckaert.nl

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s