Breakup

Huilend komt Mathilde binnenvallen. “Hij heeft het uitgemaakt,” snikt ze en ze stort zich in de armen van haar moeder, terwijl ze al een halve dag zeker weet dat haar wereld definitief is ingestort, want Lucas was en is haar hele sociale leven, haar alles. Haar privéleven draait om hem, om het contact met hem.

Mathilde’s vader, die middenin een tv-programma zat, voegt zich geschrokken bij het verdriet. Ook hij had dit niet zien aankomen. Dit was zowat het laatste wat hij had verwacht. Het leven ook altijd met haar verrassende wendingen, en mensen ook altijd met hun twijfels…

Dan gaan ze op de bank zitten in de huiskamer. De televisie staat nog aan, maar Mathilde’s vader zet het geluid uit. Mathilde’s ouders zijn vol aandacht voor het verdriet en de wanhoop van hun dochter die momenteel geen toekomstperspectief ziet en op haar werk al heeft aangekondigd dat ze morgen en overmorgen niet komt. Treurnis tijdens de feestmaand. Het (nood)lot houdt geen rekening met de kalender en speciale data.

Mathilde vertelt wat er dat laatste uur van haar relatie is gezegd en niet is gezegd, en haar huilbuien vertellen hoe ze zich voelt. Alsof de bodem onder haar voeten is weggeslagen. De Liefde: speelveld en slagveld. Ergens heeft ze nog een sprankje hoop dat het toch nog goed komt. Hopen tegen beter weten in, of hoop die doet leven? Mathilde kan zich niet voorstellen dat het definitief voorbij is. Het voelt heel onwerkelijk. Dat ze in dit scenario is belandt, kan ze niet bevatten, niet geloven.

Af en toe kijken ze naar de geluidloze tv-beelden, omdat de tv die aanstaat nou eenmaal een magnetische werking uitoefent op mensen, zelfs als het programma hen niet aanstaat of niets interesseert. Zwijgpauzes, starend naar het beeld. Een alternatief voor het bekende glaasje water bij tragedies van tsunami-omvang. Een moment waarop de emoties even bezinken voordat ze weer oplaaien.

Een of ander dom, stom programma op een zender met eigenlijk alleen maar van dat soort programma’s, profiterend van de goedkope smaak en wansmaak van het volk dat behoefte heeft aan plat vermaak, in scène gezet leedvermaak en verstrooiing. Als je alleen maar de beelden ziet en geen geluid hoort, dan is het net alsof alles uit de context is gehaald en komt het getoonde/gefilmde belachelijk over.

Haar ouders hebben handen en woorden en liefde die verzachten, verwarmen en rustiger maken. Troost in het tranendal. Zoals dat altijd gaat bij Mathilde is er een punt gekomen waarop ze het er voor vandaag en waarschijnlijk voorlopig niet meer over wil hebben. Als gespreksonderwerp sluit ze het nu af. Als alles is gezegd wat erover te zeggen valt, dan zet ze er een punt achter en leeft ze als binnenvetter verder. Alleen als de nood echt aan de man is, kruipt Mathilde uit haar schulp en deelt ze haar gevoelswereld en gedachtewereld met (de) anderen.

Het gevoel alsof de wereld nooit meer zal draaien, is heel wereldvreemd en raar als Mathilde merkt dat alles gewoon doorgaat. Ze praat met haar ouders alweer over andere zaken en af en toe breekt zelfs een lach door op haar gezicht. Je hart luchten bij de juiste mensen kan wonderen doen, zelfs of juist in crisis-situaties. Ouders Binnen Grenzen.

Ook dat is gezinsgeluk, de kracht van een hecht en harmonieus gezinsleven.

 

 

 

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.