Inzetten op meer inzet

Ach, we zijn allemaal maar toevalstreffers…Roland Danckaert, blogger.

Prat op mijn goede inborst ga ik niet. Maar ik bezit die goede inborst nou eenmaal, die grenzeloze empathie en dat nijvere rechtvaardigheidsgevoel. En die enorme wilskracht.  En dus is dat het niveau waarop ik leef en waarop ik anderen zou willen krijgen en met anderen wil samenwerken. Johan Cruyff en George Best gingen ook niet bij de amateurs van De Derde Helft 5 spelen… En wilden niemand van dat elftal in hun team.

Prat op mijn niveau qua menselijkheid en filosofisch en psychologisch inzicht ga ik niet. Ik heb mezelf niet gemaakt en dus ook mezelf niet ontwikkeld. Ik werd geboren, zodoende was ik er en als je in het diepe wordt gegooid, probeer je te zwemmen en de overkant te halen. Dat is alles. That’s all folks! Eenmaal aan de overkant is de aard van het beestje de basis. Je loopt zoals je voeten staan…

Maar ik erger me wel aan confrontaties met mensen met een minder niveau, althans op het menselijke en analytische vlak. Qua wijsheid en waarheid, realiteitszin en relativeringsvermogen.

En vooral ook qua inzet. Ik kan alleen maar altijd mijn stinkende best doen en alles (willen) geven wat ik in me heb, tenzij ik motivatieproblemen heb natuurlijk (tegenzin is net als zin en lust ontzettend invloedrijk en veel-zeggend en bepalend). Dat was vroeger op school al zo. Ik begreep medeleerlingen niet die de kantjes eraf liepen en die niet het streven hadden om alleen maar tienen te halen. Je verdoet toch je tijd en je verkwanselt toch je talenten als je als doel hebt zo min mogelijk uit te voeren en te parasiteren (afkijken, overschrijven) op het werk en de arbeidsethos van een ander?!

Later, op het werk, was het ook zo. Sommige collega’s bleken alleen maar naar het werk te komen om zo min mogelijk te doen. Misschien hadden en hebben zij motivatieproblemen en zouden ze veel liever iets anders doen. Echter, ENORME TEGENZIN verwekt niet automatisch motivatieproblemen. Ik kan niet zeggen dat ik nou zo’n zin had om voor proefwerken te leren of om de roddelrubrieken te vullen, maar desondanks gaf ik vrijwel altijd alles wat ik in me had, totdat er wél onoverkomelijke motivatieproblemen kwamen (het kan heel lang goed gaan, totdat het op een dag toch fout afloopt). Wel grappig of gek dat ik vaak tussen haakjes zet wat ik het belangrijkste vind om te vermelden… Maar goed, doen we dat niet allemaal weleens? Het gezegde tussen twee haakjes houdt eigenlijk in: Let goed op en geef je goed rekenschap van wat ik nu zeg of net heb gezegd!

Geen inzet tonen en maar wat labbekakken vind ik echt verschrikkelijk. Ik hou van ambitie en ambities najagen. Met alles. Je best doen. Niet dat ik een perfectionist ben… Daar heb ik de rust en het geduld niet voor (hetgeen tot slordigheid en onafgemaaktheid – ruwe eindversies – kan leiden) en daarvoor wil ik te snel door naar het volgende: (te) snel dit afronden, want ik heb alweer inspiratie voor nog veel meer blogs! Mijn blogs verraden net als mijn huishoudelijke werk denk ik inzet en ambitie maar geen perfectionisme. En de ene keer is het beter dan de andere keer. Maar inzet is er altijd.

De Engelse auteur Max Beerbohm zei terecht: Alleen van middelmatigheid mag je verwachten dat het altijd op z’n best is.

Edoch, heel veel medeleerlingen van vroeger die weinig of zo min mogelijk inzet toonden, zijn goed terechtgekomen. Ik weet niet of ze op hun werk eveneens mee surfen op de inzet van anderen, net als vroeger op school, maar velen hebben eigenschappen en talenten die ik niet bezit: een vlotte babbel, zelfvertrouwen, netwerken, lijntjes uitgooien en niet bang zijn om iets te durven, om maar wat voorbeelden op te sommen. Bovendien is geld en de dikke auto die en het grote huis dat ze ermee kunnen kopen (status) dikwijls hun motivatiebron geworden. Materialisme als stok achter de deur. Pas toen er geld mee verdiend kon worden, werden ze wakker (en actiever of zelfs hyper-actief).

Ikzelf weet dat geld belangrijk is, maar ik heb er niks mee. Ik verfoei het bestaan van geld alsmede onze hele financiële wereld. Ik beschouw mezelf als een kunstenaar, als een artiest die alleen maar wil groeien als mens, wil leren en vooral wil scheppen, wil creëren. De grote mensenwereld – de maatschappij – is niet mijn wereld…  Ik drijf louter op creativiteit, moralisme, idealisme en (naasten)liefde…

Wie meent dat dit een narcistisch stukje is, moet mijn blogs maar eens lezen waarin ik zeer openlijk en uitvoerig zelfkritiek uit en mijn tekortkomingen uiteenzet… Wie doet mij DAT na 🙂 ?

Roland Danckaert.

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.