Hij hekelt de mannencultuur

Ons personage – een man – heeft een hekel aan al dat schorriemorrie dat op het station, bij en in de fastfoodketens en in de rest van de stad rondhangt. Meestal betreft het buitenlandse jongens van onder en in de twintig. Van een kilometer afstand zie en ruik je dat ze niet deugen. Hun blikken en gedrag verraden een slechte moraal en inborst, een gebrek aan ouderlijk toezicht. Wat zou hij de stad eens graag opfrissen, verschonen.

Wat zou hij dat tuig dat voor geen meter deugt, meisjes en vrouwen lastigvalt en rotzooi trapt graag eens van de stoepen laten spuiten. De politie zou de bevoegdheid moeten hebben die nietsnutten zonder enige bewijslast op te pakken en regelrecht bij het leger af te leveren. Een verplichte diensttijd van twee jaar, inclusief oorlogsmissies! Dat die klootzakjes maar eens ervaren wat discipline is! Dat ze eindelijk eens voorgoed van de straat worden gehouden en moeten gehoorzamen aan de autoriteiten!

Hij vindt het ook zo zielig hoe die moslims elkaar ook op de sociale media de hand boven het hoofd houden. Een sektarische gemeenschap is het. Die arrogante flikkers nemen het bijvoorbeeld alleen maar op voor Marokkaanse en Turkse voetballers. Je mag geen kritiek uiten op een speler uit de moslim-gemeenschap, want dan voelt die hele kut-cultuur zich aangevallen. Ze hebben ontzettend lange tenen en ze zijn verschrikkelijk chauvinistisch en protectionistisch.

Onze man is voor het Kinderpardon en de opvang van vluchtelingen. Hij is geen racist. Edoch, hij heeft een bloedhekel aan tuig en aan aartsconservatieve, vaak religieuze lieden en culturen. Die culturen verander je niet van buitenaf, dat dient van binnenuit te geschieden, en vaak moeten het dan de vrouwen zijn die opstaan.

In alle vrouwonvriendelijke culturen waarin de man veel te nadrukkelijk domineert, is het goed mis, is het extra hommeles. Meestal zijn het de mannen die de grootste ellende veroorzaken, met name de conservatieve macho-mannen. Vrouwonvriendelijke samenlevingen zoals het Amerika onder Trump zijn extra gevaarlijk en verdorven. De Nederlandse samenleving is er flink op vooruit gegaan door de vrouwenemancipatie, door de strijd van vrouwen voor meer rechten, zeggenschap en ‘speeltijd’. Respect en ruimte voor vrouwen is een teken van beschaving en een voorwaarde voor een meer evenwichtige maatschappij.

 

 

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.