In het graf

Ze heeft haar eerste nacht doorgebracht in haar graf. Het vroor licht. Haar man was met zijn gedachten de hele nacht bij haar. Hij stelde zich bezorgd voor dat ze het koud had en hield haar warm met zijn adem. Zoals we huisdieren menselijke eigenschappen toedichten, zo beschouwen we doden soms nog als levende wezens, als mensen die kunnen voelen en onder ons zijn. Was zij bij hem vannacht?

Ook als de vogels weer gaan fluiten, blijft ze dood. De dood maakt een einde aan alle veranderingen en mogelijkheden. De dood is verwekt door de leegte en het niets en spant samen met ‘Onmogelijk’ en ‘Onbeweeglijk’.

Ze ligt roerloos in haar graf. Haar brein als een gecrashte harde schijf van een computer. Haar lijf als een scheepswrak op de zeebodem. De Natuur neemt bezit van haar. We strijden ons hele leven tegen de elementen en proberen ons de natuur toe te eigenen, maar uiteindelijk winnen Moeder Aarde en Vader Vuur.

Hij heeft vannacht met zijn aandacht en hart bij haar gelegen. Naast haar, bovenop haar, onder haar. Zijn geest is nu bij het ondergronds verzet…

 

 

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.