Slaaf van je kind tijdens je vakantie

Veel aarde-bewoners stemmen hun vakantie tot in het naadje van de kous af op hun kleine kind(eren). “Als je je kinderen ziet genieten, dan geniet je zelf ook.” En zo brengen vader en moeder of de verzorgers de hele vakantie door in speeltuinen, in het zwembad, in pretparken en aan zee. Met name kleine kinderen kun (mag) je niet uit het oog verliezen, dus je bent dan voornamelijk bezig om je kind op je netvlies te houden.

De meeste ouders (ik doel tevens op adoptie-ouders en pleegouders)/verzorgers maken, zodra ze luiers moeten verschonen, plotseling geen (verre) reizen meer. Ze mijden zelfs het buitenland. En het vliegtuig. Want het is zogenaamd zo’n gedoe, vliegen met kinderen. En de kinderen zelf zouden het niet leuk vinden.

Welnu, de ervaring van mijn vrouw en mijzelf in dezen is anders. Wij hebben altijd graag gereisd en hebben ons vakantiepatroon niet DRASTISCH gewijzigd toen we iedere schooldag bij de peuterschool stonden om ons kroost te brengen en te halen. We wilden nog steeds zoveel mogelijk van de wereld zien. Dit tot op de dag van vandaag, maar met name ik vind het reizen steeds meer een gruwelijk gedoe worden met die toenemende drukte op die steeds meer uitdijende luchthavens en al die rijen en al die tijdrovende, tergend langzame veiligheidscontroles…

Onze eerste (groeps)rondreizen gingen naar Turkije en Ecuador, en er zat een fly-drive tussenin aan de westkust van Amerika. IJs-sorbet vonden we het om onze nieuwsgierigheid te bevredigen, nieuwe indrukken op te doen en andere culturen op te snuiven. Inmiddels hebben mijn vrouw en ik samen 44 landen bezocht.

Toen onze oudste was geboren, bleven we reizen maken. Zonder haar en met haar. Ze was drie jaar toen ze voor het eerst incheckte op een luchthaven en we met haar naar Tenerife vlogen. Nadat onze jongste op de wereld was gekomen, zetten we dat vakantiepatroon gewoon voort. Het is gelukkig altijd goed gegaan, mede dankzij de lieve, toegewijde oppas (opa en oma), het nodige geluk (geen ziekten of ongelukken) en dankzij het feit dat we wat dat betreft buitengewoon makkelijke kinderen hebben die zelfs tijdens de (vlieg)reizen zelden verveeld, onrustig en vervelend waren.

Toegegeven, veel meer dan mijn vrouw – die gewoon blij was dat ze drie weken kon relaxen en genieten – had ik er moeite mee als we zonder de nazaten op reis gingen. Maar dat had te maken met mijn angsten/angststoornissen. Ik vrees en verwacht altijd het ergste: dat het vliegtuig neerstort en de kinderen verweesd achterblijven of dat we onze vakantie moeten onderbreken vanwege een ongeluk, ziekte of sterfgeval, bij ons of bij iemand van het thuisfront. Bovendien heb ik me indertijd afgevraagd of het pedagogisch en voor het kind verstandig/verantwoord was om een baby van negen maanden drie weken bij opa en oma te laten, terwijl wij vakantie vierden in India en Nepal.

Maar het is godzijdank altijd goed gegaan, althans: tot dusver.

Het punt dat ik eigenlijk wil maken is, dat ik niet geloof in de gedachtegang dat je je vakantie(s) PER SE helemaal op de kinderen moet afstemmen. Juist de ouders – de volwassenen – hebben doorgaans de grootste behoefte aan ontspanning, alsmede aan tijd voor zichzelf en elkaar. Je rent al het hele jaar door achter je kind aan, terwijl je ook nog het huishouden moet doen en brood op de plank moet verdienen. Mag je dan ook een beetje aan jezelf denken? En is het zo slecht om je kind te leren dat niet alles om hem/haar draait en dat je zelf ook wensen en behoeften hebt?

Kinderen hebben eigenlijk veel minder behoefte aan vakantie. De opgroeiende wezens hebben het hele hele jaar door meestal minder veel last van negatieve stress, overbelasting en spanningen. Of ze zijn vaak beter in staat die te verwerken via hun spel en fantasiewereld.

Ik zeg niet dat je op vakantie geen rekening moet houden met het kroost en geen dingen moet doen voor en met hen. Tijdens onze reizen met de kinderen verbleven we meestal in hotels met zwembad, zodat ze na een dag-op-stap (plaatsen en natuurparken bezoeken) lekker konden spelen in het water. Wij speelden dan intensief met ze (mee). Tijdens de uitstapjes was er altijd wel een speeltuintje waar we een uurtje met de kinderen gingen ravotten. Wij deden dan actief mee. Mijn vrouw heeft een hekel aan badplaatsen en aan het strand, maar zo nu en dan kon ze het opbrengen om voor de kinderen (en mij šŸ™‚ ) een middagje naar zee te gaan. En dan bouwden we met de kinderen kastelen of we speelden met de bal.

We hebben natuurlijk ook veel dingen puur en alleen voor de kinderen gedaan. Zo zijn we in Nederland en Belgiƫ regelmatig in vakantieparken geweest (met subtropisch zwembad, een kinderboerderij, een speeltuin en kindervoorstellingen) en zo hebben we heel vaak en veel pretparken bezocht, terwijl ik pretparken net zo erg haat als een muis katten haat. Maar zelfs ik had dan toch een leuke dag. Omdat we het als gezinnetje beleefden. Samen. En ook in die pretparken deden we actief mee.

Wij zijn nooit ouders geweest die passief op een bankje gaan zitten en weinig oog hebben voor de spelende kinderen. We zijn altijd heel betrokken geweest. Een team. Of we nou naar het circus gingen, naar de kermis, naar het speeltuintje, op familiebezoek of op vakantie… we gingen als TEAM en kwamen thuis als een nog hechter TEAM.

Ik zeg helemaal niet dat wij modelouders zijn en dat we het ideale gezinnetje zijn waar altijd alles pais en vree was en is. Dat is niet zo. Dat is nergens zo. Maar daar gaat het me niet om. In dit artikel heb ik proberen uit te leggen dat volgens mij de ouders ook recht hebben op HUN vakantie, op HUN ontspanning en dat het helemaal geen stront op je eet-bord is als de kinderen zich op vakantie moeten aanpassen aan de ouders en niet altijd en alleen maar op hun wenken worden bediend en niet aan de lopende band hun zin krijgen.

Het zal tevens aan hun van nature mooie karakter en inborst liggen, maar onze zoon en dochter zijn wellicht mede door de opvoeding nooit veeleisend geweest. Ze zijn ook naar hun ouders toe vrijwel altijd begripvol en empathisch en ze zijn snel tevreden. Beleven is belangrijker dan bezitten. Een mooie beleving is het rijkste en mooiste bezit. In die geest hebben mijn vrouw en ik onze koningswens opgevoed. We hebben ze nooit overladen met dure cadeaus. Wel met aandacht en samenspel.

In dit artikel heb ik proberen weer te geven hoe wij de vakanties hebben ingericht. Ik zeg niet dat iedereen het op deze/onze manier dient te doen. Maar ik beweer wel dat er nog een andere mogelijkheid is dan je hele leven inclusief de vakanties alleen maar afstemmen op je kind(eren). Zo hebben wij het gedaan. En het ging goed en het was fijn, voor alle betrokkenen. Op onze reizen hebben we ook ouders gezien die een rugzak-rondreis maakten met een kleine baby. Er zijn mensen die beweren dat je dat een baby niet kunt aandoen. Daar denk ik anders over. Het hoeft helemaal niet onverantwoord te zijn.

 

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.