Sleutelrol apostelen Petrus en Paulus in christendom

Als ik naar The Passion kijk – sinds 2011 een muzikaal (tv-)evenement op Witte Donderdag, over het leven, de missie, het lijden (ligt te vaak eenzijdig de nadruk op), het sterven en de wederopstanding van Jezus – dan wordt me weer heel duidelijk wat er vermoedelijk echt is gebeurd met en rondom Jezus en dat zijn levensverhaal is geromantiseerd, vermoedelijk door de ontzettend fanatieke, zelfverklaarde apostel Paulus (die pas na Jezus’ dood werd geboren) én door die andere, ECHTE apostel: De Rots, Petrus.

Het verhaal van Jezus moet je – om het in het juiste licht te kunnen bezien – plaatsen in die tijd. De Romeinen gingen toentertijd als nazi’s tekeer en probeerden de halve wereld te veroveren. De Joden zaten in de verdrukking. Jezus had de persoonlijkheid – het karakter, het zelfvertrouwen en de moed – om het voor zijn volk op te nemen en op een zo vredig en waardig mogelijke manier om te gaan met die barbaarse overheersing en overheersers.

Jezus was blijkbaar een heel goed mens met bijzondere talenten en eigenschappen. Bovendien was hij diep-gelovig. Hij geloofde heilig in God en hij droeg dat geloof fanatiek uit. Maar wat hij zei over dat geloof en misschien ook over zichzelf (als zijnde zogenaamd de zoon van God) was gebaseerd op geloof, niet op kennis en wetenschap. Jezus was geen geleerde, geen wetenschapper. Hij was een Joodse visser met een missie, een missie tijdens de oorlog met of tijdens de onderdrukking door de Romeinen.

Op het laatst offerde hij zichzelf op. Jezus wist dat hij niet zou kunnen ontkomen aan het Romeinse geweld. Hij had door dat een van zijn vrienden – Judas – onder één hoedje speelde met de vijand. Hij was al verraden. Executie… daar was geen ontsnappen aan. Het volk geloofde hem niet langer en wilde hem dood, veroordelen. Nee, hij was in de ogen van de mensen helemaal niet de zoon van God, hij was in hun optiek een ordinaire praatjesmaker met te veel bravoure en een veel te grote mond. Hij kon zijn beloften niet nakomen. Hoge bomen vingen ook toen al de meeste wind.

Jezus vluchtte niet, maar liet zich gevangen nemen. “Ik doe het voor jullie,” zei hij volgens de overlevering. “Mijn dood zal jullie bevrijden.” Of Jezus dat werkelijk heeft gezegd en zo heeft bedoeld, blijft gissen. Dat het in de Bijbel staat, is voor mij allerminst een bewijs. Er staan wel meer dingen in de Bijbel die feitelijk en wetenschappelijk volkomen onjuist zijn. Misschien is het allemaal door een vooraanstaand lid van zijn ‘club’ verzonnen, mogelijk door de bloed-fanatieke Paulus, de zogenaamde Dertiende Apostel. Of door Petrus, zijn misschien wel meest trouwe discipel.

Jezus vroeg zich op het laatst van zijn lijdensweg nog af waarom God – die hij als zijn vader beschouwde – hem had verlaten. Dat is vreemd. Jezus wist zogenaamd dat hij moest en wilde sterven om de mensen te redden, om zijn volk, zijn volgelingen te bevrijden van hun zonden en van de woede van God (God is dus nogal wraakzuchtig en snel teleurgesteld).

Dacht Jezus trouwens werkelijk dat hij de zoon van God was en de hele wereld van de eeuwige dood kon bevrijden? Of is dat er later allemaal bij verzonnen, mogelijk ook weer door die ontzettend fanatieke Paulus en/of de trouwe Petrus? Als Jezus wist dat dit Gods plan was en dat zijn dood onomkeerbaar was, waarom had hij dan toch redding van zijn vader verwacht? De laatste woorden van Jezus waren: “God, Vader, mijn leven ligt in uw handen.” En toen stierf hij. Het is net alsof Jezus tot op het allerlaatst redding verwachtte. Zijn laatste woorden duiden helemaal niet op berusting of op de ‘wetenschap’ dat alles volgens noodzakelijk plan verliep!

Ja, en toen – drie dagen later – was zijn graf leeg en verscheen hij aan en sprak hij tot enkele volgelingen. Maar is dat werkelijk gebeurd: was er echt sprake van een wederopstanding? Of heeft die dekselse Petrus Jezus’ lichaam opgegraven en verbrand en de rest verzonnen? Of heeft een woedende Romein dat gedaan? Was het lichaam van Jezus wel echt verdwenen? Of is dat door wie dan ook om welke reden dan ook verzonnen?

Enfin, voor mij staat vast dat Jezus NIET de zoon van God is en dat God niet bestaat. God is volgens mij de metafoor, het synoniem voor alles wat GOED is in het leven, voor alles wat fijn is en hoop geeft. De natuur (het leven) bestaat van nature nou eenmaal uit constructieve en destructieve energieën, machten en krachten. Waarom? Daarom! Het is (zo)!

Als Jezus echt heeft geleefd – en daar ziet het wel naar uit – dan was hij een bijzonder moedige, onbaatzuchtige man met speciale gaven. Hij kwam op voor zijn volk en hij was ontzettend gelovig. Jezus geloofde in God als zijnde zijn vader (letterlijk?) en hij geloofde in een leven na de dood. Dat was in die tijd heel normaal. Uitzonderlijk evenwel waren zijn missie, moed, levenswijsheid, leven, overtuigingskracht, opofferingsgezindheid en zijn gaven.

Het Jezus-verhaal gaat over moed, oorlog, onderdrukking, macht, vriendschap, verraad en over de verkondiging van naastenliefde, van liefde in het algemeen (ook eigenwaarde!). Jezus plaats ik in het rijtje bijzondere namen van speciale, uitzonderlijke mensen: Boeddha, Gandhi, Martin Luther King, Mandela, Malala en boven andere uitgesproken geweldenaren als John Lennon, Abraham Lincoln, Winston Churchill en Barack Obama.

MIJN GELOOF

Gaandeweg is voor mij belangrijk geworden wat ik vooral NIET geloof. Ik geloof niet in God, reïncarnatie, karma, een goddelijk plan en de mens als de kroon op de schepping. Ik geloof in het leven zoals het is, in de natuur zoals het zich manifesteert met al haar destructieve en constructieve mogelijkheden, gedragingen en eigenschappen. En ik geloof in de wetenschap. Ik geloof dat alles energie is, positieve en negatieve energie (met de pluspunten in de min en de minpunten in de plus).

Ik geloof in een soort van holistisch humanisme, een beschaafde menselijkheid waarbij je alles wat is met elkaar verbindt en in ogenschouw neemt. Ik geloof in de kracht van de samenwerking van alle lieve, wijze, empathische, hartelijke, onbaatzuchtige, moedige en verstandige mensen, alsmede in humor, liefde en geweldloze strijd. Ik hou van nature van harmonie, vrede, geluk en genieten. Ik ben nou eenmaal een mooi natuurverschijnsel. Dat is geen eigen verdienste. Zo ben ik nou eenmaal en ik ben daar blij mee. Ik kom nou eenmaal voort uit goeie mensen.

Ik geloof niet in de totale maakbaarheid van het leven en van onszelf. We hebben onszelf en de ander noch het leven zelf gemaakt, veel dingen overkomen ons en hebben we niet zelf in de hand. Je moet ook een beetje geluk hebben. En als je geluk hebt, dan heb je een goed stel (ontwikkelde) hersens, ambitie (om het goed te doen en je in te zetten) en een goede intuïtie. Met je verstand en je gevoel plus doorzettingsvermogen, veerkracht en strijdlust kun je een heel eind komen.

Als het goed is, dan krijg je steeds beter in de gaten hoe je het beste om kunt gaan met jezelf, anderen, de maatschappij, je geluk en met al je problemen, je vijanden en je lijden. Dan ontdek je de kracht van zelfinzicht, tevredenheid, onbaatzuchtigheid, genot, ontspanning zoeken, relativeringsvermogen en bewuste keuzes maken. Als het goed is, dan ontwikkel je jezelf en inspireer je anderen. Dat alles is mij vrij goed gelukt. Niet altijd en lang niet altijd even goed, maar ik heb ontdekt hoe ik het beste kan functioneren, de best mogelijke versie van mezelf kan zijn. Een nuttige, uitgebalanceerde dagbesteding met voldoende regelmaat, ontspanning, beweging in de frisse lucht en rust zijn daarbij essentieel.

Tot dusver heb ik 51 jaar geleefd. Dat leven bestaat uit miljarden fragmenten, momentopnames. Heel vaak heb ik verschrikkelijk geleden. Ik ervaar het leven als beangstigend, dreigend, gevaarlijk, risicovol en moeilijk. Zo is het voor de meeste mensen toch ook? Er gaat steeds weer wat mis en het loopt lang niet altijd goed af. Als je geluk hebt, dan leef je in tamelijke vrede, weelde en een goede geestelijke en fysieke gezondheid, maar kijk en luister om je heen: heel veel even onschuldige, lieve en ambitieuze mensen als jij worden het slachtoffer van armoede, honger en/of dorst, gebrek aan (medische en pedagogische) voorzieningen en aan liefde en vriendschap, oorlog, geweld, onrecht, uitbuiting, ziekten, ongelukken, rampen en andere tragedies.

Maar dat is niet alles. Ik heb daarbij heel vaak fijne momenten meegemaakt. In toenemende mate leef ik in het Hier en Nu: geen zorgen voor morgen, one day at a time. Ik geniet van alle fijne, leuke, lekkere alledaagse dingetjes, of het nou een gebakken ei is met spek, een prettige e-mail van een vriend(in), een mooi vogeltje in de tuin of een leuk tv-programma. En dan zijn er nog de heel speciale momenten: de geboortes van de kinderen, de ontmoeting met mijn vrouw en het bezoeken van bijzondere plekken in de wereld en van exotische landen.

http://www.rolanddanckaert.nl

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.