Ziek door voetbal

Ik schrijf graag en veel over mijn stoornissen en beleving, omdat ik het kwijt wil en wil laten lezen wat er allemaal mogelijk is, hoe het een mens kan vergaan, wat een mens allemaal kan overkomen. Voor mij zijn al die kwalen en het lijden erg, maar voor de buitenstaander lijkt het me op z’n minst interessant om zulke verslagen te absorberen.

Zelf ben ik dol op levensverhalen en altijd geïnteresseerd in mensen, in hun lot en belevingswereld. De meeste bloggers echter schrijven over koetjes en kalfjes en openbaren weinig of helemaal niets over hun persoonlijke leven. Ik kan er niet warm voor lopen. Ik daarentegen schrijf heel open en eerlijk over mezelf.

Minder gesteld ben ik op de doorsnee visie van mensen op zichzelf, de maatschappij en de politiek, want in mijn beleving zijn er te weinig mensen met verheffende inzichten en analyses. Heel vaak komen lui aanzetten met fijngekauwde spirituele, religieuze en politieke visies (overgenomen van de massa of van hun idool of goeroe). Weinig origineel. Daar zit weinig zelf-nadenken bij. Ik heb daar de grootst mogelijke moeite mee. Mijn visies zijn op z’n minst authentiek en lekker onconventioneel, en getuigen van empathie, rechtvaardigheidsgevoel, realiteitszin en redelijkheid.

Nu lijkt het alsof ik mezelf ophemel en mezelf positief vergelijk met anderen. Nou ja, in dit geval is dat ook zo. In heel veel andere gevallen weet ik dat ik ruimschoots onder doe voor anderen: ik ben buitensporig ongeduldig en impulsief, buitengewoon onhandig, niet erg praktisch ingesteld, verschrikkelijk slecht in rekenen en zelfs geen taalpurist (mijn kennis van de Nederlandse taal kan er net mee door).

Enfin, waar ik de lezer – heb ik nog lezers? – nu op wil trakteren, is een fenomeen waar ik heden mee te maken heb. Namelijk: afgezien van het feit dat ik de laatste tijd voortdurend oude bekenden tegenkom die ik al zeker 30 jaar niet heb gesproken, krijg ik na iedere spannende wedstrijd van Ajax last van branderigheid in de erogene zone en bij het plassen. Dat duidt op een nog verder verzwakte weerstand (mijn immuunsysteem is door stress, spanningen, frustraties en trauma’s – sinds zeer zware zenuwinzinkingen 34 jaar geleden – erg laag).

Ja lach maar, doch het is waar: na iedere spannende wedstrijd van Ajax krijg ik last van urineweg-problemen, al zullen mijn onvrede over mijn lot en onbevredigende seksleven eveneens een duit in het zakje doen. Mijn urine was niet goed en daarom slik ik sinds twee dagen antibiotica.

Hoe zit dat dan, met die klachten na de duels van Ajax? Welnu, ik ben een hartstochtelijke aanhanger van de Amsterdamse club en we zitten in een heel spannende fase waarin we maar liefst drie prijzen kunnen winnen. Ik wil zo graag weer eens succes voor mijn club en ik heb een PISHEKEL aan het feit dat PSV gelijke tred houdt in de competitie. Kortom: de spanning tijdens de wedstrijden is voor mij ondraaglijk, temeer mijn basisspanning standaard veel te hoog is (als gevolg van mijn prikkelgevoeligheid en chronische overspannenheid ten gevolge van mijn slopende, ziekmakende jeugd).

Vindt u dit nou niet opmerkelijk en interessant? Leuk om te lezen? Frappant?

Hiermee vertel ik tussen de regels door dat veel draait om de balans tussen spanning en ontspanning. Ieder mens bouwt iedere seconde van iedere dag spanningen op en af. Zodra die toren van spanning te hoog wordt, kun je allerlei tijdelijke of chronische lichamelijke, psychische, emotionele en psychosomatische klachten krijgen, van beroertes, psychoses, hartaanvallen tot blaasontstekingen. Het is maar net waar de spanning in je lichaam zich ophoopt en wat je achilleshielen oftewel je zwakke, kwetsbare plekken zijn. In de natuur is het zo dat de tegenstanders/vijanden – in dit geval stress, spanning en hevige emoties – altijd de zwakkere of zwakste punten aanvallen. Dan maken ze de meeste kans om te winnen. Slechte bacteriën doen dat ook.

De spanning die bij mij komt kijken tijdens het kijken naar wedstrijden van Ajax is dus de spreekwoordelijke druppel. En toch blijf ik kijken. Wat zal ik blij zijn als we eindelijk weer eens prijzen pakken en wat zullen de teleurstelling en woede gigantisch zijn als we geen kampioen worden!

Dit verhaal vertelt tussen de regels door dat ik moeite heb met relativeren. Als hoog sensitief persoon beleef ik alles buitenissig intens. Dan wordt relativeren moeilijk, al doe ik er nog zo mijn best voor.

Ook vertelt dit verhaal tussen de regels door dat ik weinig vertrouwen heb in de goede afloop. Ik vrees altijd het ergste, in dit geval dat Ajax weer geen kampioen van Nederland zal worden en de finale van de Champions League niet zal bereiken. Doordat ik als kind mijn hele jeugd lang de klok erop gelijk kon zetten dat thuis de bom weer zou barsten en het geijkte drama van een agressieve vader en een totaal niet assertieve moeder zich zou herhalen, heb ik in de kern weinig vertrouwen maar veel angst en onzekerheid opgebouwd. Ik heb hard gewerkt aan mijn vertrouwen, maar de angsten en onzekerheid zitten diep. Ik vertrouw het vertrouwen ook niet, want er gebeurt altijd weer iets dat tragisch is. The story of my life.

 

 

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.