BN-ers in therapie

Er was een tijd dat (vrijwel alle) BN-ers het vreselijk vonden wanneer de roddelbladen iets over hen schreven, of het nou uit de duim gezogen of (half) waar was. Tegenwoordig laten de bekendheden zich voor een hoog salaris (achter)volgen door een cameraploeg (reality-soaps) en sinds kort gaan ze zelfs voor het rode lampje in therapie! Zolang ze zelf ‘in control’ zijn, lijken steeds meer BN-ers geneigd te zijn om privé-aangelegenheden en intieme gevoelens te delen met de tv-kijkers.

BN-ers zijn de schaamte voorbij: ze schuwen het openbaren van hun privé-leven niet (meer). Zo doen sommige BN-ers in een programma als ‘Ranking the stars’ bizarre onthullingen over hun seksleven, drankzucht en relaties. En voor een programma als ‘Adam zoekt Eva VIPS’ is een aantal BN-ers helemaal uit de kleren gegaan.

Toegegeven, meestal gaat het bij zulke gelegenheden om uitgerangeerde, vergeten of gewoon niet zo getalenteerde Z-sterren. Beschaafde, serieuze artiesten en (intelligente) tv-persoonlijkheden zoals Paul van Vliet, Herman Finkers, Claudia de Breij, Giovanca, Matthijs van Nieuwkerk en Cor Bakker zullen aan zoiets nooit meedoen, zelfs niet als ze krap bij kas en aan de grond zouden zitten. Er zijn zelfs dan grenzen aan waar je je voor leent. Dat wil niet zeggen dat deze A-sterren in serieuze interviews geen persoonlijke en onthullende uitspraken (durven) doen. Maar ze doen gewoon niet mee aan die SBS6-troep en aan dat RTL-vuilnis. Dronken worden en vals zingen op het Boekenbal heeft nog altijd meer stijl dan ladderzat vals zingen in een ballentent met minderjarige strippers.

BN-ERS OP DE SOFA

In het RTL5-programma ‘BN-ers in therapie’ gaan bekende Nederlanders zoals de onvermijdelijke Patricia Paay en Patty Brard in therapie bij psychiater/depressie-deskundige (en violiste en columniste) Esther van Fenema. Naar verluidt krijgen de BN-ers hier fors voor betaald. Dat Brad en Paay bijna alles doen voor geld, dat wisten we, dus hun deelname verbaast niemand. Dat cabaretier Javier Guzman voor de camera in therapie is gegaan, vind ik dan wel weer opmerkelijk, alhoewel zijn theatershows eigenlijk één grote vertolking zijn van zijn dagboeken en zielenroerselen.

Enerzijds vraag ik me af waarom je – behoudens voor de ruime vergoeding – als mens en zeker als BN-er in therapie zou gaan voor het oog van tv-kijkend Nederland. Zoiets was tot voor kort echt privé. De grenzen zijn aan het verschuiven, zoveel is duidelijk. Anderzijds is het vreemd dat uitgerekend ik daar vraagtekens bij zet, want als er iemand is die werkelijk alles over zichzelf openbaart, taboes wil doorbreken, hypocrisie hekelt, de vuile was buiten hangt en vindt dat alles bespreekbaar moet zijn en geopenbaard moet worden, dan ben ik het wel. Deze BN-ers durven zich kwetsbaar op te stellen en vinden misschien ook dat alles wat is, getoond mag of moet worden.

Waarom lijk ik dan toch bezwaar te maken tegen zulke programma’s? Heeft dat te maken met mijn automatische maar ook gecultiveerde tegendraadsheid en rebellie waardoor ik over alles en iedereen kritisch ben? Heeft het (tevens) te maken met jaloezie: waarom word ik niet dik betaald voor het uiten van mijn zielenroerselen?

Komt mijn kritische houding hieromtrent voort uit het feit dat ik een bloedhekel heb aan het commerciële RTL? Of ben ik (ook) zo zuur, omdat ik Patty Brard een plunje kippenveren vind in een kussensloop en omdat ik Patricia Paay een materialistische, opportunistische, simpele (maar ook zeer vrouwelijke en spontane) nep-diva vind? En speelt het een rol dat ik in mijn leven een gruwelijke hekel heb gekregen aan medici en aan die kut-zielenknijpers in het bijzonder? Ik kan ook tv-psychiater Bram Bakker niet luchten of zien. Er is heel veel aan die man wat mij tegenstaat. Ik voel een intuïtieve aversie tegen deze man. En vaak vind ik dat ik als ervaringsdeskundige meer volledige inzichten heb dan hij en zijn vakbroeders.

Mijn inconsistentie betreffende mijn oordeel over dit programma kan daarbij te maken hebben met mijn natuurlijke dualisme: ik besta uit uiterste tegenpolen, uit uiteenlopende tegenstellingen. Plus: meestal zijn zowel + als – waar, en horen ze bij elkaar. Van bijna alles en iedereen kun je iets negatiefs en iets positiefs vinden en het kan dan allebei waar wezen. Een realist neemt beide in ogenschouw. En een pessimistische, gekwelde realist zoals ik legt dan wel meer de nadruk op de minpunten.

GEEN SLECHTE BEOORDELING

Om eerlijk te zijn vind ik ‘BN-ers in therapie’ een best wel waardevol en interessant programma. Weinig mis mee, al had ik inderdaad liever A-artiesten als Paul van Vliet, Anouk, Rob de Nijs, Frank Boeijen en Boudewijn de Groot op de sofa zien liggen.

Psychiater van dienst Esther van Fenema vind ik een boeiende VROUW. Niet mijn type, maar toch ook niet onaantrekkelijk. Buiten mijn indruk dat ze heel goede adviezen geeft (en als helpende hand dus talent bezit) alsmede authentiek en niet doorsnee is, heeft ze wat mij betreft iets spannends. Iets seksueels. Ik moet altijd aan een SM-meesteres denken als zij in beeld is. Denken aan iemand die het heerlijk vindt om op het matras te domineren en lustslaven genot te bezorgen.

Misschien/hoogstwaarschijnlijk heeft ze daar juist helemaal niks mee, en heb ik volgens haar en/of de lezers een vieze en zieke geest… mij best. Maar haar sprekende, donkere ogen waaruit soms een erotisch zwart vuur lijkt te vlammen, spreken me aan en tot de verbeelding. “Woede vind ik zo’n mooie emotie,” zei ze een keer, ik meen tegen Patricia Paay of haar dochter. Van Fenema zei het en keek erbij alsof ze woede seksueel opwindend vindt. Nogmaals, het zal wel iets Freudiaans zijn bij mijzelf. So be it.

Esther van Fenema is iemand – heb ik uit een geschreven interview kunnen opmaken – die ook in haar vakgebied en onder collega ‘out of the box’ durft te denken, schrijven, praten en handelen. Niet iemand van de veilige, afgebakende routine en van alleen maar de geëffende paden. Daar hou ik van. Ik zou bijna zin krijgen om zelf bij haar in therapie te gaan voor mijn hardnekkige en extreme pleinvrees en al mijn psychosomatische aandoeningen. Maar dan wil ik er wel net als die BN-ers voor betaald krijgen en zelf geen cent aan hoeven uit te geven… Plus: zij moet dan bereid zijn mijn kant op te komen vanwege mijn rij-angst en reisangst (die zich vooral op hun STERKST manifesteren als ik zonder mijn steun en toeverlaat – vrouwlief – moet functioneren).

BN-ers hebben haast nog meer voordelen en krijgen nog meer medewerking dan gehandicapten in een rolstoel! Betaald krijgen voor je therapie… het moet niet gekker en oneerlijker worden!

http://www.rolanddanckaert.nl

 

 

 

 

 

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.