Pico is dood

Onze grasparkiet is dood

Zijn wangen nog steeds rood

De kooi heeft z’n leven verkloot

Dood was hij voor het eerst tam

Levenloos dat Pico naderbij kwam

Aan mijn leven vrijwillig deelnam

Ik weet hoe een kutkooi voelt

Hoe angst je leven bekoelt

En het levensgeluk je nimmer kroelt

Ook ik leef in een kooi, een onzichtbare

Ik lijd er zichtbaar onder als het ware

In de greep van het ongenaakbare…

© Roland Danckaert

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s