Dirk Kuijt stopt

Dirk Kuijt is een dromenvanger. Hij vangt zijn eigen dromen, hij laat ze niet glippen of rondzweven. Dromen die je niet pakt, worden nachtmerries. Dromen die je waarmaakt, worden geluksrealiteit.

De Katwijker is zo iemand bij wie het allemaal klopt en die de wind op belangrijke momenten voldoende mee heeft. Het is alsof het leven hem een handje helpt om zijn dromen te verwezenlijken. Want niet iedereen met een goede inborst, die werkt als een paard en goede keuzes maakt, heeft z’n dromen en de wind mee. Niet jan en allemaal die positief denkt en doet, blijft gevrijwaard van te veel pech.

Natuurlijk heeft deze voorbeeld-Feyenoorder net als iedereen zware en nog zwaardere tegenslagen gehad. Niemands leven is ideaal en geheel moeiteloos en pijnloos. Maar Dirk brak nooit, en dat is niet eens zozeer zijn eigen verdienste. Deels wel, maar het moet – wil het leven op een sprookje lijken – een beetje meezitten en niet te erg tegenzitten. Zonder geluk is geen enkel mens een goede kapitein.

Dirk Kuijt… De noeste arbeider met scoringsdrift, het ultieme manusje-van-alles dat vooral uitblinkt in ‘nooit verzaken’. Het degelijke type dat zijn geilheid alleen maar op zijn eigen vrouw fixeert en dat zijn kinderen met twee woorden leert spreken, net zoals hij dat doet. Een man met een groot en sterk ego, maar niet overdreven narcistisch.

Hij kon zo uit Het Land van Laaf (zie De Efteling) zijn gestapt. Geen knappe man om te zien. In Liverpool – waar hij, zoals overal waar hij speelde,  succesvol was – staat hij bekend als de allerlelijkste speler uit de geschiedenis van de club. En als Engelse fans dat zeggen, dan wil dat wat zeggen. Dan ben je niet moeders mooiste en zelfs niet schoonmoeders mooiste. Oren, knieën, lippen en ellebogen staan naar buiten, de neus te geprononceerd (maar het is wel een neusje voor de goal), de kuiltjes in de wangen niet eens vertederend. Maar zijn sympathieke uitstraling en zijn rimpelloze gedrag verkleden zijn niet zo’n mooie voorkomen leuk.

Nu stopt hij, als profvoetballer. De meeste voetballers blijven in de kern van hun wezen voetballer tot na hun dood. Vrijwel alle trainers zijn vooral ex-speler of: de speler die niet meer mag/kan meedoen.

Dirk Kuijt wordt ooit trainer van het Nederlands voetbalelftal en gaat in die hoedanigheid successen behalen met Oranje. Dat past nou eenmaal bij zijn levensverhaal en levensstijl. Want Kuijt is een dromenvanger. Als er een droom in de maak is, dan zit Dirk niet te slapen. Als een droom voorbij komt, dan is deze man klaarwakker.

Ikzelf ben een geboren, autodidactische (oftewel: niet-getogen) Ajacied. Ajax betekent heel erg veel voor me. Dirk Kuijt is nooit een Ajax-speler geweest. Hij past niet bij Hollywood aan de Amstel. Kuijt hoort bij de garnalenvissers. De reuk van vis hangt om hem heen en ademt hij uit. En toch botert het wel tussen Dirk en mij. Ik heb respect voor hem. En hij voor mij. Hij kent me niet, maar Dirk heeft voor iedereen respect. En mocht hij dat respect in een buitengewoon geval niet hebben, dan toont hij de eerbied desondanks. Zo is de dromenvanger: een voorbeeldig voorbeeld.

http://www.rolanddanckaert.nl

 

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Waarom de Limburger het niet meer vertrouwt

Uit onderzoek en cijfers van het Centraal Bureau voor de Statistiek (CBS) is gebleken dat nergens in Nederland het vertrouwen van de burgers in de politiek, de kerk en de media zo laag is als in Limburg. Hoe komt dit?

ECONOMISCHE FACTOREN

Indien de werkloosheid in Limburg (fors) hoger zou zijn of minder snel zou dalen dan in de meeste andere provincies van ons land, dan was de geringe fiducie van de burgers in de autoriteiten (deels) te verklaren, maar dit is niet het geval. Uit cijfers van het CBS blijkt juist, dat de werkloosheid in de meest zuidelijke provincie relatief laag is, net als in de provincies Utrecht en Gelderland.

In Groningen, Friesland, Zuid-Holland, Overijssel, Flevoland en Drenthe is de werkloosheid relatief hoger. Wel is het zo, dat in Limburg relatief veel armoede voorkomt, met name in de Oostelijke Mijnstreek, tegenwoordig Parkstad geheten. De lonen liggen er laag. In Kerkrade, Heerlen, Vaals en Brunssum is het gemiddeld inkomen dramatisch onder de maat, landelijk bekeken. Blijkbaar heeft dit gebied nog steeds niet de omslag kunnen maken van de mijnbouw naar een nieuwe, enerverende besteding en bestemming.

Mijn eigen ervaring is, dat er weinig creatieve, aparte en verschillende banen zijn in Limburg, terwijl de geografische afstand tot de Randstad – waar het wat dat betreft (meer) te doen is – eigenlijk te groot is. Dat kan tevens bij andere Limburgers zorgen voor frustraties én het gevoel gevangen te zitten op een weinig dynamisch eiland, met name in economische zin.

SOCIALE FACTOREN

Het is bekend dat in Limburg relatief veel PVV-stemmers en dus ontevreden (protest)stemmers wonen, al denk ik dat heel veel (chauvinistische) Limburgers op de PVV stemmen, omdat Geert Wilders als een van de weinige toonaangevende politici uit deze provincie komt en met een zachte g spreekt waardoor veel PVV-stemmers uit de zuidelijke provincie zich politiek vertegenwoordigd voelen. Relatief wonen er in Limburg helemaal niet zo heel veel allochtonen en al zeker niet zo heel veel allochtonen van niet-westerse afkomst. In Noord-Brabant zijn er veel meer AZC’s (Asiel Zoekers Centra) dan in Limburg. Dus ook daar kan het gebrekkige vertrouwen van de Limburger niet aan liggen: het is immers bekend dat nogal wat mensen bang zijn voor (grote groepen) mensen uit andere culturen.

HISTORISCHE FACTOREN

Okay, dan zou je nog kunnen kijken naar bewijzen van een historisch (gegroeid) laag vertrouwen, bijvoorbeeld door politieke, religieuze en culturele ontwikkelingen en invloeden van vroeger die zijn meegenomen naar onze tijd. Limburg heeft natuurlijk sterk te maken gehad met overheersingen door andere volkeren, zoals de Fransen, de Spanjaarden, de Duitsers (meerdere malen) en de Belgen. Als je regio vaak, lang en hevig het doelwit is geweest van vrijheidsberoving en ‘kolonisatie’ dan kan dat wat doen met het vertrouwen van de mensen in de mensheid. Maar ja, persoonlijk vind ik dit toch wat ver gezocht. Het zou nochtans een (kleine) rol kunnen spelen.

VERTROUWEN IN DE KERK

Dat het vertrouwen van de Limburger in de kerk laag is, zal te maken hebben met het seksueel maar ook emotioneel en psychisch misbruik binnen de katholieke kerk die in Limburg erg sterk vertegenwoordigd was en nog steeds is (heel veel jonge mensen laten hun kinderen toch nog altijd dopen en de communie doen). De Limburger mag dan niet zo openhartig zijn, maar heeft een hekel aan hypocrisie en precies dat is wat de katholieke kerk door menige provinciegenoot van mij wordt verweten: je reinste hypocrisie. Bovendien wordt het de kerk zeer kwalijk genomen niet (meteen) heel open en duidelijk schuld te hebben bekend voor met name het seksueel misbruik.

Maar er is meer. De hedendaagse Limburger heeft van de (groot)ouders gehoord hoe dominant de katholieke kerk was en dat wordt niet meer gepruimd. De katholieke pastoors kwamen tot de jaren zestig-zeventig de parochianen wel even aan de keukentafel vertellen hoe de mensen moesten leven, dat ze bijvoorbeeld weer een kind moesten maken of niet mochten gaan scheiden. Limburgers zijn eigenlijk heel emotioneel en resoluut en pikken dat niet meer. Ze zijn er klaar mee.

Kennelijk zijn er weinig of zelfs geen kerkvertegenwoordigers die in staat zijn om het geschonden vertrouwen te herstellen. Vaak zijn bisschoppen, pastoors en priesters toch oude, wat stoffige mannen van de oude stempel en die genieten niet meer het voordeel van de twijfel. De voormalige bisschop Gijsen van Roermond – die twee minderjarige jongens heeft misbruikt, de lul – wordt alom uitgekotst door alles en iedereen, terwijl de huidige bisschop – Frans Wiertz – geen dynamiek in de kerk en parochies en geen grote sympathie in de harten van de bevolking heeft kunnen implanteren. Misschien een beste man, maar hij spreekt lang niet zo tot de verbeelding als bijvoorbeeld de huidige paus.

Wiertz doet niets liever dan lezen en studeren in zijn eigen kamer. Hij komt – om de harten van de mensen te winnen – volgens mij te weinig onder de mensen, heeft te weinig een dynamische uitstraling, is niet mediageil en spreekt zich zelden op een populaire wijze uit over vraagstukken als armoede en ongelijkheid.

VERTROUWEN IN DE MEDIA

De Limburgers vertrouwen de media evenmin. Als geboren en getogen Roermondenaar en nog steeds woonachtig in het midden van de provincie weet ik dat de provinciegenoten al decennialang het gevoel hebben dat de media in Nederland veel te Randstad-gericht zijn en weinig aandacht en oog hebben voor Limburg en er zelden bivakkeren. Bijna alles van en op de nationale televisie speelt zich af in Noord-Holland, Utrecht en Zuid-Holland. Althans, zo voelt de Limburger dat.

De eigen krant – De Limburger – maar ook de provinciale tv- en radiozender L1 zijn er blijkbaar niet in geslaagd om de lezers, kijkers en luisteraars het gevoel te geven dat ze volledig transparant, objectief en onafhankelijk zijn.

VERTROUWEN IN DE POLITIEK

Onno Hoes die als burgemeester van Maastricht zijn geilheid niet kon bedwingen maar daar ook weer op werd afgerekend (sommige mensen vonden Hoes onbetrouwbaar, anderen vonden de mensen die hem zwart maakten hypocriet) en de kwestie rond de Roermondse politicus Jos van Rey van de VVD die volgens sommigen harder gestraft had moeten worden en die volgens anderen het slachtoffer werd van een laffe, onterechte persoonlijke aanval… Het zijn twee recente voorbeelden van politieke gebeurtenissen in Limburg die mede het vertrouwen hebben doen dalen.

Maar er komt nog iets bij. De PVV-stemmers in Limburg laken natuurlijk het feit dat hun Geert Wilders wordt buitengesloten door de andere partijen en door veel columnisten en journalisten hard wordt aangepakt. Alweer redenen om zowel de media als de politiek met de nek aan te kijken!

Anderzijds zullen er zat Limburgers zijn die het verschrikkelijk vinden dat uitgerekend een Limburgse politicus de polarisatie vetmest. Voor hen een reden te over om de politiek in de ban te doen of in elk geval te vervloeken.

DE VOLKSAARD

Ten slotte denk ik dat we niet voorbij mogen gaan aan de volksaard. Het is best mogelijk dat de Limburger van nature nou eenmaal wat wantrouwiger is aangelegd dan andere Nederlanders. Waarom? Daarom, de aard van het beestje!

Van Limburgers is bekend dat ze niet zo heel recht voor hun raap zijn. Dat kan het onderlinge wantrouwen voeden, zo van: ‘Die laat toch niet het achterste van z’n tong zien’ of  ‘die speelt toneel, die is hypocriet’.

Ik weet dat er in Limburg van oudsher rivaliteit is tussen de dorpen in een bepaalde streek en tussen de dorpen en de grote stad. Melick en Herkenbosch liggen drie kilometer van elkaar. Tussen deze dorpen liggen alleen maar akkers. Maar de wederzijdse antipathie jegens en de vooroordelen over elkaar zijn niet van de lucht. Vroeger was dat evenwel nog veel erger en leidde het geregeld tot vechtpartijen tussen de jongeren, of juist tot het negeren en ontwijken van elkaar. Echter, is dit in andere delen van het land echt wel anders?

Ik heb zelf ervaren en hoor van anderen dat de Limburger je er moeilijk tussen laat. De Bourgondiërs staan niet heel erg open voor en doen niet heel erg gastvrij, toegankelijk en soepel tegen nieuwkomers en mensen met een aparte levensstijl en een wat ander uiterlijk. Ze zijn chauvinistisch en als je hun dialect niet verstaat en/of niet spreekt, dan hoor je er al snel niet bij. Maar ook hier geldt: is dit elders in het land – met name in andere provincies buiten de Randstad – echt zoveel anders?

Toch vermoed ik dat de Limburger van nature (en vooral geconditioneerd door de omgang met andere provinciegenoten) een beetje achterdochtig is. In combinatie met sociale, religieuze, culturele, economische en politieke ontwikkelingen en invloeden heeft dit in Limburg geleid tot een gebrek aan vertrouwen.

PERSOONLIJK

Hoe het is gesteld met mijn eigen vertrouwen? Welnu, ik ben altijd heel verdeeld, een vat vol gemengde emoties en meningen. Ik heb ervaren dat het geheel van het individu (al dan niet binnen een organisatie) afhangt of je iemand of een instantie kunt vertrouwen. Ik heb geen optimistische mens- en maatschappijvisie. Ik vind weinig mensen echt moedig, wijs, leuk en briljant en weinig organisaties en instanties eerlijk, rechtvaardig en oprecht. Ik heb de afgelopen twee lustra vervelende ervaringen gehad met werkgevers, het UWV en scholen, maar net zo goed met burgers. Echter, ik heb daarnaast ervaren, dat er wel degelijk mensen zijn die je positief verrassen, die aantonen eerlijk te zijn, ruggengraat te hebben en die hun beloftes nakomen.

En: ik ben geen haar beter dan andere mensen en heb zelf ook wel eens het vertrouwen van mensen geschonden.

Ik kan niet eenduidig zeggen dat ik de kerk, de media en de politiek wantrouw of vertrouw. Dat hangt af van het handelen van de individuen en organisaties. Soms word je vertrouwen beschaamd en een volgende keer word je vertrouwen beloond of zelfs hersteld.

Als ze aan mij zouden vragen of ik vertrouwen heb in de kerk, de media en de politiek, dan zou ik dus geen absoluut antwoord – geen definitieve ‘ja’ en geen definitieve ‘nee’ – willen geven.

Maar volgens mij wringt daar de schoen een beetje, althans deels: mensen geven steeds maar weer weinig uitgewerkte, onderbouwde en uitgebreide antwoorden en meningen en nemen niet meer de tijd om naar een langdurig commentaar te luisteren. Men neemt te weinig tijd om een en ander te analyseren en men onthoudt zich van evenwichtig commentaar: de kritieken zijn vaak veel te snel, te kant en klaar, te ondoordacht, te weinig origineel en te eenzijdig.

We moeten toe naar het streven naar uitgebalanceerde visies en uiteenzettingen, zelfs wanneer het gaat om pure gevoelskwesties. Men dient de tijd te nemen een kwestie en de eigen gevoelens te onderzoeken en men moet daarbij openheid en eerlijkheid nastreven, in de eerste plaats eerlijkheid naar zichzelf toe. Wetenschappelijke feiten en de eigen ervaringen moeten aan elkaar gekoppeld of genaaid worden.

Dan kom je niet meer tot die nietszeggende, verderfelijke instant-conclusies en blijf je niet alleen maar aan de oppervlakte en op één terrein graven.

Weinig is absoluut. Dat is misschien wel het enige dat absoluut waar is.

Ook vertrouwen en het gebrek daaraan zijn geen zwart-wit-verhalen.

HOE HERSTEL JE HET VERTROUWEN VAN DE LIMBURGERS?

Welnu, op deze vraag heb ik echt geen antwoord. Is er wel een oplossing? Maar: is het dalende of gebrekkige vertrouwen van de Limburger eigenlijk wel zoveel meer dan een bepaalde onbestemde onvrede, in combinatie met de misschien wel wat achterdochtige aard? Is er wel een probleem dat moet worden opgelost? Of maken we het probleem juist groter door er te veel aandacht aan te besteden? Alles wat je aandacht geeft, groeit, dus…

Door toekomstige ontwikkelingen neemt het vertrouwen misschien ook wel weer toe. Mogelijk door – in mijn optiek – niet zo heel positieve ontwikkelingen, zoals een premierschap van Wilders. Een groot vertrouwen van het volk wil dus niet altijd zeggen dat het feitelijk goed zit. Het zegt wel iets over de beleving van de mensen. Een gebrek aan vertrouwen betekent niet automatisch dat er feitelijk iets heel erg scheef zit. Wellicht is het gebrek aan vertrouwen wel onterecht en een signaal van onnodige ontevredenheid en angst.

http://www.rolanddanckaert.nl

 

 

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Ajacied geniet van kampioenschap Feyenoord

Het voetbalseizoen zit erop. Voor een voetbaljunk als ik altijd een vervelend moment, want we gaan wederom drie Erediviseloze maanden tegemoet, een leegte die een beetje wordt opgevuld met surrogaat-sporten zoals wielrennen en tennis. Bijkomstige ergernis is, dat mijn favoriete club Ajax geen kampioen is geworden en ook de nationale beker niet heeft gepakt. Geen nationale prijs dus.

Indien trainer Peter Bosz en de mensen op het Ajax-kantoor hun selectie voor aanvang van het seizoen al op orde hadden gebracht – met Ziyech als noodzakelijke versterking – dan was Ajax beslist kampioen geworden, zeker als Bosz de aankoop meteen goed had gebruikt (als middenvelder en niet als rechterspits) en als hij Dolberg van meet af aan in de spits had gezet. Bosz en zijn staf hebben het uitstekend gedaan, maar hebben niettegenstaande fouten gemaakt die Ajax met name in het begin van het seizoen op een achterstand hebben gezet. Dat had niet gehoeven. Dat was te voorkomen geweest. Iedereen, behalve de beslissers bij Ajax, zag dat Ziyech van toegevoegde waarde zou zijn en dat Dolberg een betere spits is dan Traoré.

Ik hoop dat de Ajax-leiding daar lering uit trekt. Voor aanvang van het seizoen 2017/2018 moet de selectie al goed op orde zijn en moet duidelijk zijn wie waar speelt. Wil Ajax doorgroeien naar een vereist hoger niveau, dan zal de leiding ervoor moeten zorgen dat er scorend vermogen wordt toegevoegd aan de selectie alsmede verdedigende kwaliteit. Ajax mist te veel kansen en geeft te veel kansen weg. Ook tijdens en na een redelijk tot heel goed seizoen moet je kritisch blijven en werken aan de verbeterpunten.

Als Ajacied zijnde, baal ik ervan dat we dit seizoen geen nationale prijs hebben gepakt. Misschien winnen we de Europa League: ik hoop het, maar ik vrees en denk van niet, want ik acht tegenstander Manchester United slimmer, sterker en meer ervaren. Ik ben wel blij dat PSV niet (voor de derde keer op rij) eerste is geworden. Ik vind PSV namelijk geen sympathieke en geen mooie club.

Dat Feyenoord kampioen is geworden, vind ik natuurlijk niet leuk. Feyenoord is onze aartsrivaal. Edoch, als voetballiefhebber moet ik bekennen dat ik de Rotterdamse grootmacht een mooie club vind, met een mooi stadion, een grote, trouwe aanhang, een mooi shirt, een mooie historie en met aansprekende iconen zoals Wim Jansen, Coen Moulijn, Giovanni van Bronckhorst en vooral Wim van Hanegem.

Het is gewoon een mooi voetbalverhaal: als grote club zijnde na achttien jaar en na heel grote financiële en sportieve problemen eindelijk weer eens kampioen geworden. En dan Dirk Kuijt: teruggekomen uit Turkije om met Feyenoord na bijna twee decennia de beste van ons land te worden en uitgerekend hij die in de kampioenswedstrijd alle drie de doelpunten voor zijn rekening nam.

Als voetbalfan en als mens kan ik daar van genieten. Als Ajacied veel minder, vooral toen tijdens de huldiging van Feyenoord andermaal bleek dat de Rotterdamse fans meer met en tegen Ajax bezig zijn dan met hun eigen club.

Maar de hoogste bomen vangen nou eenmaal de meeste wind: Ajax heeft nog altijd 18 (!) landstitels meer dan Feyenoord en maar liefst drie Europa Cups I meer! En het afgelopen seizoen was toch weer Ajax de ploeg die het meest attractieve voetbal op de grasmat toverde en die de meeste jonge talenten liet debuteren. Ajax is en blijft de absolute trendsetter van en in Nederland, en zelfs van de Benelux.

http://www.rolanddanckaert.nl

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Verantwoording: mijn artikelen over het fenomeen (wijlen) Chrit Roncken, paranormaal genezer te Roermond

Mijn twee artikelen over mijn ervaringen met de in 2016 overleden Roermondse paranormaal genezer Chrit Roncken en zijn behandelmethode heb ik met volle overtuiging geschreven en op internet laten staan.

Ze moeten worden gelezen als de getuigenis van een patiënt met chronische en zeer beperkende psychosomatische kwalen en als de kennismaking – gedurende dat proces van het zoeken naar genezing – met twee fenomenen: de therapeut Chrit Roncken en paranormale therapie.

Tevens zijn de artikelen bedoeld als informatiebron. Ze geven een inkijkje in de wereld van een psychosomatische patiënt die wanhopig op zoek is naar genezing, van de paranormale geneeskunde en natuurlijk specifiek van de therapeut die Roncken was. En hij was niet zomaar een therapeut. Hij was volstrekt uniek.

Het gaat om onderstaande artikelen (klik op de links): 

https://rdanckaert.wordpress.com/2013/03/09/het-mysterie-chrit-roncken-paranormaal-genezer/

https://rdanckaert.wordpress.com/2015/12/14/het-mysterie-chrit-roncken-paranormaal-genezer-2/

Wie de artikelen zorgvuldig en goed leest alsmede mijn reacties op de reacties van lezers, zal tot de conclusie komen dat het in elk geval oprechte stukken zijn die nergens de intentie hebben om de heer Roncken moedwillig te beschadigen of in een kwaad daglicht te stellen. Ik heb heel eerlijk en open mijn positieve en minder positieve ervaringen met Roncken en zijn behandelmethode beschreven. Waar ik het nodig vond, heb ik hem zelfs verdedigd tegen in mijn ogen onterechte of te ver doorslaande en te eenzijdige kritiek.

Bovendien is dit een open weblog. Iedereen die daar behoefte aan heeft – ook de betrokkenen – kunnen een reactie achterlaten. Let wel: ik publiceer alleen kritische reacties van lezers die hun volledige (echte) naam geven en die hun aanmerkingen met inhoudelijke argumenten en een goede onderbouwing staven, zoals ik dat zelf heb gedaan in mijn artikelen. Als je kritiek geeft, dan moet je je niet verstoppen en dan dien je je mening goed te onderbouwen. Dat gebeurt evenwel zeer zelden. Ik weiger om ongefundeerde kritische en anonieme kritische reacties te publiceren. Ikzelf heb in mijn hele internet-leven nog nooit anoniem gereageerd of anoniem iets geschreven.

Welnu, je kunt je afvragen of het gewetensvol is om een artikel over iemand te schrijven zonder zijn of haar medeweten. In de eerste plaats gaat het hier niet om journalistieke artikelen waarbij hoor en wederhoor worden gevraagd. Het handelt hier om korte, autobiografische, waargebeurde verhalen. Blogs.

Echter, absoluut gezien, vind ik het eigenlijk niet moreel verantwoord om iets over mensen te schrijven zonder hen daarover in te lichten. De mensen om mij heen en ikzelf beschouwen mij als een zeer gewetensvol persoon, hetgeen niet wegneemt dat ik nooit dingen heb gedaan en geschreven die minder gewetensvol waren of zijn.

Maar het is sowieso een moeilijk thema: ik denk dat er heel erg veel relevante informatie maar ook heel erg veel kunst niet waren geproduceerd en gepubliceerd wanneer de makers (van tevoren) toestemming hadden gevraagd/moeten vragen of als ze de personen om wie het gaat hadden ingelicht over het beoogde boek, schilderij, artikel, blog of wat dan ook. Heel erg veel informatie en kunst zouden dan zijn verhinderd, tegengehouden, gecensureerd.

In het VPRO-programma ‘Boeken’ werd laatst een vrouw geïnterviewd die een boek heeft vervaardigd over een Joods gezin waar ze werkte, zonder dat deze Joodse mensen wisten dat ze dat leesvoer aan het maken was en zou laten uitgeven.

Het gaat er vooral om of de maker integer, oprecht en eerlijk is en tevens over voldoende zelfkritiek en zelfspot beschikt.

In mijn leven, in mijn beleving en in mijn unieke – deels zeer tragische – situatie is mijn patiëntencontact met de heer Roncken van heel groot belang, van buitengewoon grote invloed geweest (op mij en mijn omgeving). Daarom vond en vind ik het gerechtvaardigd dat ik in mijn transparante blogs over mijn leven en gezondheidstoestand over hem heb geschreven, temeer er helemaal niets over hem op internet was te vinden en hij toch een zeer drukke praktijk had.

De informatie over en de getuigenis van mijn leven en ervaringen met deze unieke therapeut en zijn behandelmethode vind ik nog altijd volkomen legitiem. Ik weet van mijzelf dat ik nergens heb gelogen en dat ik in geen enkel woord heb getracht om hem onderuit te halen. Ik heb alleen maar de ervaringen willen delen.

Wie de artikelen goed leest, ontdekt dat het gaat over en om een zeer gecompliceerde situatie (ziektepatroon) en patiënt-therapeut-relatie maar ook om een zeldzaam goede en integere paranormaal therapeut die nochtans op bepaalde fronten zeer zwak was en steken liet vallen, maar met wie je daarover helaas niet kon communiceren. Dat heb ik als een enorme tekortkoming zijnerzijds ervaren, maar zelfs Roncken was maar een mens met goede en minder goede eigenschappen. Uit de reacties op mijn artikelen blijkt dat veel mensen goede ervaringen met hem hadden, maar dat een aantal heeft geleden onder en door zijn houding. Ikzelf heb dus heel positieve en negatieve ervaringen met hem gehad en beide ervaringen heb ik voor de volledigheid uit de doeken gedaan (omdat beide type ervaringen heel erg veel impact op me hadden).

Zoals ik over mijn eigen talenten en zwakheden heb bericht en zal blijven schrijven – in alle eerlijkheid en openheid, zo mag ik dat volgens mij ook doen over anderen, zolang het maar oprecht is.

Ik kan niet tegen het verzwijgen en verstoppen van informatie en van belevingen, al zijn ze nog zo delicaat. Ik ben voor openheid, ik ben voor het recht in de ogen kijken van de lelijke én mooie waarheid en gevoelens, gedachten en emoties.

http://www.rolanddanckaert.nl

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Japans tempelcomplex (2)

Een DNA-match tussen tuin en gebouwen

Flora en architectuur zijn hier tweelingzielen

Eén hechte familie van stenen, hout en water

Vlechtwerk door sereniteit en wijsheid

Natuurlijke materialen en afbeeldingen

plus weinig spullen, de afwezigheid van de dingen

zorgen voor een ongekende, innerlijke ruimte

Dit is het ultieme, eindeloze eiland

Deze plek willen we tot onze kolonie maken

Of we laten ons door deze pracht koloniseren

Zij en ik zijn van ver gekomen om dichterbij te geraken

Totale overgave aan het Boeddhisme

Het kost ons geen moeite meer om ons het leren aan te leren…

© Roland Danckaert

 

 

 

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Japans tempelcomplex

De boeddhist heeft een Japans tempelcomplex. Hij loopt ervoor bij de spiegelflater

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Lengte doet er niet toe bij liefde en lust

Liefde en lust trekken zich weinig aan van grenzen en van afkeurende meningen en kritiek van andere mensen. In de eerste klas  (groep 3) was ik verliefd op mijn juf, als puber was ik altijd verliefd op mijn leraressen Frans en ik heb destijds wel vaker gevoeld dat oudere vrouwen mij toen aantrekkelijk vonden. Leeftijd is maar een getal en liefde is geen wiskunde, geen rekensom. Liefde en lust hebben ook geen oog voor trouwringen.

Zelfs van lengtematen trekken liefde en lust zich geen reet aan. Tanja is 2 meter 7 en haar man Dirk-Jan is 1 meter 55. Tanja en Dirk-Jan worden – en vooral Dirk-Jan wordt – overal uitgelachen (de meeste mensen proberen stiekem te lachen, maar kunnen hun te grote en sterke hilariteit desondanks niet verbergen). Dirk-Jan moet bij Tanja op schoot gaan zitten als ze willen tongen en knuffelen. Het is HUN alternatieve route.

Het doet me denken aan dat verhaal in een Duitse dierentuin waar een giraffe een vriendschap had ontwikkeld met een (vrije) poes. De giraffe en de poes waren onafscheidelijk. Dikwijls zat de poes op een tak in de boom, zodat ze met de langnek kusjes kon uitwisselen. Zo hoefde de giraffe zich niet te bukken.

Mooi toch?

Liefde en lust hebben lak aan burgerlijke overtuigingen en aan morele, maatschappelijke, economische en politieke dogma’s en belemmeringen.

http://www.rolanddanckaert.nl

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen