Je kunt niet alles bereiken

Zeker, een primaat zoals wij kan vaak meer dan hij/zij denkt en vermoedt. En het bestaat dat mensen bang zijn voor hun eigen kracht, voor de grootte en de gevolgen van hun potentiële succes. Maar laatst hoorde ik op televisie iemand TEN ONRECHTE zeggen dat een tweevoeter alles kan bereiken en worden wat hij/zij wilt, als er maar sprake is van voldoende inzet, discipline en uithoudingsvermogen, ongeacht afkomst en de omstandigheden. Dit hoor je wel vaker. Maar het klopt niet. Ja, het klinkt heel lekker en ongelofelijk inspirerend, maar het is gewoonweg hartstikke onjuist. Onvolledig.

Een mens kan met wilskracht, veerkracht, doorzettingsvermogen, creativiteit en ambitie inderdaad een hele hoop bereiken en zelfs (veel) meer dan gedacht. Deels had de persoon van tv dus wel gelijk. Maar het is te simpel gedacht. Het zijn teksten uit een zogenaamd inspirerend boekje over de verborgen krachten van de mens.

Het is natuurlijk onzin dat iedereen kan worden en doen wat hij/zij wilt, als er maar voldoende inzet en wilskracht zijn. Andere factoren – vaak factoren waar je minder invloed op hebt – spelen eveneens een rol: je moet kansen krijgen (om te grijpen) en je moet de juiste mensen tegenkomen (op het juiste moment) en handig zijn in netwerken, er moet behoefte zijn aan wat jij wilt (aanbieden) en je moet de gezondheid en van nature bepaalde karaktereigenschappen bezitten die jou in staat stellen om je droom te verwezenlijken. Daar komt nog bij: kun je het er allemaal voor over hebben om te bereiken wat je in principe wilt bereiken? Vind je de weg erheen wel leuk genoeg? En: heb je gefaald als dit niet zo is? Antwoord: in de ogen van de meeste mensen wel, maar gefaald heb je dan niet ECHT. Onderweg afhaken en voor jezelf kiezen, kan ook een wijs en goed besluit zijn, een vorm van succes zijn.

Laat ik mijzelf maar weer eens als voorbeeld noemen. Ik zou heel graag columnist worden. Stukjesschrijver van een landelijke krant of een landelijk weekblad, niet van het blad voor fobielijders of voor impotente mannen, al zou ik een dergelijke job niet afwijzen (je weet nooit of een keukentrapje kan leiden tot een opstapje naar een brandweerladder).

Ik heb daarom al vaker geprobeerd om een kolom in een dagblad of tijdschrift te veroveren, onder meer door lezerscolumns te blijven inzenden. Maar er zijn een paar dilemma’s: er worden maar heel weinig (betaalde) columnisten gevraagd, meestal gaan de columns naar bekende mensen en naar succesvolle schrijvers, ik ben al zeven jaar werkloos en heb voor de roddelbladen gewerkt (dat laatste is in de journalistiek geen kruiwagen), ik ben niet gezond, ik heb geen specialisatie en niet één bepaalde manier van schrijven (ik schrijf altijd over alle mogelijke onderwerpen, nu eens heel zakelijk of serieus en dan weer hilarisch) en er staat van mij heel veel op het internet wat imago-zieke werkgevers en hypocriete, burgerlijke, rechtse en conservatieve lezers afschrikt (te denken valt bijvoorbeeld aan pornografische teksten die ik ook vervaardig – ik schrijf over alles wat een mens zoal kan bezighouden).

Hoewel ik al meer dan dertig jaar schrijf-ervaring heb, onnoemelijk graag een column wil (geld wil verdienen met mijn passie!), inmiddels duizenden blogs heb vervaardigd, honderden ingezonden brieven/e-mails heb verstuurd aan de media en een heel eigen visie en een herkenbare schrijfstijl heb, word ik nergens aangesteld en al zeker niet als columnist.

Zelfs als blogger heb ik bitter weinig succes, terwijl ik het bloggen als mijn levenswerk beschouw. Hoewel ik over allerhande onderwerpen al meer dan zeven jaar spraakmakende dingen schrijf en op het internet publiceer en heel veel reageer op de sociale media van de media, ben ik nooit een bekende blogger geworden en verdien ik er dan ook geen rooie cent mee.

Als ik onverhoopt bekend werd, dan zou ik binnen de kortst mogelijke keren verketterd en verguisd worden, omdat mijn exhibitionistische openhartigheid me dan fataal zou zijn. Ik heb me in mijn blogs altijd heel erg transparant opgesteld, ben immer heel eerlijk en openhartig geweest. Dat is munitie voor de vijanden en de slachters. Daarbij heb ik ook wel eens heel domme dingen geschreven. Ieder mens maakt fouten en begaat stommiteiten. Ik heb ooit Noord-Korea verdedigd en het communisme verheerlijkt, om maar wat te noemen. Dus, als ik al een bekende columnist zou worden, dan is het de vraag of ik dan een rustig en gelukkig leven zou kunnen leiden. Ik weet het antwoord nu al. Nee. Onmogelijk. Het zou een hel worden. Wil ik het dan nog wel echt? Moet ik het wel willen willen (bewust twee keer willen)?

Hoe vaak mensen mij wel niet hebben aangemoedigd of zelfs geadviseerd om een eigen blad te beginnen en/of een boek te schrijven en uit te geven, alsof dat zo makkelijk is. Ik begrijp die ander wel, hoor: mensen willen toch altijd dat je iets doet waarmee je geld verdient. Zonder carrière besta je kennelijk niet of is je leven niet de moeite waard. Mensen vinden dat je het pas goed genoeg hebt gedaan als je een betaalde baan hebt. Liefst een vet betaalde baan. Ze zien het liefst dat je met een goed doel de wereldproblematiek oplost én heel goed verdient.

Welnu, ik heb eigenlijk niet zo de behoefte om een boek te schrijven en uit te (laten) geven, al heb ik bij Gigaboek zonder enig verkoopsucces de bundels Ratjetoe en Miks uitgegeven. Ik heb aan die boeken geloof ik 3 euro verdiend. Ik ben trouwens niet bereid om concessies te doen en mijn schrijfsels op aandringen van een redacteur (drastisch) te wijzigen.

Nee, dan mijn blogs, met meer dan 100 views per dag en almaar oplopende views-cijfers, mag ik niet mopperen. Na zeven jaar zit ik op bijna 250.000 views van deze weblog en op meer dan 150.000 viewers. Echter, mijn schrijfsels halen nooit de media en ik ben nog steeds een totaal onbekende blogger. En misschien wil ik dat eigenlijk wel zo houden, omdat ik geen zin heb in het rumoer. Negatieve opwinding kan ik niet gebruiken in mijn leven. Dat heb ik al genoeg. Ik heb juist nog meer rust, genietingen, meevallers, harmonie, liefde en ontspanning nodig.

Ik heb wel vaker manuscripten opgestuurd, maar het werd nooit goed genoeg bevonden. En het was eerlijk geschreven ook echt nimmer het uitgeven waard. Als ik me ertoe zet, dan ben ik een heel aardige blogger en zou ik een verdienstelijk columnist kunnen zijn, maar mijn manuscripten die ik opstuurde naar uitgevers waren steevast te slecht. Voor het vervaardigen van een roman, mis ik totaal het geduld. Mijn gedichten zijn te oprecht en missen de techniek die een dichter moet beheersen. Ik zet vaak komma’s en hoofdletters in mijn gedichten en dat schijnt niet te mogen. Mijn autobiografische werk is te emotioneel en niet romantisch genoeg en ja, dan blijft er weinig meer over om uit te willen geven. Voor het maken van een journalistiek boek heb ik niet de gezondheid en niet de drang. Eigenlijk voel ik me als blogger als een kind in het circus of in de dierentuin.

Oh ja, ik zou ook nog heel graag weer gezond zijn, fit en zonder angsten. Mijn wederhelft en ik doen en laten er alles voor, al meer dan dertig jaar. Maar de realiteit is, dat het me mede door alle verse stress en de gecompliceerdheid en zwaarte van mijn meervoudige stoornissen niet lukt om helemaal te herstellen, als dat al mogelijk zou zijn. Volgens mij niet. Volgens mij ben ik blijvend beschadigd en gestoord. Het wordt hooguit iets minder erg, gedurende periodes dat ik weinig (zware) tegenslagen heb en het me lukt om heel verstandig en gedisciplineerd te leven, mezelf voldoende in acht te nemen.

Allergisch ben ik voor teksten zoals ‘je kunt alles bereiken wat je wilt, als je maar wilt’. Het is net zo waar als dat God bestaat en dat Jezus terugkomt op aarde. Mijn ervaring is, dat steeds meer mensen alleen nog maar zulke positieve kreten kunnen prediken en dat een persoonlijk, inhoudelijk en open gesprek over wat je werkelijk voelt en bezighoudt onmogelijk is. Ieder leed en probleem dat je oppert, wordt de kop ingedrukt met de zogenaamd inspirerende teksten en kreten. Verschrikkelijk! Echt verschrikkelijk! Ik ervaar zulke teksten helemaal niet als troostrijk en inspirerend. Ze zijn onwaar, leugenachtig en veel te makkelijk. Ik word er juist altijd opstandig, moedeloos, eenzaam en verdrietig van.

Oh ja, ik wilde dolgraag profvoetballer worden. Voetbalde dag en nacht. Stond zelfs ’s morgens om vijf uur op om voor mezelf te gaan trainen. En ja, ik kon aardig pingelen en voorzetjes en steekpasses geven, maar ik miste ondanks al mijn inzet atletisch vermogen, snelheid, lichamelijke souplesse maar ook de groepsmentaliteit en de hardheid om het alleen al bij de C-tjes van de plaatselijke club te kunnen redden. Heel vaak is wat je echt wilt gewoon onmogelijk. DAT en ZO is de realiteit. En is het nou zo erg om die onder ogen te zien?

http://www.rolanddanckaert.nl

 

 

 

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.