Als je geknakt bent, hoe word je dan gelukkig?

Hij loopt over een modderige zand-met graspollen-weg in een zalvend natuurgebied. Door de modder banjeren is hij wel gewend, zelfs als hij op de bank ligt. Hij probeert het onheil zand in de ogen te strooien, maar het komt erop neer dat hij noodgedwongen maar wat blijft aanmodderen.

Als hij van een afstandje naar zichzelf kijkt – als hij zichzelf in de derde persoon beziet en beschrijft – ziet hij scherp en indringend hoe hij zich door het leven probeert te slaan, soms met tedere strelingen en soms roffelend met gebalde vuist.

Kon hij maar als een varken met een goed leven lekker door de modder rollen, gewoon met z’n kleren aan, of desnoods (ont)bloot. Heel even overweegt hij deze optie, maar deze optie blijkt geen optie te zijn. Het uitvoeren van deze overweging zou passen bij een geesteszieke man die niets meer op een rijtje heeft, al zijn er miljoenen mensen die in therapievorm de gekste dingen doen om verlost te worden van hun symptomen en bevrijd uit de strijd te kunnen stappen. Vrijwel altijd blijkt het geen zin te hebben gehad. Misschien in het begin heel even: het placebo-effect maakt ons van alles wijs en helpt ons soms eventjes van iets af, maar echt zware problemen laten zich zelden foppen door dit speeltje van de verbeelding en wanhoop.

Hij denkt aan al die lieve vrouwen in zijn leven. Zonder zijn lieve vrouw en dochter, moeder, zussen en vriendinnen zou de eenzaamheid zijn enige gezelschap zijn en had hij de mensheid definitief de rug toegekeerd, zou hij verstoken blijven van heel veel oprechte genegenheid. De paar aardige, lieve mannen in zijn bestaan – zijn zoon, overleden opa’s en een gestorven oom – waren en zijn zowaar nog meer bijzonder en speciaal dan de liefste vrouwen. Hijzelf is ook zo’n uitzonderlijk lieve en leuke man. Heel apart. Mannen steken vrouwen altijd weer naar de kroon. De liefste mannen zijn echt goden en genieën. Zij zijn de grootste verrassingen.

Een vrouwelijke Hitler daarentegen bestaat niet. Of wel? Dat zou in negatieve zin een uitzonderlijke verrassing zijn, een vrouwelijke massamoordenaar, een vrouwelijke Stalin, Mugabe, Pinochet, Franco of Mussolini. Vrouwen zijn in de regel niet zo erg. De ergste vrouw valt erg mee vergeleken bij de ergste man.

Even verderop, aan de Roer, staat een bankje waarop je half kan liggen. De overleden Indiase goeroe Maharishi Mahesh Yogi, zelf-benoemd wetenschapper en docent van de natuurwetten en het bewustzijn (de Veda), heeft dit gebied ooit beoordeeld als en uitgeroepen tot spirituele top-plek van een bijzondere energetische topkwaliteit. En toch is het aantal mensen met longziekten, vrouwen met borstkanker en gevallen van depressie relatief hoog. De natuur is blijkbaar niet opgewassen tegen menselijk falen. En de mens is niet bestand tegen het falen van de natuur (het leven).

Hij gaat op het bankje met het lange zitvlak voor de benen zitten en probeert te genieten van het uitzicht en de muziek van wind en water, maar hij heeft er de rust niet voor en de omgeving – weliswaar niet onaardig, maar in dit gure, kale jaargetijde nou ook bepaald geen vakantieplek of ansichtkaart-plek – inspireert onvoldoende. Hij hoopt tegen beter weten in op seksuele escapades met de vrouwen die hij persoonlijk kent en stiekem leuk en seksueel interessant vindt. Het komt er nooit van. En misschien is dat maar goed ook.

Seks (in zijn geval fantasie, masturbatie en porno) is zijn top-genot. Ieder mens wil zich lekker voelen en is tijdens en door de levenspijn op zoek naar een roes, ontsnapping, zaligheid, geluk en genot. Op zijn vluchtstrook staan leuke vrouwen en wat hij allemaal met ze zou willen doen, al zou dat vanwege hetzelfde euvel als van Kees van Kooten niet meer kunnen. Maar Kees is wel een kwart eeuw ouder dan hij. Dat is de vernedering bovenop de marteling: zich niet kunnen uitleven. De narcotiseur heeft ontslag genomen.

De niet steriel te verkrijgen injectienaald van de roes-spuit die hij zelf hanteert, breekt af voordat het holle metaal zijn huid heeft geraakt. Dan maar roze koeken eten voor een rozig gevoel. Daar wordt hij dan wel dik van: ieder voordeel heeft minstens één nadeel. Het nadeel van een voordeel is dat er altijd een nadeel aan vastkleeft. Een optimist zou zeggen dat het voordeel van een nadeel is dat er altijd minstens één voordeel aan vastzit.

Maar hij is geen optimist. Daarvoor is zijn/hun realiteit al veel te lang en veel te erg onthutsend, ontluisterend en ontmoedigend. Ach, en misschien zit vrolijk blijven bij tegenslagen ook wel niet in zijn aard. Hoe blijf je gelukkig als je geknakt bent? Het is een talent als je dat kunt, een gave, al duidt het woord gave veel teveel op iets dat je van een hogere macht cadeau hebt gekregen. Maar diezelfde macht heeft je dan ook opgezadeld met tekortkomingen en daar rept geen spiritueel of religieus mens over, zelfs geen atheïstisch mens. De meeste mensen, veruit de meeste mensen, hebben het filosofische vermogen van een salamander, een opgezette salamander. Hoe dan ook, alles in de natuur draait om constructieve en destructieve eigenschappen, mogelijkheden en manifestaties.

Hij wou dat hij iedereen kon tonen wat hij denkt, voelt en kan. Dat is ook een eigenschap van alles in de natuur: de behoefte om te showen. Zelfs de meest introverte mens wil zichzelf uitdrukken, al is het maar in stil verlangen. Daarvoor is sociale en politieke vrijheid, mentale en fysieke gezondheid én een vrijgevochten en onbevangen karakter voor nodig, het overwinnen van mogelijke schaamte, onzekerheid, twijfel, voorzichtigheid en beren op de weg. Geen pauw verstopt zijn veren onder zijn buik, geen rozenstruik wil de bloemenpracht geheim houden, geen blad aan de boom wil naar binnen en van het zonlicht af groeien.

Automatisch denkt hij aan de miljoenen en misschien wel miljarden mensen op de wereld die politiek, sociaal en seksueel onvrij zijn. Amnesty International, War Child, Milieudefensie, Urgenda… Deze organisaties zijn en blijven zo hard nodig om op te komen voor de rechten van het kind, de volwassene, de homo, de natuur en het milieu. Als de politiek en het sociale milieu een klimaat scheppen waarbinnen vrije expressie en vrijheid van meningsuiting en leefstijl verboden zijn en/of worden beperkt, dan worden bomen met takken en blad en al onder de grond gestopt. De machtsbeluste, aartsconservatieve en gewoonweg gestoorde tirannen en hun volgelingen zouden juist geen expressie mogen hebben. Deze impressionistische, immorele, infantiele insecten van vlees en bloed zouden verdelgd dienen te worden.

Zijn oog valt op een groot deel van een boomstam die op de oever van de rivier ligt en in het midden een breuk vertoont, waardoor de uiteinden lijken op houten haaientanden of op het metaal van agressieve messen. Hij raakt de gesneuvelde gevallene aan en is verrast door zijn natheid. Hij ziet kleine, holle gaten – als pointillistische kunst – in het hout,  breekt een stukje stam af en het valt hem dan op dat het stukje stam is opgebouwd uit dunne plakjes, een soort flinterdunne plankjes die op elkaar geplakt zitten, op elkaar geperst zijn. Hij dacht altijd dat een boomstam van massief hout was, maar het is dus een stapeltje hout van een parketvloer dat bij leven en welzijn rechtop staat.

Geen boomchirurg die deze breuk kan helen. Geen gips, lijm of spalken die deze boom kan redden. Als de stamkroeg failliet is gegaan en er een nieuw bestemmingsplan voor is gekomen, gaat het café nooit meer open. Hij voelt zich verwant met deze boomstam die zelfs door de ayurvedische meditaties van de volgelingen van de Maharishi niet gered kon worden en die geen baat had bij de zo bijzondere energetische aardstralen en ondergrondse en bovengrondse energetische kruisingen.

Hij heeft ook psychologen, pillen, neurologen, internisten, drie huisartsenpraktijken en nog veel meer alternatieve genezers en zichzelf geraadpleegd om de definitieve breuk van zijn stam te genezen, maar wonderen bestaan niet. Een wonder is niets meer dan wat men niet voor mogelijk hield, maar wat toch bestaat. Maar wonderen zoals in een sprookje zijn fake. Ze bestaan niet. Tover-wonderen zijn er niet, alleen maar realistische wonderen.

Zijn schoenen zitten onder de modder. Mother Earth moddert ook maar wat aan, net als hij. Round and round we go. Here we go again.

 

 

 

 

 

 

 

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.