Pech en geluk (een kijkje in mijn binnenwereld)

Je hebt pech als je (te) weinig geluk hebt, en je hebt geluk als je weinig pech hebt.

Tegelijkertijd wil ik dood en blijven ontwaken. Tegelijkertijd vind ik dat mijn leven van 52 jaar ruimschoots lang genoeg heeft geduurd én vlak voor het startschot is verschenen. Tegelijkertijd hoop ik op niets na de dood en op een feestelijke afterparty.

Zo tegenstrijdig zit ik nou eenmaal in elkaar, en er is geen kruid tegen gewassen. Ik ben Jacob Dubbel.

Zelfkennis is vooral gebaseerd op het inzien en toegeven van je realiteit, van je ware karaktertrekken (positief EN negatief) en van je talenten en tekortkomingen. De meeste mensen die menen dat ze zelfkennis hebben, geven nochtans geen enkele zwakheid of onvolkomenheid toe. Door hun enorme ego zullen ze zich nooit kwetsbaar opstellen. Ironisch genoeg duidt dat op een uiterst kwetsbaar ego. Zodra ze kritiek krijgen, reageren ze aangebrand en op een aanvallende manier defensief.

EEN KABINET VAN EXTREEM-LINKSE EN EXTREEM-RECHTSE PARTIJEN

Dagelijks hang ik de slingers op en de clown uit en dagelijks wil ik op het kerkhof uitrusten van een belabberd bestaan. Dagelijks hoop ik op de spoedige en spoedeisende genadeklap en op het eeuwige leven.

Tijdens de talrijke dagelijkse momenten waarop ik mezelf wil beëindigen, is er de gedachte aan twee mensen die me daarvan weerhouden: onze dochter en onze zoon. Niet alleen de liefde voor en van hen is bepalend en zelfmoord- of zelfvernietigingsbestendig, maar vooral ook de zorgen over en de zorg voor hen. Dat duidt op verantwoordelijkheidsgevoel.

Mijn wederhelft heeft zowaar nog meer verantwoordelijkheidsgevoel. Mijn toestand – voor het grootste deel tevens haar situatie – maakt haar diep-ongelukkig, en toch probeert ze met alles wat ze in zich heeft een tunnel te graven naar de zevende hemel en voor ons te zorgen. Zij is evenmin te benijden: vanaf haar zevende jaar is ze eenzaam en veel alleen geweest en voelde zij zich ongezien en onbeduidend (geen hartsvriendinnen, maar zelfs geen kennissen van haar eigen leeftijd). De jongens zagen haar totaal niet staan. Geen interesse van anderen voor haar en in haar. Dat heeft haar gekweld en misvormd. Maar vooral omdat het vervolg daarop zowaar nog erger is.

OOK LIEVE, GOED BEDOELENDE OUDERS KUNNEN DOOR HUN TEKORTKOMINGEN SCHADE BEROKKENEN AAN HUN KINDEREN

Anders dan ondergetekende, groeide vrouwlief op in een op zich harmonieus gezin, maar de invloed, de woorden en het gedrag van haar ouders waren lang niet altijd bevorderlijk voor haar humeur, zelfvertrouwen en levensgeluk, kortom voor haar persoonlijke ontwikkeling. Zeer gemankeerde vaders en moeders schieten onbedoeld erg tekort. En toen kwam ik in haar leven. Een geliefde die zijn ernstige stoornissen en beperkingen verhulde totdat de ware aap uit de mouw moest komen, en toen was ze al aan me gehecht. Ze dicht al mijn gaten en steekt haar energie in de steken die ik ongewild laat vallen.

Het is er nooit makkelijker op geworden. Noodgedwongen moet ze fulltime werken en iedere avond als ze thuiskomt, krijgt ze mijn dag-ellende over zich heen. Ik voel me nooit fit en nimmer lekker, en ik ben vanwege mijn levensloop en huidige toestand ongelukkig. Van een ontspannen thuiskomst kan voor haar geen sprake zijn. Ik probeer altijd om me zo goed mogelijk te houden, maar na een hele dag in mijn eentje te hebben afgezien, te weinig mogelijkheden en dus te minimale afleiding en met niemand te hebben kunnen sparren, moet het eruit en is zij telkens de klos.

ONS LOT IS GEEN LOT UIT DE LOTERIJ

Het lot werkt me bijna altijd tegen. Als ik wil afvallen, gebeurt er iets wat nooit eerder is voorgekomen: allerlei mensen komen aan de deur met gebak. Lieve mensen die me taart en wafels komen bezorgen. En de verleiding van die lekkernijen kan ik vanwege mijn Bourgondische karakter en bodemloze behoefte aan geluk, pijnstilling en troost nimmer weerstaan. Het lot vindt dat allemaal hilarisch-komisch, en lacht er op een sadistische manier om.

Als ik verliefd was op een meisje of vrouw, dan verdween ze pardoes uit mijn leven. Vrijwel altijd gebeurt wat ik niet wil en valt nooit voor wat ik wens. The story of my life.

IK SCHRIJF MIJN GESCHIEDENIS

Gelukkig kan ik nog schrijven. Sinds ik door zeer extreme en hardnekkige straatvrees, meervoudige angststoornissen én lichamelijke uitputting (psychische en emotionele spanningen uiten zich bij mij heel erg lichamelijk) aan huis gekluisterd zit en niet meer in staat ben om op enigerlei doenlijke wijze op stap te gaan, te sporten, te werken, uit te gaan en te seksen, is het schrijven mijn (enige) uitlaatklep.

Het is eigenlijk levensgevaarlijk om te schrijven dat ik blij ben dat ik nog kan schrijven, want het lot blijkt er altijd op uit te zijn om van me af te nemen wat en wie me lief is. Dat klinkt melodramatisch en pathetisch, maar dan is dit maar het lied van het zelfbeklag. Wat is er mis met zelfbeklag als het zelfbeklag gezien de omstandigheden en de duur van de diensttijd logisch en menselijk is? Waarom mag je met anderen medelijden hebben, en met jezelf niet? De maatschappij schrijft mij geen normen en waarden en wetten voor. De maatschappij doet zelf alles veel fouter en dwingt bij mij werkelijk geen enkel respect af.

Komt dit negatieve alles door het ongunstige gesternte bij de geboorte en door de valse start van mijn bestaan, in een onveilig en disharmonieus gezin? Is het de samenloop van omstandigheden in combinatie met mijn aangeboren en drastisch verergerde overgevoeligheid?

De oorzaak van een probleem of tragedie is meestal meervoudig.

ZONNEBADEN IN DE REGEN

Ik ben ongelukkig en het lijden beu, maar ik kies voor een positieve levenshouding. Het zou dom zijn om het met een negatieve levenshouding nog erger te maken dan het al is. Daar heb ik alleen mijzelf en mijn periferie mee. Maar diep van binnen blijven de decepties, de woede, het verdriet en de leegte opscheppen van het buffet met suikerbommen.

Het leven is onrechtvaardig, willekeurig en meestal meedogenloos. Je zal maar de vader en moeder zijn van het Spaanse jongetje Julen dat een val in een put, tijdens een familiefeest, niet overleefde, terwijl je reeds een ander zoontje bent kwijtgeraakt door een hartaanval… Het leven wordt schromelijk overgewaardeerd. De zelf-maakbaarheid nog meer.

Mijn/ons lot is minder opzichtig dramatisch, maar eigenlijk minstens zo triest en zwaar. En dat geldt voor miljarden mensen. Als de pech je geluk doodt, heb je pech gehad. En als je daarbij ook nog eens uitermate gevoelig bent voor al het onrecht en alle ellende in de wereld en je je niet senang voelt in deze keiharde maatschappij waarin alleen nog maar de economie telt, dan heb je driedubbel pech…

Dan is het leven zwaar, pijnlijk, tragisch. Punt. Het is een constatering waar niet op voortgeborduurd hoeft te worden. De waarheid, de werkelijkheid, behoeft geen nadere uitleg of een aanbouw zoals een serre.

 

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.