De stadsrivier

Hier wikkelt het water van de stadsrivier zich om het centrum als een wintersjaal om je nek. En hier is de rivier op haar wildst. Hier maakt ze haast en brult ze als een middeleeuws leger dat vol van adrenaline naar het front rent, op de tegenstrever af. Aan de rand binnen het centrum heeft het water beduidend minder temperament en leent ze zich voor toeristische scheepvaart. De mensen op de zeilboten leiden geen jachtig bestaan… Op hun jacht op het water ontsnappen ze juist aan hun takenpakket. Vaak gaan ze niet eens varen, maar lezen ze op het dek een boek of genieten ze van het schrobben van de scheepsvloer.

Het bruggetje over de razende rivier veert op en neer als ik erop loop en sta. Het is nog net geen trampoline. De koprollende en over elkaar duikelende golven zwemmen over en tussen gladde, blinkende reuze-keien, terwijl het geluid van een spoor-zoekende Intercity het oproer van de rivier nauwelijks kan overstemmen. Hoe dan ook, wild water is mijn vriendin, zolang ik op het droge sta althans. Ik herken me in wild water. Met wild water kan ik uitwisselen. Wild water correspondeert met mijn binnenwereld. Wild water symboliseert gevoelige emotie, woelige wezenskenmerken en een stevig temperament.

Ik kijk uit over de besneeuwde oevers en geniet. Ik hou van smalle steegjes, omdat ik die knus vind en ze me een beschut gevoel bezorgen. Maar misschien dat ik me juist door mijn pleinvrees (paniek en angst in en op open ruimtes – het tegendeel van claustrofobie) zo aangetrokken voel tot ononderbroken, lege landschappen. Ze ogen zo overzichtelijk! Ik kan er in elk geval zonder paniek en angst naar kijken en bewonderend van smullen.

Een heel oude, wijze boom valt me op en ik laat de ronkende rivier achter me om onder de breed uitwaaierende takken van de loofboom te gaan staan. De uitgestrekte armen van de stam – als van een Hindoe-God – lijken iets van de aarde te willen rapen en vormen een soort van (zeer ruime en gezellige) bedoeïenentent van louter tentstokken. Ik heb onderdak gevonden onder de blote hemel! Het voelt alsof de boom me in haar midden heeft opgenomen en me in haar jas laat schuilen. Zo, deze boom staat als een huis!

 

 

 

 

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.