In wezen is alles wezenloos

Hij vult de leegte door zich af te vragen hoe hij de leegte kan vullen. Zijn dagen spendeert hij door de symptomen van zijn ziekten en stoornissen te verdragen en zoveel mogelijk te negeren. Het prijswinnende gedicht dat in de krant staat afgedrukt en wordt geroemd vanwege de cadans, de muziek die erin zit, de vloeiende lijnen en de combinatie van klinkers en medeklinkers herkent hij nauwelijks als taal. Hij kent alle woorden die de dichteres heeft gebruikt, maar begrijpt geen woord van haar poëzie. Het zal wel abstracte kunst zijn. Of Nederlands voor mensen met een hoger IQ, voor gymnasiasten en NRC-spellers, voor neerlandici en hoogbegaafde kunstenaars die hun intelligentie aanwenden om pretentieuze, hoogdrempelige kunst te vervaardigen. Zijn eigen gedichten zijn makkelijk te begrijpen en toegankelijk, maar niemand vindt dat ze een prijs waard zijn. Zijn brein-brouwsels horen volgens de snobistische boekhandelaren, recensenten en uitgevers niet in het museum thuis. Ze zijn volgens hen te oprecht. En hoewel iedere lezer zal begrijpen wat er staat, begrijpen ze meestal de beleving erachter en eronder niet.

Hij houdt veel van zijn kinderen, maar koestert de rust nu ze het huis uit zijn. Hij heeft een hekel aan hun partners en zou wensen dat zijn dochters een liever persoon zouden treffen, maar hij is bang dat ze bij een liefdesbreuk weer thuis komen wonen en zijn thuisvakantie verpesten. Vader op afstand zijn, is wel zo makkelijk. Het ouderschap vergt emotioneel, financieel en praktisch veel van een mens. Het reeds door andere oorzaken overbelaste individu kan de zorg voor een kind er eigenlijk niet bij hebben. Of kan zijn andere problemen niet bij het vaderschap hebben. Maar problemen houden geen rekening met de patiënt. Ze zoeken elkaar op en clusteren samen in één hoofd, één hart, twee ogen.

Hij kijkt naar buiten, naar hoe de wind de takken van de grote boom in de achtertuin laat zwiepen. Hij woont op 20 vierkante meter stukje aarde, een tamelijk lelijk stukje aarde als je foto’s ziet van bijvoorbeeld de Bahama’s en Hawaï. De aarde zou dit stukje leefgebied best kunnen missen. En waarom waait die wind zo nutteloos? Waarom zwiepen de takken? De aarde kan eigenlijk zonder mensen, zonder dieren, zonder bomen. De aarde kan zelfs zonder de wereld. Wat doet er eigenlijk toe? In wezen is alles wezenloos. Het wezenskenmerk van het bestaan.

Iedere dag van zijn leven is hij de hele dag aan het denken en aan het voelen. Hij heeft geen werk, maar werken zou evenmin een oplossing zijn, want hij kan geen werkdruk meer aan. Zijn leven is op geen enkele manier leefbaar, prettig. Zijn leven is in ieder opzicht een slijtageslag, een deceptie. Nou ja, er zijn mensen – zoals zijn kinderen en nieuwe vriendin – die hij erg liefheeft, en bij momenten kan het leven verrukkelijk zijn. Maar de hoofdmoot van wat hem overkomt, overvalt en opzoekt, bezorgt hem hoofdzakelijk hoofdbrekens.

Hij wikt en weegt nu al maandenlang iedere dag of hij die neusoperatie zal laten doen. Het nadeel van voor- én nadelen is dat twee of zelfs meer keuzes te billijken zijn. Bovendien weet je niet wat de uitwerking zal zijn van je beslissing. Wie zekerheid verlangt, moet slapen.

Hij zoekt voortdurend naar excuses om te besluiten dat het verstandig is ervan af te zien, maar geen enkele overtuiging kan hem overtuigen. En hoewel hij van zijn nieuwe vriendin houdt, weet hij niet of hij het met haar kan volhouden, want ze wil hem onder geen beding pijpen en gepijpt worden is voor hem toch wel een eerste levensbehoefte. Zijn ex-vrouw deed niets liever. Maar die had dan weer een kwade dronk.

Eigenlijk leeft hij tussen levenslust en levensmoeheid. Tussen beide belevingen wordt hij heen en weer geslingerd. Hij heeft het wel even gehad met mensen. Met hun problemen, eigenaardigheden, egoïsme, omslachtigheid en kuren. Tegelijkertijd verlangt hij naar iemand die hem onomwonden gelukkig maakt en die bewijst dat geluksbrengers bestaan.

Gevoelens, emoties en veel dubben en piekeren… Ziedaar zijn tijdverdrijf. Of nee, niet alleen z’n tijdverdrijf, maar vooral ook zijn mechanisme. Een door trauma’s en vele gebeden zonder einde gekwelde man die van geboorte af aan al heel gevoelig was, maar door alle vele problemen en nare ervaringen over the top-sensitive is geworden. Hij wil niet meer willen, maar het wil maar niet lukken. Iets – het zal wel het oeroude overlevingsinstinct zijn: de wortels van het begin van de evolutie voeden ons – houdt hem gaande, terwijl hij – probleemmagneet, troubleshooter shot and almost killed but surely wounded by his problems – stilstaat of door de beperkingen in bedwang, op z’n plaats, wordt gehouden en op z’n nummer wordt gezet. Het leven vernedert liever dan dat het verrukt, zelfs als het verrijkt.

 

 

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.