Jezelf helpen

Niet iedereen is zoals ik in staat om op eigen kracht en zonder professionele hulp bepaalde aandoeningen te overwinnen en om te leren gaan met chronische ongemakken. De meeste mensen met een extreme eetstoornis, burn-out, straatvrees, faalangst en hyperventilatie moeten noodgedwongen hun heil zoeken bij een therapeut die meestal cognitieve gedragstherapie geeft en medicijnen voorschrijft.

Lezers – meestal vrouwen – vragen me wel eens hoe ik dan op eigen kracht en naar eigen inzicht de genoemde mankementen heb overwonnen en hoe ik zelfstandig heb leren omgaan met mijn chronische stoornissen. Ik heb dat evenwel al vaker uitgelegd en zal daarbij altijd verwijzen naar de liefde, de zorg en de steun van alsook de fijne interactie met mijn levenspartner.

Maar ik wil heel graag andere mensen helpen om net als ik meer positieve invloed uit te oefenen op hun gezondheid en hun welzijn, of ze nou onder behandeling staan van een arts of niet. Per slot van rekening kan de behandelaar niet 24/7 raad geven, niet jouw leven leiden en niet de keuzes maken die jij moet maken.

Advies geven aan anderen, is evenwel lastig. Want wat voor mij werkt, werkt voor een ander wellicht averechts. De een kan veel baat hebben bij yoga, de ander heeft er mogelijk een hekel aan (en dan werkt het niet ontspannend) of krijgt er pijn van in de rug, nek of knieën. Ik noem maar een klein voorbeeld. Hoe vaak heb ik zelf wel al niet het advies van anderen opgevolgd, met alle nare gevolgen van dien? Wat voor hem of haar goed was, bleek voor mij slecht uit te pakken. Daarnaast heb ik heel veel therapeuten geconsulteerd die me door anderen werden aanbevolen. Maar meestal had ik in tegenstelling tot mijn familielid of kennis geen goede band met de behandelaar en geen baat bij haar of zijn methode.

Omgekeerd natuurlijk idem dito: hoe vaak heb ik wel al niet iemand van tips voorzien en dat die persoon er helemaal niks mee kon of er niks mee wilde doen? Hoe vaak heb ik wel niet een therapeut aanbevolen die voor mij een poosje veel betekende, maar voor de ander niets kon betekenen (integendeel!)?

“Dat boek moet je lezen!” Die aanbeveling heb je net als jouw blogger vast en zeker al vaker gehoord. Soms bleek de leestip voor jou of mij heel goed uit te pakken, maar soms ook niet. Smaken verschillen, zelfs de smaken van twee heel goede vrienden of van geliefden. Ieder mens is anders: ieder persoon reageert anders. Ieder lijf en ieder brein heeft z’n eigen status. Daarom heb ik er de laatste jaren steeds op gehamerd dat we onbevangen en onbevooroordeeld open zouden moeten staan voor de unieke vertelling van een ander, en dat we zo min mogelijk moeten proberen te projecteren en te generaliseren. Schakel jezelf even uit als je naar de ander luistert. Heel moeilijk is dat, maar wel heel effectief!

Raad geven zonder dat je iemand kent – dus ook je lezers – slaat eigenlijk helemaal nergens op. Daarom zijn al die zelfhulp-boeken zo gevaarlijk en veel te pretentieus: de auteurs en die boeken kennen de lezer en zijn /haar toestand helemaal niet! De ene patiënt is de andere niet, zelfs wanneer ze aan dezelfde aandoening lijden. Mijn ervaring is dat zelfs artsen en psychologen veel te snel een diagnose stellen en een compleet beeld menen te hebben van de patiënt en zijn/haar karakter en situatie. Met name als het gaat om emotionele, psychische, psychosomatische, sociale, maatschappelijke en energetische problemen, zijn de verschillen tussen de mensen vaak heel groot, is het probleem heel erg persoonlijk en zijn de oorzaken en de oplossingen heel divers.

De ene mens lijdt bijvoorbeeld vooral aan zijn of haar perfectionisme en krijgt daardoor een burn-out, terwijl de ander uitgeput raakt door iedereen te willen pleasen. Of het ligt gewoon aan het pestgedrag van collega’s of aan de narcistische baas. Te lang in een situatie-onder-hoogspanning zitten, sorteert altijd een negatief effect, is ziekmakend. Een zware tas kun je een hele poos dragen, totdat die tas echt te zwaar wordt en/of je rugklachten krijgt. Heel veel mensen moeten veel te lang een veel te zware tas dragen. Het leven kan onnoemelijk hard en zwaar zijn…

Iedere ziekte heeft een eigen ontstaansgeschiedenis en wordt op een heel persoonlijke manier beleefd. Je zou alle persoonlijke, unieke omstandigheden moeten analyseren, zonder te veralgemeniseren.

Hieronder desalniettemin enkele, meer algemene raadgevingen waar je mogelijk wat aan hebt als je een burn-out hebt, een chronische aandoening hebt en/of in de knoop zit met jezelf.

TIPS&TRICS

1). Loop je bij een arts of therapeut, blijf er dan zelf bij op. Ook medici maken fouten en vergissen zich. Blijf kritisch en alert op wat een behandelaar besluit en wilt, en maak je eigen keuzes. Luister naar je lijf, je intuïtie en naar je gevoel, en gebruik je gezonde verstand. Laat je niets in de maag splitsen wat echt fout voelt. Natuurlijk moet je evenmin te eigenzinnig en te wantrouwend zijn, maar het is goed om niet alles voor zoete koek te slikken en zelfs het oordeel van een witte jas of alternatieve genezer kritisch te benaderen. Wees mondig: als de bijwerkingen van een medicijn of van een ander recept te onprettig zijn, trek dan aan de bel. Dat is maar een voorbeeld. Maakt de behandelaar een ongeïnteresseerde en weinig briljante indruk op je, overweeg dan de overstap naar een ander of bespreek je twijfels met hem of haar.

Let op: Ik raad niemand af om professionele hulp te zoeken en/of een arts te raadplegen. INTEGENDEEL! Ik zeg alleen: blijf ook ZELF voelen en nadenken.

2). Niets is belangrijker dan je gezondheid en je herstel. Dat zou dan ook op de eerste plaats moeten staan. Als je niet goed kunt functioneren, dan loopt niets lekker en heeft iedereen daar last van. Heel veel mensen gaan ondanks hun kwalen toch gewoon door en blijven andere dingen nog veel belangrijker vinden: ze blijven even fanatiek hun huis poetsen en hun tuin bijhouden en even lang doorwerken. Want dat moet zogenaamd.

Ik zeg altijd: niets is belangrijker dan je eigen gezondheid en je revalidatie. Je welzijn is belangrijker dan dat je huis per se spik en span moet zijn, om maar een voorbeeld te geven. Ik ken mensen die ondanks een zware burn-out te veel hooi op de vork blijven nemen en het heel erg belangrijk blijven vinden om perfectie na te streven. Ze durven geen hulp te vragen en hun grenzen niet aan te geven.

Ze lopen bij verschillende alternatieve genezers die iedere week hun stoepje moeten schoonvegen met een behandeling, maar een week later zijn ze weer even uitgeput en doorgedraaid. Hun leefpatroon helpt het herstel van hun overspannenheid totaal niet, integendeel!

Je hebt deels een eigen verantwoordelijkheid en alleen met een bewuste leefwijze, een bewuste dagbesteding, kun je zelf het stuur van je herstel een beetje in handen nemen. Door de dingen die je doet en laat kun je de symptomen van je kwalen, je gemoestoestand en je situatie verbeteren of juist verergeren.

Heel veel mensen die ziek zijn, hebben een passieve houding. Zo van: ‘Ik ben ziek en nu moet een arts of therapeut en moeten pillen me beter maken’. Ze staan totaal niet stil bij hun eigen verantwoordelijkheid en bij het feit dat ze OOK veel zelf kunnen en moeten bijdragen aan hun herstel.

Natuurlijk heb ik het hier nooit over zeer gestoorde mensen die niet meer weten wat voor en achter is, die ontoerekeningsvatbaar zijn, niet meer helder kunnen nadenken, niet meer voor zichzelf kunnen zorgen en die kampen met zeer extreme psychiatrische problemen of een terminale ziekte. Deze mensen VERDIENEN al onze zorg, aandacht en hulp! De reddelozen helpen, is een teken van beschaving.

3). Als je beter wilt worden, dan is het niet verstandig om (veel) therapieën door elkaar te gaan volgen. Dan weet je niet meer wat wel werkt en wat niet. Sommige mensen lopen bij drie, vier verschillende alternatieve behandelaars en nemen alles wat die behandelaars zeggen voor waar aan. Ze zijn immers wanhopig. Het is beter om eerst een therapie af te maken dan om verschillende therapeuten te bezoeken. Tenzij dat natuurlijk noodzakelijk is. Dan wordt het een ander verhaal.

4). Als je beter wilt worden, dan moet je creatief op zoek blijven gaan naar genezing, oplossingen en hulp, AL DOET HET SOMS WONDEREN OM EENS HELEMAAL NIKS (MEER) TE DOEN EN ALLES EENS EVEN OP Z’N BELOOP TE LATEN (INDIEN MOGELIJK).

Maar steeds maar weer op hetzelfde paard blijven wedden, heeft ook geen zin. Als een behandeling en pillen na geruime tijd niet aanslaan, waarom ermee doorgaan? Sommige mensen geven de moed op als ze twee of drie of vijf soorten behandelingen hebben ondergaan zonder succes. Het devies is echter: blijven proberen. Blijven zoeken naar oplossingen. Als je niet probeert, dan weet je niet of het werkt. Blijf kritisch op de behandelaar en behandeling en wees eerlijk tegenover jezelf of een therapie zin heeft en aanslaat en of het goed voelt, maar laat je niet ontmoedigen en wordt niet passief en fatalistisch.

5). Rustig wandelen, er de tijd voor nemen en ervan genieten, kan heel aangenaam zijn. Wandelen (indien mogelijk – en anders gewoon buiten zitten en een frisse neus halen, of de ramen eens flink openzetten), kan wonderen doen. Frisse lucht en die lucht opsnuiven, dat is heerlijk. Ook een frisse douche kan ervoor zorgen dat je lekkerder in je vel zit. Simpele dingen kunnen een groot voordeel hebben en heel gunstig uitpakken! Sommige zieke mensen blijven veel teveel en te lang binnen en verwaarlozen zichzelf. Je moet juist dan voor verkwikkende dingen blijven zorgen!

Ook heel belangrijk: doe iedere dag 10 minuutjes even helemaal niets. Ga met een kop thee of een glas limonade op de bank zitten en doe eens even niets. Ook niet lezen, tv kijken, radio luisteren of praten. Gewoon even niksen. Dat is niet niks! Het kan heel weldadig zijn. Ben je er niet goed in? Dwing jezelf en bouw het op. In het begin lukt het je misschien maar 2 minuten om niks te doen, maar blijf het herhalen!

6). Zoek ontspanning. We bouwen allemaal iedere dag spanningen op en als die toren van spanning te hoog wordt, dan raak je (nog meer) uit balans. Natuurlijk moet er – als het kan – gewerkt worden en zijn er altijd rot-klussen die nou eenmaal gedaan moeten worden. Als daar echter voldoende plezier, rust en ontspanning tegenover staan, dan is negatieve stress helemaal niet zo fataal. OP TIJD ontspannen, is van groot belang. Maar wat voor mij heel relaxerend kan zijn, is dat voor jou mogelijk niet. Zoek ZELF uit wat jou goed doet. Soms stuit je op onverwachte ontspanningsbronnen. Ik had vroeger nooit gedacht dat een regulier saunabezoek me zo goed zou doen: ik was preuts, schaamde me voor mijn naaktheid en voor mijn lijf (inclusief voor mijn pik) en ik had het snel benauwd. Maar een saunabezoek maakt mij heel lichaamsbewust en doet me in alle opzichten goed. Ga na en zoek uit wat jou goed doet! Probeer eens wat!

Een ontspannen lichaamshouding is van vitaal belang. Gebruik de rugleuning van de bank of stoel, en zit niet op het puntje van de stoel. Zit, sta en wandel ontspannen, en kijk eens om je heen, zoek naar het mooie, leuke, fijne en lekkere!

7).  Wees blij met iedere stap vooruit. Een genezingsproces maar ook leren omgaan met een tragedie vergt altijd tijd. Het is een proces van passen en meten, van vallen en opstaan. Maar het is een heel ander gevoel of je in de lift naar boven zit, ook als die langzaam omhoog gaat en weleens hapert, dan wanneer je in de lift naar beneden zit. Stilaan zullen de goede momenten steeds talrijker worden. Probeer sneller over een teleurstelling en mindere dag heen te stappen, laat je niet zo snel van de wijs brengen. Edoch, eens flink je hart luchten, huilen, iemand in vertrouwen nemen… dat kan vanzelfsprekend broodnodig zijn en opluchten! Je kwetsbaar opstellen, is een teken van moed en kan vruchten afwerpen!

8). Piekeren, ergernis, boos blijven en malen maken alles erger. Je mag best eens piekeren en peinzen, soms is dat zelfs vruchtbaar. Maar teveel en zeker doorlopend zorgen maken en blijven malen is heel slecht! Probeer alles eens van je af te zetten. Zoek naar het aangename. Niets is zo gezond als gelukkig en tevreden zijn en als genieten: waar je van geniet, is heel persoonlijk. Vaak vind je wat je als kind graag deed, nog altijd heel leuk. Dat is wie je BENT.

9). Probeer zo veel mogelijk in het hier en nu te leven. Niet gisteren, niet tien jaar terug, niet straks en niet over twee jaar, maar hier en nu. Wees met je aandacht in het heden en probeer er bewust van te genieten (kan niet altijd en het hoeft ook niet altijd). Geen zorgen voor morgen. Je hebt alleen macht over het hier en nu. NU kun je genieten, ontspanning zoeken, keuzes maken, een vriend bellen, iets leuks gaan doen, jezelf verwennen of een afspraak maken bij een arts.

Eén goede keuze kan heel lang en veel goede gevolgen hebben, maar een slechte keuze kan lang negatief doorwerken. Ook als je foute keuzes hebt gemaakt, is dat niet erg. Niemand is perfect en hoeft perfect te zijn. Een mens kan altijd weer opnieuw proberen. Van fouten kun je leren.

10). Het hele leven bestaat uit momenten. De dag bestaat uit miljarden fragmenten, mooie en lelijke. Je zult de pijn moeten ondergaan, maar probeer juist daarom te genieten zodra het kan. En probeer je te verheugen op de leuke en fijne dingen die gaan komen, zoals een leuk tv-programma dat je gaat bekijken, het avondeten, de zomeravonden of een wedstrijd van je favoriete club.

Sommige mensen wijzen me er fijntjes op dat ik ondanks mijn zelfredzaamheid nog veel stoornissen heb en daar in mijn blogs regelmatig over klaag. Ze suggereren daarmee dat ik mezelf toch niet zo goed kan bijstaan en dat ik therapie zou moeten volgen. Welnu, het is correct dat ik niet AL mijn problemen heb overwonnen en dat ik niet ALTIJD in staat ben om heel positief, gelijkmatig en kalm om te gaan met mijn levensleed, maar dat is gezien mijn levensloop, situatie en veelvoud aan chronische problemen menselijk. Het is al die artsen en psychologen met al hun raad en pillen evenmin gelukt om mij volledig op de rit te krijgen.

Naar eer en geweten kan ik schrijven dat ik er het beste van probeer te maken en altijd – inzake mijn problematiek – de meeste baat heb gehad bij mijn eigen aanpak en visie. Dat houdt niet in dat ik nooit meer naar de dokter ga of nooit meer een pil slik. Het houdt ook niet in dat ik nooit om raad en hulp vraag en geen ondersteuning van anderen nodig heb. Zo zwart-wit is het natuurlijk geenszins.

http://www.rolanddanckaert.nl

http://www.Achterdetraliesvandeangst.jouwweb.nl

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.