Dagelijkse dankbaarheid

Lekker geslapen. Als een blok in slaap gevallen. Prettig wakker geworden. Met een heerlijke ochtenderectie. Altijd lekker. De nacht lijkt een sprintje te hebben getrokken. Is het nu alweer licht?

Lekker frisse tandpasta. En de zeep ruikt lekker. Heerlijk, die plens water over je gezicht. Verfrissing is altijd zalig.

Als ik het rolluik omhoog trek, zie ik dat de zon nog steeds pauze heeft, maar de grote, gele bloemen in de achtertuin – omgekeerde engelentrompetten, zo zien ze eruit (ik ken hun biologische naam niet)  – hebben hard gewerkt om te ‘shinen’. Zo heet dat tegenwoordig.

Dan het ontbijt. Earl grey met suiker. Een zacht gekookt eitje. Een bruine bakkers-boterham met ham en kaas, met mosterd ertussenin. Hmmm, lekker allemaal. Ik weet wat honger is, maar niet wat hoger LIJDEN is.

De neiging om weer te gaan malen, analyseren en psychiateriseren onderdruk ik. Laat rusten al die eindeloze ongenoegens en die diepere waarheden. Laat ze onontgonnen, die diepere gronden. Je komt altijd bij hetzelfde uit en komt er toch nooit uit. Aan de oppervlakte vind je opium.

Terwijl ik het eten fijn kauw en de smaken proef en in me opneem, verheug ik me op nieuwe hoofdstukken van het boek dat ik aan het lezen ben. ‘Goed gerei’ van Wido Smeets. Een familiekroniek. De opbouw en ondergang van een familiebedrijf in het dorp waar mijn Limburgse grootouders met onder anderen mijn moeder hebben gewoond. Heel mooi geschreven en extra interessant voor wie een band heeft met de streek. Inspirerend, dat verhaal en zijn schrijfstijl. De familiegeschiedenis vat onderwijl de historie van de vorige eeuw goed samen en biedt de lezer kennis (wetenswaardigheden) en wijsheid (inzichten). Ondertussen geniet ik na van de autobiografie van de Iers-Britse singer-songwriter/auteur/dierenrechtenactivist Morrissey.

LEKKER POEPEN, IS JOEPIE DE POEPIE!

Ook al gepoept. Altijd fijn als je het al kwijt bent. Opgeruimd staat netjes. Een goede stoelgang is van levensbelang. Hoe fijn een goede stoelgang is, merk je pas als je diarree hebt of langdurig niet of moeilijk kunt poepen. Ik ken een jonge vrouw van in de veertig die na haar mislukte hernia-operatie niet meer kon en kan poepen en nu een zakje aan haar buik heeft hangen. Een stoma noemen ze dat. Dat woord lijkt wel stenografie. Maar ze blijft positief en vrolijk. Anders dan ik heeft zij de gave om het lijden te relativeren en zo te minimaliseren. Alles vindt ze interessant. Ook het leven met een stoma. Als je zo in het leven kan staan… dat je alles interessant vindt, zelfs oorlog en onrecht en armoede… dan ben je een ware levenskunstenaar.

Via Facebook schrijf ik een verjaardagswens naar een Poolse familie-vriendin. Ik ben ontroerd door mijn eigen woorden. Ze komen rechtstreeks uit mijn hart. Hoewel ze heel vermoeiend gezelschap is (ze praat teveel en te langdurig), is ze een heel lieve meid. Zij noemt mij altijd ‘father’ en ik noem haar ‘daughter’. We hebben een band. Zoals ik voor alle leuke vrouwen een zwak heb, vind ik ook haar aantrekkelijk, zelfs al is ze twintig jaar jonger dan ik.

Via Facebook heb ik ook contact met het driekoppige thuisfront dat een weekendje weg is zonder mij. Hoeven ze even geen rekening te houden met mijn pleinvrees. Dat vinden ze fijn, en ik ook. Maar ik weet dat ze het rot voor me vinden dat ik weer alleen ben – het verlengde van de eenzame werkdagen die ik als huisman met agorafobie thuis doorbreng. Ze zijn lief. En zorgzaam. Ze houden van me. En ik gun hun een fijn weekeinde. Als ze genieten, dan maakt mij dat gelukkig. En ik red me wel in mijn eentje. Beter dan verwacht.

Mijn eerste blog getikt. Tevreden over. Schrijven haalt het ergste en beste in me naar boven. De diepste emoties en wraakzucht, de mooiste omschrijvingen. Als ik schrijf, ben ik aan het spelen. Al voelt het verbeteren als werken. Maar van werken, kun je soms UITEINDELIJK (ALS HET RESULTAAT BEVREDIGEND IS) nog meer voldoening krijgen dan van hobbyen. Ik schrijf onder beïnvloeding van Morrissey, Wido Smeets en het tv-programma ‘JEUK’ met Thomas Acda en Peter Heerschop. Heerlijke humor.

Vanmiddag de Wimbledon-finale. Federer-Djokovic. Twee tennisgoden die hemels tennis kunnen laten zien. Alle sport is mooi, zolang het een mooie, spannende wedstrijd is, als er wordt uitgeblonken.

VOETBAL? VAAK IS ER GEEN BAL AAN EN VALT HET ZWAAR TEGEN

Gisteravond was ik in Echt, bij de voetbalwedstrijd tussen EVV (Derde Divisie, voorheen Topklasse) en Roda JC (Eerste Divisie). Je verwacht dat de profs de amateurs overklassen, maar dat was geenszins het geval. Het niveau van EVV viel me mee en dat van Roda JC viel me heel zwaar tegen. De Kerkradenaren wonnen met 0-1. Als het een bokswedstrijd was geweest, dan had de prof ternauwernood op punten gewonnen van de amateur.

Het was een saaie wedstrijd met heel erg weinig doelpogingen/kansen en weinig echte uitblinkers. In de tweede helft kon ik mijn aandacht er maar moeilijk bij houden. Het was alsof ik zat te wachten totdat het kunstgras ging groeien. Dat zei ik ook tegen een EVV-supporter en hij begreep me niet. Niet simpel genoeg, denk ik, mijn commentaar. Op een gegeven moment had ik meer oog voor de mensen. Zoveel verschillende leeftijden en types! Mensen kijken, vind ik zowat het meest ontspannende en leukste wat er is.

Wat is er toch met Roda JC – ooit een subtopper in de Eredivisie dat Europees voetbal speelde en spelers leverde voor topclubs – gebeurd? De Kerkradenaren naast me praatten over de vermeende burn-out van technisch directeur Harm van Veldhoven die totaal opgebrand en nog maar een zielig hoopje mens zou zijn.

Maar het gesprek ging zoals vanouds mede over de al dan niet wenselijke fusie van de vier Limburgse profclubs. Het is een eindeloze discussie en het komt er nooit van. Alleen als het slecht/achteruit gaat met hun club, voelen de Limburgse fans er wat voor. Niet als ze middenmoot Eredivisie spelen. Als het slecht met ons of met onze club gaat, zijn we bereid samen te werken en de handen ineen te slaan, niet als het ons voor de wind gaat. FC Limburg… een soort provincialisering van het verzuilde voetbal. Ik voel er persoonlijk weinig voor. Ik denk niet dat FC Limburg de onderlinge rivaliteit recht doet en wegneemt. Tenzij de Europacup wordt gewonnen. Voor even is er dan harmonie tussen de diverse harmonieën.

Trouwens, wat zijn die voetballers druistig allemaal. Wat zitten ze er tegenwoordig fel en meteen bovenop! Als beginnende tiener en puber vond ik het vooral leuk om te pingelen, mensen te passeren. In passen en schieten was ik amper geïnteresseerd. Achter elkaar één op één-duels winnen vond ik de mooiste uitdaging in het voetbal. Maar ik ben dan ook een uitgesproken solist.

Ik heb als Middelbare scholier een paar jaar op voetbal gezeten en werd als rechtsbuiten geprezen om mijn kunst om goed vrij te lopen en te staan (de solist kon zich goed aan het spel en het kluitje zwoegende testosteronbommen en energie-explosies onttrekken) en met voorzetten en steekballen de spits te bedienen, maar ik vond de wedstrijden niet leuk. Te moeilijk. Elf tegen elf vond ik veel te druk, en de tegenstand(ers) was/waren veel te fel. Het was echt vechten. En dan al dat geschreeuw en die kritiek van trainers, spelers en de stuurlui aan de wal. Verschrikkelijk. Echt verschrikkelijk. Veel te volks. Veel te hectisch.

Gisteravond viel me dat ook weer op. Voetballen in competitieverband lijkt me vanwege al dat lawaai en die felle tegenstand en drukte op het veld nog steeds en in toenemende mate verschrikkelijk om te doen. Ik zou er tegenwoordig helemaal niets meer van bakken, als speler. Op een grasveldje – van ECHT gras en zonder trainers en publiek, vijf tegen vijf of zo – kan ik heel erg goed voetballen, maar in clubverband wordt het me veel te ingewikkeld, te druk en te moeilijk. De bal – een keiharde, lage laat staan hoge pass – aannemen terwijl je letterlijk fel op de huid wordt gezeten door een tegenstrever en je nauwelijks tijd en ruimte hebt om iets met die bal te doen… Het lijkt soms meer op judo met een bal. Het is bovendien slaapverwekkend en afschuwelijk om naar te kijken als de wedstrijd niet spannend en het spel niet mooi is.

KIND SPEELT HET ENIGE ECHTE SPEL!

Het meest genoot ik gisteravond als toeschouwer van een uitermate energiek, schattig, knap, blond ventje van een jaar of vijf dat het eerste half uur op de nek van zijn vader onophoudelijk vragen bleef stellen en opmerkingen plaatste, met dat lieve stemmetje van hem. Vertederend! “Papa, waarom schreeuwen al die mensen op het veld zo?”

“Omdat ze elkaar vertellen wat ze moeten doen, jongen.”

Toen een bal het stadionnetje uitvloog, kreeg hij zijn toegewijde maar ook vermoeide vader zowaar zover om het leder te gaan halen (kinderen opvoeden, is zo verschrikkelijk intensief en uitputtend!). Ik vond het attent en lief van die vader dat hij zijn zoontje dat gunde. Geen egoïstische, gemakzuchtige vader. Verre van.

In de rust voegde het kereltje zich op het hoofdveld bij drie erg goed voetballende jochies van een jaar of tien. Onbevangen en vrolijk de armen in de lucht: “Hier, hier hier! Speel naar mij!” Trouwens, ik denk dat ik als vader tegen mijn zoontje – over-beschermend en altijd beren op de weg ziend – had gezegd dat die jongens niet met hem zouden willen spelen. Maar deze vader liet zijn ventje gewoon lekker de vrije loop. Ik kreeg een Masterclass ‘Vader zijn’. Hoe geef je je kind de vrijheid en vertrouwen?!

Aanvankelijk wilde het voetballende drietal niks van zijn mededinging weten, maar het ventje – dat door zijn hyper-activiteit zichzelf en daarmee de bal voorbij liep – bleef enthousiast om de bal vragen en de bal proberen te veroveren (wat nooit lukte).

Gaandeweg werd hij door het trio geaccepteerd als medespeler. En hij had moet ik zeggen geen talent voor pielen met een bal of verdedigen, maar wel voor positie kiezen. Ongelofelijk hoe goed hij zich telkens aanspeelbaar maakte. Hij koos iedere keer goed positie. Nog zo’n kei in vrijlopen (maar in tegenstelling tot mij vroeger bood hij zich iedere keer assertief en goed aan). Die komt er wel, zeker als hij zo’n vrijbuitertje blijft (dat ben ik gaandeweg kwijtgeraakt)!

Nadat het jochie op z’n kont was gevallen, wilde een van de drie oudere jongens hem zelfs overeind trekken (zoals ze dat de profs zien doen op tv), een gebaar dat het kereltje niet begreep of overbodig vond. De rust was voor het manneke veel te snel voorbij. Hij had nog wel uren door kunnen en willen voetballen. Wat hem betrof, duurde die wedstrijd maar een kwartier en de pauze – het speelkwartier – oneindig.

Voor de tweede helft had de knaap geen oog meer. Hij had in de rust zelf gespeeld, en dat was veel leuker dan het gadeslaan van elf voetballende judoka’s annex schreeuwlelijkerds… Een ander kind – een meisje – heeft de hele tweede helft koprollen gemaakt aan een horizontale stang/veldafscheiding-hekwerk. Van de wedstrijd heeft ze niets meegekregen. Kukelen is veel leuker dan kijken naar elf mannen die bijna nooit gevaarlijk worden voor de goal. Man, wat oogt dat competitieve voetbal vermoeiend en verbeten!

Toch was er naast me een ouder echtpaar – een wat sober, zuur, vroom stel, maar wel echt een twee-eenheid – dat de wedstrijd heel erg aandachtig volgde. Ze waren Roda JC-ers in hart en nieren. Het betrof maar een oefenduel, maar ze leefden iedere seconde van de wedstrijd mee, zoals ik dat doe wanneer Ajax een finale speelt. Clubliefde is net zo sterk en ongeveer hetzelfde als de liefde voor je kind en kleinkind. Je volgt ze op de voet en je wilt en hoopt dat ze het goed doen en slagen. En alle tegenvallers en meevallers kruipen onder je huid…

http://www.rolanddanckaert.nl

 

 

 

 

 

 

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.