Doodspaniek

Van het leven – inclusief het sterven – heb je meer (eigenlijk alles) te vrezen en te duchten dan van de dood, dan van dood-zijn. Als je dood bent, dan kan het bestaan je geen pijn meer doen en dan ben je je nooit meer bewust van je sterfelijkheid.

En toch… soms lig ik in bed, en dan ineens overvalt me die doodspaniek. Doodsangst dekt de lading niet. Een tinctuur van complete, maximale ontreddering: nu ben ik nog lichaam, ooit ben ik lijkEn aangezien ik gecremeerd zal worden, zal ik als lijk van zeer korte duur zijn. En dan ben ik as dat volledig uit elkaar zal waaien… Schizofrene as…

En ik kom er niet onderuit, dat is één ding dat zeker is. Ooit zal ik er nooit meer zijn. Ik doe er nu al amper toe, maar over honderdvijftig jaar ben ik hooguit nog een gezicht in een foto-album, een naam in de familiegeschiedenis. Meer niet.

De eerste keer dat je als kind beseft dat de dood bestaat en dat zelfs jijzelf dood gaat, dat je ouders dood zullen gaan, is een traumatische ervaring op zich. Het is – voor velen – de eerste ervaring met existentiële angst, met wentelende wanhoop. Het besef van totale vergankelijkheid. Allemaal zijn we vergane glorie in spe, in wording…

http://www.gigaboekshop.com/product/danckaert-bundel/

http://www.bloggers.nl/rolanddanckaert

 

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.