Tevredenheid naast onvrede

Ook al is de levensstandaard (redelijk) hoog… zelfs dan kan het leven laag bij de grond zijn. Het is doorgaans helemaal niet makkelijk om in en uit te ademen. Vaak is het bestaan een gevecht, een strijd, een race. De menselijke geest is complex, menselijke relaties kunnen zeer ingewikkeld zijn en als je pech hebt, dan ben je in prikkeldraad gewikkeld: de omstandigheden kunnen verre van ideaal en zelfs slopend en moordend zijn. Sommige mensen lopen het merendeel van hun tijd over een wit zandstrand, en sommige mensen kennen alleen kiezelstenen als ondergrond.

Het is dan ook menselijk om verpulverd te worden door onvrede. Als het leven je keel dichtknijpt, dan kom je moeilijk of zelfs nooit op adem.

Als je ligt te rillen van de kou, dan moet je soms een denkbeeldige deken over je heen trekken, een deken van tevredenheid. De lichtpuntjes zien, is stap 1, maar daadwerkelijk blij zijn met het sterrenlicht in het duister is vers twee. Het besef dat je het veel beter had kunnen treffen, dat er mensen zijn die minder vaak helse pijn in de buik hebben, kan heel erg pijnlijk zijn, demotiveren en droevig maken. Het besef dat je het nog slechter had kunnen treffen en dat er mensen zijn die in een nog lastiger vaarwater zitten, kan de teleurstelling over je situatie verlichten.

Persoonlijk ben ik tevreden met mijn levensstandaard en ben ik blij zo’n lieve, zorgzame, attente vrouw en zulke fijne kinderen te hebben. Deel uitmaken van een fijn, hecht en gezellig gezin stond bovenaan mijn prioriteitenlijst, maar lange tijd zag het ernaar uit dat het niet voor mij was weggelegd. Dus toch! Ondanks mijn omstandigheden en troebele gezondheid is het er toch van gekomen. Daarbij had ik dertig jaar geleden nooit durven dromen dat ik ouder zou worden dan vijftig jaar. Ik was bang dat alle stress en spanningen me al vroeg definitief fataal zou worden. Dankbaar ben ik voorts voor het feit dat ik ondanks gezondheidsproblemen nog kan wandelen en fietsen en zelfstandig kan wonen. En ik heb een aantal zeer ernstige crises het hoofd geboden en overwonnen.

Heel lieve zussen, een heel lieve moeder en enkele heel dierbare vriendinnen en vrienden geven glans aan mijn bestaan. Daarbij is het internet voor mij een uitkomst. Dankzij het internet heb ik toch nog waardevolle sociale contacten, kan ik communiceren met de buitenwereld en kan ik mijn werk – inclusief mijn levensverhaal én gedachtegoed – aan iedereen laten lezen. Radio en televisie verruimen mijn leefwereld en zorgen voor de nodige afleiding. De sauna heb ik ontdekt als een voor mij onmisbare plek om de ergste spanning af te romen, tot rust en mezelf te komen én (ervan) te genieten.

Mijn leven is in bijna alle opzichten altijd stroef verlopen en mijn situatie en de omstandigheden waren nimmer makkelijk. Dat zal wel altijd zo blijven. Het is als vissen zonder aas, als pingpongen met een basketbal. Edoch, er zijn lichtpuntjes, er zijn zegeningen. Ik heb veel ellende (gekend), maar er is me tegelijkertijd veel ellende bespaard gebleven. Zo heb ik bijvoorbeeld nog geen kanker gehad, heb ik nog nooit op straat hoeven te leven, heb ik mijn moeder nog niet hoeven te begraven en ben ik nog nimmer vaste klant geweest van het ziekenhuis. Dat kan (allemaal) nog komen. Maar tot dusver viel het wat dat betreft reuze mee.

http://www.Achterdetraliesvandeangst.jouwweb.nl

 

 

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s