Deugniet

In de ruime, best gezellige wachtkamer van de huisarts neem ik plaats tegenover een Turkse vrouw (ze praat de taal met de vele Umlauten) en haar dochtertje en zoontje, allebei van een jaar of vijf. De vrouw draagt een hoofddoek. Ze heeft me wel gezien (heb ik gemerkt), maar ze doet alsof ze me niet ziet. Misschien vindt ze me aantrekkelijk en ben ik daardoor een gevaar voor haar zedelijke gedachten en gevoelens en voor haar kuise beloften aan de profeet. Mogelijk negeert ze iedere man die niet haar eigen man is.

De Turkse vrouw – lichtblauwe spijkerbloes, grote zwarte bril – praat met haar dochtertje op dezelfde wijze waarop ze met een van haar eigen, volwassen vriendinnen zou praten. Ze informeert vooral naar de handel en wandel van de moeders van haar vriendinnetjes. Het meisje geeft serieus antwoord, alsof ze een van de volwassen vriendinnen van haar moeder is, en bouwt onderwijl aan haar blokkentoren waarbij ze haar moeder dwingend vraagt en dus eigenlijk gebiedt om te kijken naar haar creatie. De moeder heeft evenwel geen enkele belangstelling voor het kinderspel. Ze wil alleen maar praten.

Het guitige, mooie zoontje van de vrouw ligt onder de turquoise zitbank waarop zeker zeven slanke mensen naast elkaar plaats zouden kunnen nemen, ware het niet dat nergens ter wereld mensen dicht bij elkaar willen zitten en elkaar juist vermijden als het even kan, en als het NIET kan.

Het jochie met de prachtige, donkere, fonkelende ogen likt met zijn gladde, roze tongetje aan de onderkant van zijn slipper. Als zijn moeder het ziet, zegt ze dat hij daarmee moet ophouden. De doerak vindt verboden leuk en spannend en juist een aanmoediging om het verbodene te continueren. Zo zijn deugnieten! Dus likt de blaag wederom aan de zool van zijn schoeisel. Hij lacht ondeugend naar mij als zijn moeder hem opnieuw commandeert ermee op te houden. Stout zijn, is leuk! Het leukste wat er is!

De moeder maakt de klassieke fout van opvoeders om uit luiheid, vermoeidheid en gemakzucht op haar kont te blijven zitten en haar stemvolume en stem-toon niet aan te passen. Ze blijft zitten alsof ze in beton is gegoten en vraagt steeds op dezelfde toonhoogte en met hetzelfde stemvolume aan het joch of hij wil stoppen met het uitvoeren van het verbodene. Van nanny Jo en andere tv-kinderopvoeders – die vooral de ouders moeten opvoeden – hebben we toch geleerd dat je bij het streng toespreken van je kind oogcontact moet maken, fysiek in actie moet komen, je stem omlaag moet brengen en de verboden actie dient te interrumperen door in dit geval de slipper af te pakken.

Kijkt deze vrouw nooit naar nanny Jo of kijkt ze wel maar steekt ze er niks van op? Je hebt van die mensen die (bijna) niets oppikken…

De vrouw besteedt weinig aandacht aan haar zoon die nog steeds op de vloer ligt onder de bank. Ze oogt moe. Maar ze doet waar Turkse vrouwen maar ook Turkse mannen geen genoeg van kunnen krijgen: klessebessen met hetzelfde geslacht. Dus richt ze zich andermaal op haar dochter. Die is kennelijk wél interessant genoeg voor een gesprek. Deze moeder kan duidelijk niet het kind in zichzelf aanspreken om zodoende interesse te tonen voor de activiteiten van het kroost en op hetzelfde niveau als hen te communiceren. Maar misschien is het slechts een momentopname. Ik vrees van niet.

Ja, er is een psycholoog aan me verloren gegaan. Eigenlijk ben ik een psycholoog, ik heb alleen geen diploma als zodanig. Maar ik wed dat ik beter ben dan Bram Bakker. Allez, net zo goed dan. Laat ik bescheiden wezen en Bakker niet opnieuw afkraken, hoeveel genoegen ik daar ook in schep. Om de een of andere reden heb ik een gruwelijke hekel aan die man. Kan ook simpelweg liggen aan zijn kop. Zo banaal kan het zijn.

De moeder ziet het niet, maar ik – die altijd alles en iedereen observeert – wèl: het jongetje steekt zijn rechterhand in zijn broek en voelt aan zijn piemeltje. Stout lacht hij naar me, de deugniet!

Het is voor de tweede keer in korte tijd dat ik word geconfronteerd met een kind dat heel demonstratief en exhibitionistisch de eigen plasser betast. Kinderen ontdekken al vroeg hun lichaam en zelfs (hun) seksualiteit, en ze doen dat spontaan, open en bloot, op een onschuldige manier, en in het bijzijn en ten overstaan van volwassenen, bekenden en onbekenden. Zieke, gestoorde pedoseksuelen – die zichzelf evenmin hebben gemaakt en kunnen helpen – kunnen daar misbruik van maken, helaas.

Pas na een tijdje ziet de moeder wat haar kleuter doet. Licht geschokt zegt ze half in het Nederlands-half in het Turks tegen haar jongste kind dat hij zijn hand uit zijn broek moet doen. Hij gehoorzaamt twee tellen, maar gaat dan weer terug met zijn hand in zijn broek. En vanonder die zitbank kijkt hij me weer ondeugend aan, terwijl hij zijn piemeltje betast. Dingen doen die niet mogen, dat is het leukste wat er is in de wereld van een geboren deugniet.

Ik herken het wel, van vroeger en van nu. Misschien is het jongetjes meer eigen dan meisjes, genieten van het doen van verboden, stoute dingen.

Ik lach naar het jongetje, maar voel me een beetje opgelaten. Kijken naar een manneke dat zijn handje in zijn broek doet om aan zijn pikje te voelen… dat voelt niet zo comfortabel en alledaags, al zou ik zelf ook best wel vaker mijn hand in mijn broek willen stoppen om mijn plasser vast te houden, want dat is gewoon een fijn, vertrouwd gevoel. Onze penis is onze talisman, onze knuffel. Het is het lekkerste wat we hebben. Ik begrijp dat kereltje dus wel.

De moeder begrijp ik niet zo goed. Die zou wel wat meer feminisme, pit, alertheid en enthousiasme kunnen gebruiken. En wat meer moederlijke aandacht voor haar zoontje. Maar ja, in die cultuur zijn zoontjes nog meer voorbehouden aan en interessant voor hun vader en eventueel broertjes en grotere broers. Vrouwen en mannen strikt of toch zoveel mogelijk gescheiden. Precies zoals het bij ons tachtig jaar geleden was… Over tachtig jaar zijn ze in islamitische landen en kringen en in extreem-christelijke groeperingen hopelijk ook zover…

Maar deugnieten zijn van alle culturen… en van alle leeftijden!

http://www.rolanddanckaert.nl

 

 

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s