Nederland is nog maar een kuikentje

Nederland en de Nederlandse taal zijn relatief nog maar piepjong. We gedragen ons hier soms als een oud, wijs opperhoofd, maar we zijn eigenlijk nog maar een piepklein kuikentje…

Om even een idee te geven van onze jeugdigheid: onze planeet werd ongeveer 4,56 miljard jaar geleden gevormd. De oerknal en daarmee het ontstaan van het heelal hadden al acht miljard jaar daarvoor plaatsgevonden. Het tegenwoordige Nederlandse landschap ontstond ongeveer 150.000 jaar geleden onder invloed van twee ijstijden. Pas de laatste duizend jaar – met de aanleg van polders en dijken – kreeg Nederland langzaam maar zeker haar huidige gezicht en duidelijke sporen van menselijke inmenging en bewoning.

Let wel: voor de negentiende eeuw was Nederland nooit een eenheidsstaat, maar een verzameling van Gewesten met een eigen bestuur en regelgeving.

Welnu, en dan onze taal. Nou ja, onze taal. De taal die wij nu spreken, ontstond ongeveer rond 500 na Christus en was een mengelmoes van verscheidene dialecten uit België, Noord-Frankrijk, West-Duitsland en Nederland  (oud-Nederfrankisch). Driehonderd jaar later ontwikkelde zich dit oud-Nederfrankisch tot het oud-Nederlands. Weer driehonderd jaar – omstreeks 1150 – ontpopte de taal zich tot het Middel-Nederlands en rond 1550 tot het nieuw-Nederlands. Ook daarna maakte de taal nog allerlei fases door, waarbij bijvoorbeeld de spreek- en schrijftaal erg gescheiden en verschillend waren, met een heel stijve schrijftaal, totdat de spreek- en schrijftaal een symbiose ondergingen.

Het Nederlands is een Indo-Europese taal met de oorsprong uit 400 verschillende talen uit Europa en Azië, met de mogelijke bakermat in Armenië.

Zo zie je maar dat we in korte tijd veel hebben bereikt, maar laten we niet vergeten dat het pure Nederland en Nederlands en de zuivere Nederlander niet bestaan, dat er altijd sprake is geweest en zal zijn van invloeden van en uit en een kruisbestuiving met andere landen en volkeren.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Menstruatie door de eeuwen heen

Als broertje van twee oudere zussen weet ik – vanaf mijn tiende levensjaar ongeveer – niet beter of vrouwen raken ongesteld en hebben dan een tampon of maandverband nodig. Heden ten dage word ik als echtgenoot en als vader van een puberdochter wederom iedere maand geconfronteerd met dit ongemak voor vrouwen.

En toch, als man sta je er amper bij stil hoe het voor vrouwen moet zijn om iedere maand te menstrueren, ongesteld te raken, te bloeden en je minder lekker te voelen, en dat gedurende wel veertig jaar, of soms nog langer. Het is iets wat erbij hoort en waar je (bijna) niet over nadenkt.

Eigenlijk vindt de hele maatschappij het vanzelfsprekend dat vrouwen deze maandelijkse ‘last’ ‘manmoedig’ (?) en stilletjes dragen en de bloederige rit vrolijk of in elk geval zonder al te veel (zelf)beklag uitzingen. In onze mannenmaatschappij is er weinig aandacht voor vrouwenzaken. Edoch, als de rollen omgedraaid zouden zijn en mannen ongesteld en zwanger werden, dan zou er veel meer ruchtbaarheid aan worden gegeven, aan hoe zwaar het is en hoe lastig het kan zijn. Chapeau voor al die vrouwen die al dan niet zonder (veel) te klagen gewoon doorgaan als ze bloeden, terwijl ze zich minder vitaal voelen. Hulde ook aan de vrouwen die zich (iedere zwangerschap) negen maanden (!) opofferen om het nageslacht voort te brengen! Mannen hebben het wat dat betreft makkelijk.

Als je erover nadenkt, wordt er – zelfs door vrouwen – vaak alleen maar gesproken over de verhoogde prikkelbaarheid van ongestelde vrouwen. Opmerkingen als ‘die zal wel weer last hebben van haar menstruatie’ zijn niet van de lucht. Als vrouwen even niet zo aardig of lief doen, hebben ze blijkbaar last van hun maandelijkse stonde.

Gelukkig is de houding tegenover menstruerende vrouwen niet meer zo cru als vroeger en nog steeds in zeer gelovige en/of onderontwikkelde streken. Orthodoxe Joden beschouwen ongestelde vrouwen als ONREIN en weigeren hen dan ook een hand te geven. Orthodoxe Joodse vrouwen en conservatieve moslima’s mogen sowieso geen seks hebben gedurende de menstruatie en moeten een ritueel bad nemen na  de ‘bloederige periode’. Nog niet zo lang geleden zag ik op televisie een reportage over een afgelegen streek in Nepal waar menstruerende vrouwen zich iedere maand verplicht moesten terugtrekken in een kleine, donkere, stinkende hut, totdat ze niet meer bloedden. In feite werden ze opgesloten. En buitengesloten. Met hoogzwangere dames deden ze hetzelfde!

Ik weet niet of dat daar nu nog zo aan toe gaat, maar het zou me niets verbazen (al schijnt het daarginder tegenwoordig verboden te zijn om ongestelde vrouwen zo te ‘mishandelen’).

De psychoanalyticus Sigmund Freud veronderstelde dat vrouwen tijdens iedere menstruatie (onbewust) werden herinnerd aan hun ‘castratie’ of onvolledigheid, hetgeen penisnijd tot gevolg zou hebben (gefrustreerd zijn geen penis te hebben zoals de ‘complete man’).

Ongesteld zijn, komt voort uit een heel mooi gegeven, namelijk dat je als vrouw vruchtbaar bent (wat niet inhoudt dat je kinderen wil en/of kan krijgen) en eventueel het leven kan schenken aan – als het goed is – een zeer welkome liefdesbaby. Dat zoiets moois gepaard gaat met zoveel ongemak – niet alleen het verlies van gemiddeld vier eetlepels bloed, maar ook de ‘bijwerkingen’ van het hele proces zoals hoofdpijn, buikpijn en prikkelbaarheid – is nou eenmaal een natuurwet: haast niets moois komt tot stand zonder pijn en geweld (al is het verwekken van een kindje natuurlijk wel heel lekker, als het goed is), denk maar aan de oerknal en aan de geboorte.

De natuur is (van nature) heel functioneel. Bij de ongesteldheid (twee weken na de eisprong begint het ‘bloedvergieten’) wordt de baarmoeder eigenlijk gezuiverd en (weer) klaar gemaakt voor een mogelijk nieuwe bevruchting. Immers, bij de menstruatie worden het slijmvlies, het onbevruchte eitje en het vocht in de baarmoeder opgeruimd. In principe wordt de buik schoongemaakt. Er vormt zich dan nieuw slijmvlies voor een volgende ovulatie.

Ik vroeg mij af hoe vrouwen vroeger het menstruatiebloed opvingen, toen er nog geen inlegkruisjes, tampons en maandverband waren. Hoe de oermensen dat deden, is volgens mij onbekend. Misschien gebruikten zij boombladeren en dierenhuiden. Zonder de medische kennis van nu moeten zij de maandelijkse bloeding toch als iets heel vreemds en misschien zelfs als onheilspellend hebben gezien en ervaren.

In het oude Egypte en bij de Romeinen – toen men nog geen ondergoed droeg – werden met hars doordrenkte linnen doeken bij de vagina van de vrouw ingebracht, hetgeen zwangerschappen voorkwam én het menstruatiebloed opving. Dat zou je kunnen zien als de voorloper van de moderne tampon die voor het eerst in 1930 op de (Amerikaanse) markt verscheen, zodat de dames geen klamme, dikke, wasbare katoenen lappen meer hoefden te gebruiken (al gingen nog best veel vrouwen hiermee door, tot in de jaren 60 van de vorige eeuw zelfs).

De rijkere Egyptenaren en Romeinen konden het zich veroorloven om bij wijze van tampon katoen in papyrusblad te wikkelen, verrijkt met kruiden. De arme meisjes en vrouwen lieten het bloed en het vocht vaak gewoon lopen en vallen waar ze liepen, zaten en stonden. Dat ging lang zo door, totdat de kerken en moskeeën zich ermee begonnen te bemoeien en menstruatie aanmerkten als onrein en als ‘de zondeval’. Menstruatie werd vaak louter toegedicht aan zogenaamd door de duivel bezeten heksen. Andere vrouwen waren immers zelden ongesteld, maar dat is te wijten aan het feit dat ze doorlopend kinderen kregen en borstvoeding gaven, terwijl heksen vaak geen kinderen hadden/wilden, mede doordat zij zich door de kerk niet de wet lieten voorschrijven, een onafhankelijke instelling hadden en het niet per se nodig vonden om te trouwen en als broedkip te fungeren.

Gelukkig begon de maatschappij zich met name door het onderwijs en de wetenschap te ontwikkelen, waardoor meer realistische en meer humane opvattingen de ronde deden en bijvoorbeeld heksenverbranding en allerlei rare denkbeelden over menstruatie verleden tijd werden. Je ziet dat mensen die zich niet meer kunnen of willen ontwikkelen geen progressie boeken, geen wetenschap bedrijven en niet openstaan voor nieuwe ontdekkingen, normen en waarden en denkbeelden. Zij grijpen terug naar oude waarheden en oude gebruiken. Iets dat nu heel erg actueel is als het bijvoorbeeld gaat om zeer fanatieke, gelovige mensen, zoals moslim- maar ook christen-fundamentalisten en orthodoxe Joden.

In de Middeleeuwen begon men massaal met het dragen van ondergoed en om te voorkomen dat alle slipjes iedere maand doordrenkt raakten van het bloed raakten de lappen stof en de ouderwetse, provisorische tampon steeds meer in zwang.

Aan het begin van de vorige eeuw zorgde de moderne tampon dus voor veel meer gemak (alhoewel deze pas op grote schaal in de jaren zeventig werd gebruikt) en medio jaren zestig werd het wegwerpmaandverband op de markt gebracht, alhoewel dit hulpmiddel toen veel slechter absorbeerde en minder comfortabel zat dan de huidige exemplaren en de inlegkruisjes.

Hoe dan ook: staan wij mannen en wij als maatschappij wel voldoende stil bij de maandelijkse misère van meisjes en vrouwen in de vruchtbare leeftijd? Iedere maand een week of langer met een verbandje in je onderbroek rondlopen, bloeden en last hebben van vervelende kwalen waardoor je minder goed kan functioneren, is allesbehalve een pretje, lijkt me. Natuurlijk hoeven we er ook niet over te doen alsof het een tragedie en het einde van de wereld is, maar het zou geen kwaad kunnen als we ons er iets meer rekenschap van gaven, van de last en het ongemak. En van de bewonderenswaardige wijze waarop vrouwen hun kruis dragen…

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

De illusie die vriendschap heet

Wie niet langer je vriend is, is het nooit geweest (Hiëron van Syracuse).

Je weet dat het veelvuldig voorkomt – mede doordat het je al vaker is overkomen, maar als het je dan weer eens overkomt, dan sta je toch weer beteuterd te kijken… Ongelofelijk is het, blijft het, hoe makkelijk, snel en met een oorverdovende stilte mensen je kunnen laten vallen, zelfs mensen met wie je de meest intieme zaken hebt uitgewisseld, mensen van wie je dacht dat ze je vriend(in) waren. Zonder aankondiging, zonder opgaaf van reden, zonder enige vorm van uitleg of verklaring kunnen zogenaamde vrienden je laten vallen, opeens (bijna) niets en nooit meer iets van zich laten horen. Zomaar, van het ene op het andere moment… Omdat je niet meer in hun leef- en denkpatroon past of wat dan ook de reden mag zijn…

Dan weet je dus dat het niets voorstelde, die vriendschap, dat contact, die uitwisseling. Niets. He-le-maal niets.

Overigens, ook werknemers en werkgevers maken dit gebrek aan loyaliteit en het ‘dumpproces‘ mee. Ineens sta je op straat, na jarenlange trouwe dienst. Nooit heeft je baas laten merken je zat te zijn en/of al langer rond te lopen met het plan om je bij het grof vuil te zetten. Plotsklaps krijg je de bons. Meestal word je afgescheept met een slap excuus en een leugen. Andersom komt het evenzeer voor: dan ben je als werkgever goed voor je personeel en dan denk je dat iemand graag voor je werkt en opeens neemt hij of zij de benen. Dag, tot nooit meer ziens, zoek het je maar uit…

Wat gaan mensen toch laf met elkaar om. Ze durven elkaar niet de waarheid te zeggen en denken uiteindelijk alleen maar aan zichzelf (al pretenderen ze van niet).

Je kent een vriend pas als je (te) veel zout met hem hebt gegeten (Aristoteles).

(Te) heb ik er zelf aan toegevoegd, aan dat citaat. Het is hoe dan ook waar wat Aristoteles zei, maar zelfs een vriend met wie je zure druiven hebt gegeten, kan je zomaar aan de kant zetten.

Ikzelf heb me er net zo goed (of slecht) schuldig aan gemaakt – aan het laten vallen van ‘vrienden’, maar dat was toen ik jonger was en minder uitgesproken, minder recht voor z’n raap, minder eerlijk, minder moedig. Inmiddels heb ik een ontwikkeling doorgemaakt en ben ik altijd goudeerlijk en transparant, confronterend.

Helaas zijn er zat mensen van mijn leeftijd of die zelfs veel ouder zijn die deze transitie, deze ontplooiing, niet hebben doorgemaakt, en mogelijk nooit zullen doormaken.

Ja, ik heb in het verleden weleens mensen aan het lijntje gehouden en/of zonder enige uitleg opeens op een afstand gehouden. Of gewoonweg pijn gedaan. Ook ik was toentertijd te laf om (meteen) te zeggen wat me stoorde, wat me dwarszat of dat ik het niet leuk meer vond met hem of haar, of hem of haar niet meer leuk vond.

Het is zielig als je zelf heel veel investeert in een vriendschap, maar er veel minder voor terug krijgt. Als jij steeds het initiatief moet nemen en duidelijk veel enthousiaster bent over het contact, en er meer behoefte aan hebt. Daar pas je (ik) voor.

Een balling heeft geen vrienden en dat is wreder dan de ballingschap zelf. (Theognis).

In een oude blog heb ik ooit geschreven dat ik geen behoefte heb aan vrienden. Dat is niet helemaal correct. Contact met LEUKE, BETROUWBARE en EERLIJKE mensen heb ik juist nodig (ze zijn alleen zo verdomd schaars!), zeker in het sociale en maatschappelijke isolement waarin ik verkeer. Met mijn vrouw en kinderen kan ik lezen en schrijven, maar aan het contact met hen heb ik niet genoeg. Je hebt uitwisseling met diverse mensen nodig om je sociaal goed te voelen, om sociaal bevredigd te raken. Zoals Euripides zei: Afwisseling is bij alles plezierig.  En zoals Epicurus sprak: Hulp van vrienden is waardevol door het vertrouwen dat we daardoor krijgen. Om nog maar een Griekse wijze, Solon, te citeren: Als je een vriend raad geeft, probeer hem/haar dan te helpen en niet te behagen.

Hoe dan ook, als je dacht dat je een goede relatie met iemand had of opbouwde en daar veel waarde aan hechtte en plezier van had, dan is de klap groot als diegene het contact zomaar verbreekt of laat verwateren. Zeker als je al kwetsbaar en eenzaam bent. Gelukkig spaart het leven niemand en krijgt diegene vroeg of laat – op welke manier dan ook – zelf met hetzelfde of zoiets soortgelijks te maken. Net goed.

Wat is vriendschap eigenlijk? Verliefdheid is volgens mij vooral een bezitterige bewondering. Als je verliefd bent, dan vind je iemand helemaal geweldig, van top tot teen en dan wil je niets liever dan dat hij/zij van jou wordt. Liefde is volgens mij eveneens bewondering, maar dan op een veel minder egocentrische en minder lustige manier. Liefde is vooral dat je wilt dat die ander gelukkig is of wordt maar ook dat je hem of haar no matter what een warm hart toedraagt. Vriendschap is volgens mij onvoorwaardelijke liefde, maar dan op zo’n manier dat je alles met die persoon wilt meemaken. Dus: dat je hem of haar in je leven wilt, in je dagelijks leven. Voor een echte vriend heb je en maak je altijd tijd en een echte vriend kun je eigenlijk niet lang missen. Die WIL je niet lang missen. Het is als een soort van platonische verliefdheid. Een echte vriend is iemand die niet je sociale leegte, eenzaamheid en de verveling opvult en verdrijft, maar die jou en jouw leven verrijkt. Welnu, ik ben liever eenzaam dan dat ik mensen mijn vriend noem die eigenlijk alleen maar mijn eenzaamheid wegwerken. Het liefst van al zou ik goede vrienden hebben!

Mijn bittere conclusie is: ik heb geen vrienden. Gelukkig wél mensen die van me houden en soms – heel sporadisch – iemand die (een beetje) verliefd op me wordt.

Trouwens, vriendschap is niet ‘ik like jouw blog zodat jij de mijne liket of nadat jij de mijne hebt geliked’ of ‘ik like jouw Facebook-bericht zodat jij de mijne liket of nadat jij de mijne hebt geliked’. Ware vriendschap is onbaatzuchtig, is oprechte interesse in en bekommernis om die ander.

 

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Tandenpoetsen al eeuwen in gebruik

Ruim voor de uitvinding van de (moderne) tandenborstel (eind achttiende eeuw) en van de tandpasta (midden negentiende eeuw) poetsten mensen reeds hun tanden.

Of de eerste mensen (als zijnde een soort) 200.000 jaar geleden of 40.000 jaar geleden tijdens de migratie vanuit Afrika naar Europa al aan mondhygiëne deden, is naar mijn weten niet bekend, maar volgens mijn digitale naslagwerken is de wetenschap er wel achtergekomen dat de Chinezen zeventien eeuwen voor de geboorte van de Joodse prediker en vredesactivist Jezus Christus van Nazareth reeds hun gebit reinigden door op één kant te kauwen van een houten takje waardoor een soort van borsteltje ontstond waarmee ze hun bijtertjes konden kuisen. Zeven eeuwen na de door de Romeinen vermoorde Jezus zou de islamitische denker, ‘politicus’ en zedenpreker Mohammed uit het toen al hoog ontwikkelde Mekka in Saoedi-Arabië deze vorm van gebitsreiniging sterk hebben aangeraden.

Er was in die tijd natuurlijk nog geen tandpasta. Maar er was wel al tandpoeder, met name in het oude Egypte waar de mensen een poederig mengsel bereidden van onder andere as, eierschalen en botjes en later van mint, gedroogde bloemen, anijs en peper waarmee de tanden werden schoongemaakt. Dat deden ze door hun vinger nat te maken en in de tandpoeder te dopen en vervolgens met die vinger over hun fijnkauwers te wrijven. De barbaarse maar hoogontwikkelde Romeinen verfijnden deze methode door geneeskrachtige kruiden met een aangename geur en smaak aan de substantie toe te voegen.

In Europa maakte men het gebit voor en na Christus op andere manieren schoon, zoals met een flinterdunne met zout of roet ingesmeerde linnen doek waarmee over de happertjes werd gewreven. Ook gebruikten de mensen in dat momentum bijvoorbeeld vogelveren of de stekels van stekelvarkens als tandenstokers. Zelfs in de zeventiende eeuw was het nog gebruikelijk om met zout de mond te spoelen en met een linnen doek de tanden te boenen. Mensen in de Middeleeuwen werden geadviseerd om met de mond open te slapen en na iedere maaltijd de mond te spoelen.

Uit dit alles blijkt dat mensen eigenlijk al heel vroeg bezig waren met lichaamsverzorging en met hygiëne, zelfs toen er nog geen hulpmiddelen waren zoals (commerciële) tandenborstels, flosdraden en tandenstokers, laat staan tandpasta.

Het waren trouwens wederom de Chinezen die de lijst aanvoerden als het ging om de mondverzorging, want zij introduceerden de eerste tandenborstels waarbij paardenharen om het bot van een os werden geregen. De spleetogen en rijsteters deden dit al vijf eeuwen totdat de Europeanen deze methode in de zeventiende eeuw overnamen. Een eeuw later was het de Brit William Addis die een soortgelijke maar iets meer geavanceerde tandenborstel ontwierp waarbij varkensharen door kleine gaatjes in een dierenbot werden geregen. Addis bouwde zijn in de gevangenis bedachte uitvinding zelfs uit tot een heuse tandenborstelonderneming die in omvang bleef groeien vanwege het grote succes. Mede hierdoor was de tandenborstel in bijna heel Europa een alledaags gebruiksartikel geworden in de negentiende eeuw.

In Amerika – dat wij toch altijd zien als het land waar veel ontwikkelingen beginnen en van waaruit veel ontdekkingen en gebruiken overwaaien naar ons – was het tandenpoetsen echter nog niet zo in zwang. Dat gebeurde zelfs pas na de Tweede Wereldoorlog. De Amerikaanse soldaten namen het Europese gebruik na de val van Hitler mee naar The States, zodat ook de yankees voortaan op een moderne manier hun tanden poetsten. Opmerkelijk eigenlijk, aangezien de eerste tandpasta’s in Amerika werden gemaakt en wel in het midden van de negentiende eeuw. Aan het einde van die eeuw werd het spul in tubes van de hand gedaan.

In Nederland werd in 1936 voor het eerst tandpasta verkocht, gemaakt door en in een Amersfoortse fabriek. Na de oorlog werd er fluoride aan de tandpasta toegevoegd, voor een frissere adem en om tandbederf te voorkomen.

Al deze wetenswaardigheden heb ik natuurlijk niet van mijzelf, maar via diverse bronnen op internet opgepikt en verwerkt tot dit verhaaltje.

Ikzelf vind het altijd heel bijzonder om te ontdekken hoe vroeg bepaalde hedendaagse gebruiken teruggaan in de tijd. Ik dacht altijd dat de vroegere mens zich totaal niet bezighield met bijvoorbeeld mondhygiëne en gebitsreiniging, maar het tegendeel is dus waar. Zeventien eeuwen voor Christus dus reeds. En daarvoor wellicht of zelfs allicht ook al, alleen is daar haast niets over bekend.

Bij zulke verslagen vraag ik me trouwens steevast af hoe in dit geval het tandenpoetsen zich zal ontwikkelen. Hoe doen de mensen over 2000 jaar dat? Helaas is de toekomst totaal niet in kaart te brengen en te pre-construeren zoals we de geschiedenis kunnen analyseren. Ik wou dat ik over 3000 jaar nog eens kon terugkomen om te kijken wat er gedurende al die millennia na mijn dood allemaal is gebeurd!

 

 

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

De verdorven media

RTL heeft het verkiezingsdebat geannuleerd, omdat Wilders en Rutte hebben afgezegd aangezien er meer politieke partijen waren uitgenodigd dan was afgesproken. Rutte en Wilders wilden een debat met slechts vier partijen. Oké, RTL heeft een afspraak geschonden, maar dat moet Rutte en Wilders niet vreemd voorkomen, aangezien zij beiden beloften aan de kiezers hebben gebroken. Rutte meer dan eens.

Maar waar het mij nu om gaat, is dat ik het onbegrijpelijk vind dat RTL het debat heeft geannuleerd. Deze rechtse commerciële zender had gewoon moeten zeggen: “Dan doen we het debat zonder de VVD en de PVV en we zoeken twee vervangers.” Waarbij de kijker duidelijk wordt gemaakt dat Wilders en Rutte hebben afgezegd, omdat ze alleen maar met de top van de politiek in discussie willen gaan. Hetgeen natuurlijk veel  zo niet alles zegt over hun elitaire en arrogante houding.

De rechtse omroep WNL heeft zondag een interview uitgezonden van sufkut Rick Nieman met de gevaarlijke nationalist Geert Wilders. De volgende dag vertelde Nieman in het radioprogramma ‘De Ochtend’ dat er maar liefst een miljoen mensen hadden gekeken, in totaal. En daar was het WNL dus precies om te doen: de kijkcijfers. Dat het gevaarlijk is om zo’n polariserende gek aan het woord te laten en nog meer aandacht te geven, dat zal dergelijke media een zorg wezen. WNL had beter iemand kunnen uitnodigen met een visie, een constructief persoon, zeker in deze roerige tijden. Als medium heb je een bepaalde verantwoordelijkheid. Echter, de meeste media hebben geen geweten. De meeste media denken helemaal niet aan het landsbelang, ze denken alleen maar aan zichzelf. Ze zijn verdorven en hebben zelf ook geen (briljante) visie.

Je moet het volk ook helemaal niet bedienen en tegemoet komen, je moet het volk OPVOEDEN! De meeste mensen zijn onnadenkend, onwetend en nemen niet de tijd om zich in iets of iemand te verdiepen. De meeste mensen denken net zo min als de meeste politici aan de langere termijn en op een holistische wijze aan het algemeen belang. De meeste mensen gunnen een ander niks en zijn nooit voor een eerlijke verdeling. De meeste mensen hebben een broertje dood aan onbaatzuchtigheid.

Het argument van Wilders dat je zijn 1,5 tot 2 miljoen kiezers serieus moet nemen en moet belonen met zijn premierschap slaat helemaal nergens op. Er stonden ook miljoenen mensen achter Hitler, Berlusconi en Trump en bij alle drie kon je van tevoren zien dat ze gestoord waren/zijn en uittekenen dat het met hen de verkeerde kant op zou gaan. Wilders is gewoon getikt en met hem aan de macht gaat het helemaal de verkeerde kant op. Met hem aan de zijlijn gaat het al helemaal mis, laat staan als deze mafkees aan de touwtjes mag gaan trekken. De media werken mee aan zijn machtsovername. Net als de meeste politici voeden de meeste media de burgers niet op, maar proberen ze in de gunst te komen van al die stompzinnige lui!

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Pispot Patricia Paay

Als voormalig showbizzverslaggever en notoire ‘nieuwsgierigerd’ kon ik het niet laten om op internet op zoek te gaan naar het uitgelekte (met een incontinentie-luier was dit niet gebeurd!) plasseks-filmpje van PP oftewel Patricia Paay.

Wat ik zag, vond ik helaas erg onsmakelijk en ‘de-opwindend’: La Paay liet zich gebruiken als pispot. Met opengesperde, misschien wel opgespoten mondlippen ving zij – op knieën en handpalmen in een badkuip gezeten – de urinestraal op van een stijve, blote pik die goed kon richten/mikken (en zij kon goed opvangen). Hij moest kennelijk nodig en zij had ogenschijnlijk grote dorst. Game, Sex and Match. De gerecyclede champagne smaakte haar zichtbaar goed (het was echter geen bubbelbad waarin de ster zat, ondanks de geürineerde bubbels).

Ook ik heb niets beters te doen dan me te ‘vergeilen’ aan de privé-pornoparty’s van Paay, dus geef ik er graag mijn mening over. Ajax speelt pas over anderhalf uur en tot die tijd heb ik niets omhanden.  Dus vooruit met de geit.

Welnu, u als lezer heeft al door dat ik het bewuste filmpje niet opwindend vind. Een warme, gouden straal over haar tieten of billen had ik mogelijk nog wel kunnen waarderen, maar niet die bitterzure ‘Sinas’ in haar pijpmondje. Deze ‘urineco flow’ is niet my cup (DD) of tea. Echter, doet mijn opinie of oordeel ertoe? Nee. Totaal niet. Niet voor de media, niet voor Nederland en niet voor alle afgetrokkenen euh betrokkenen. Ik ben maar een simpel bloggertje dat in de luwte van de schaduw zijn dagelijkse letterbroodjes bakt en gratis over de toonbank smijt.

Ik hoop dat Patricia ervan heeft genoten om als pispot te dienen, maar ik spoelde het filmpje snel door, eerlijk geschreven. Dat gepiemel is niet aan mij besteed. Ik hoop dat de pisser er wél van heeft gesmuld. Het is de seksers van harte gegund. Ieder zijn/haar eigen lusten en genoegens. Ik zou Patricia er nimmer op aankijken of aanspreken als ik haar tegenkwam. Ik zou dan alleen de neiging krijgen om wc-eend in haar bek te spuiten.

Schande spreek en schrijf ik niet van en over deze stralende seksuele voorkeur. Wél van de openbaring van deze video. Degene die dit zonder de toestemming van Paay en haar pispot-bezoeker heeft verspreid/gepubliceerd, verdient het om de strontkar van de hele natie over zich heen te krijgen en publiekelijk in de zeik te worden gezet. Deze ‘NSB-er’ met z’n onreine staaltje ‘rioolverraad’ moeten ze voor straf de rest van zijn leven de toiletten laten schoonmaken op Hoog Catharijne. Na werktijd. Of onder gevangenistijd. Ik kan me voorstellen dat Paay pissig op hem is.  Al weten we natuurlijk niet waar zijn rancune vandaan komt. Wat heeft zij gedaan waardoor hij zo pissed off is?  Op welke wijze heeft zij hém dan in de zeik genomen?

Er zijn mensen die weinig compassie hebben met de Rotterdamse rel-muts, omdat zijzelf altijd handig gebruik heeft gemaakt van de media(-aandacht) en de pers zo goed in haar voordeel wist/weet te gebruiken. Deze lieden beweren dat de ex van ‘half man-half vrouw’ Adam Curry de laatste dertig jaar niets meer heeft gepresteerd. Niet op het gebied van de zangkunst of op het vlak van de presentatie. Ze is een bekende Nederlander and that’s it. Dat kan mogelijkerwijs kloppen, maar voor mij is dat geen reden om haar thans te veroordelen of om geen compassie met haar te voelen. Echter, er zijn ook mensen die volhouden, bij hoog en bij laag, dat Paay zelfs uit deze klucht met een wc-lucht een financieel slaatje zal slaan, en dat ze er wellicht zelf achter zit, teneinde aandacht te genereren. Het zal toch niet? Nee, dat geloof ik niet!

Veel mensen en vooral vrouwen zijn natuurlijk gewoonweg jaloers op de eind-zestiger. Patricia Paay ziet er – niet eens voor haar leeftijd maar over het algemeen – goed, sexy en vrouwelijk uit, al dan niet met behulp van Botox en andere vermeende ingrepen door de spastische of plastische chirurg. En wie zou niet vrachtcontainers vol met geld willen verdienen met bekend zijn?

Ik schat PP in als een sterke vrouw die dit wel weer zal ‘overleven’. Zij is vaker uit de mediadood opgestaan en uit de (s)as herrezen. Ik denk niet dat deze commotie blijvende emotionele, psychische en/of psychosomatische schade aanricht bij haar. Zo zit zij gewoon niet in elkaar. Sommige mensen maken een tragedie mee en hebben daar tot aan hun laatste ademteug last van (gewoon omdat ze door verschillende omstandigheden wankel en kwetsbaar zijn, maar niet per definitie slap, zwak of dom zijn, eerder gevoelig), terwijl anderen de draad na een moeilijke, zware tijd oppakken. Hans Wiegel is ook zo’n figuur. Misschien heeft haar periferie er meer last van, zoals haar kind. Ik hoop van niet.

Zo, heb ik toch weer een uurtje vol gekakt met mijn eigen PP (PisPot)-dossier. De Ajacieden zijn al bezig aan de opwarming. Hopelijk bewijzen de godenzonen de overleden Piet Keizer een mooie eer door het Sparta van Jules Deelder en Hugo Borst een grote nederlaag toe te brengen. Maak maar pispaaltjes van die kasteelheren!

Het zit de Rotterdammers niet mee… Oh, Feyenoord wel? Nee hoor, er komen nog wel teams die 010 met boter en suiker inmaken, zelfs in De Kuip. Het betere ellebogenwerk van Lee Towers helpt daar geen lieve moedertje aan. Maar misschien kan hij reeds een serenade brengen aan zijn stadsgenoot, de beroemdste pispot van het land: You’ll Never Drink Alone… Even in Bath!

 

 

 

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

De basis van mijn geluk

Er is een plekje in mijzelf waar het kalm en vredig is, waar de genoegdoening huist, de tevredenheid tevreden spint en de vrede zich voortplant. Dat plekje is mijn basis, mijn fundament, mijn vangnet, mijn toevluchtsoord en rustoord, mijn sanatorium.

In, op en bij dat prachtige plekje in mijzelf ben ik me bewust van wat me echt gelukkig maakt en wie me werkelijk gelukkig maken. Daar besef ik dat mijn moeder, zussen en enkele goede vriendinnen me nooit zullen laten vallen, wat ik ook uitspook. En dat ik er eeuwig voor ze zal zijn. Daar, op dat plekje, realiseer ik me dat ik het allerbelangrijkste ‘heb’, wat me het allerdierbaarst is: vrouw en kinderen, een harmonieus gezin en gezinsleven. De rest is bonus, maar dat gezin is de absolute basis. En de rustbrenger.

In dat paradijsje binnenin mij ben ik ervan doordrongen dat het de kleine dagelijkse momentjes zijn die me gelukkig maken en die samen het grote geheel vormen, het schild en het zwaard, het dak en de steunmuren.

Daar ben ik me ervan bewust dat ik eigenlijk het meest gebaat ben bij ritme, regelmaat en rust. Dat ik helemaal geen wilde avonturen nodig heb en helemaal niets hoef na te jagen, omdat ik me gewoon het allermeest op mijn gemak voel in stilte, vrede en harmonie, in een mooi natuurgebied, een klein, schattig dorpje en in een intiem kerkje met mooie sfeer en kunst. Ik ben al op zoveel plekken in de wereld geweest, maar ik was altijd het meest verlicht op van die kleine plekjes, zoals bij een zonnebloemveld in Frankrijk en in de boerderijtuin aan het einde van de bergweg in het zuiden van Duitsland.

Ik hoef helemaal niet spannend en meeslepend te leven, ik ben gewoon het meest content met het kleine alledaagse, met wat er al is, met wat voorhanden is en met wie mij omringen.

Terug naar de basis. Vanaf daar kun je uitvliegen en je kan er altijd naar terugkeren…

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen