Getijde-twijgen

Ik zit op een oeversteen aan de rivier en sla de waterloop gade van de vlakke wildwaterbaan met twee haarspeldbochten kort na elkaar. Het is een gestroomlijnde waterrace. De op een zand-kansel gesitueerde abdijkerk in mijn rug kondigt het tijdstip aan, een klank die al eeuwen hetzelfde is. Alles verandert, behalve dat wat hetzelfde blijft.

Mijn oog valt op een lange grasspriet aan mijn voeten en ik ontwaar een vouw van donkerder groen in het midden van het aan het spitse uiteinde buigende grasdraad dat de dauwdruppels zelfs rond het middaguur nog koestert. De zon, eveneens in mijn rug, heeft nog niet de reikwijdte om het oever-gazon te kunnen drogen.

Het onbewoonbare water – met daarin de schubbige zwemclub – raast aan me voorbij. Vloeiende vloeibaarheid. Een leeg maar intact zijnde pak Dubbelfrisss draaikolkt met de stroom mee, als een dansende derwisj of als pretparkbezoekers in de theekopjes van De Efteling. Een houten krokodil lift mee op het water en een ander stuk drijfhout laat zich net als het pak frisdrank dollen door de structurele stroming. Enkele door de wind en het water geconfisqueerde takken van de treurwilg die haar lokken in het water laat weken glijden mee de bocht om. Getijde-twijgen.

Ik draai me om en heb nu de rivier in mijn rug en de abdijkerk in beeld en de zon op mijn oogleden. Een gouden medaille is aan beide kanten van goud.

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.