Saoedi-Arabië, schurkenstaat omringd door schurkenstaten

Turkije, Syrië, Iran, Irak, Saoedi-Arabië… Slechts een handvol voorbeelden van schurkenstaten die tamelijk dicht bij elkaar liggen. Amerika, een andere schurkenstaat sinds Trump er de scepter zwaait, heeft nadrukkelijk met deze vijf schurkenstaten te maken. De machtsbeluste, conservatieve, autoritaire en gewelddadige leiders zijn er net als Hitler vroeger goed in om het (eigen, volgzame en gehoorzame) volk van alles te beloven én te geven. Het is de bekende tactiek om het volk achter je te krijgen en de wereld te laten geloven dat er goede ontwikkelingen zijn in dat land én dat de leider een toffe peer is. Poetin opereert ook zo. Xin Jinping van China idem dito.

In Saoedi-Arabië heeft kroonprins Mohammed bin Salman – een meedogenloze, narcistische griezel eersteklas – veel voor het zeggen. Hij is een – natuurlijk machtsbeluste – dictator die geen democratie of tegenspraak duldt. Door vrouwen wat meer vrijheden te geven, heeft deze engerd vooral de jongeren (die zich door hem en zijn tactiek laten misleiden) achter zich gekregen, en lijkt Saoedi-Arabië voor de buitenwereld progressiever te worden.

De waarheid is echter dat de kroonprins de vrouwen meer vrijheden heeft gegeven om de economie van het land te stimuleren en om mooie sier te maken naar het Westen dat altijd wil toezien op het naleven van de Mensenrechten, ook al is het Westen zelf – inclusief Nederland – eveneens allesbehalve rechtvaardig (genoeg). Amerika heeft Saoedi-Arabië hard nodig in de strijd tegen en met Iran (dat blijft dreigen Israël van de kaart te vegen) én vanwege de wapenhandel (de VS leveren veel wapens aan schurkenstaten als S-A), terwijl Europa vooral afhankelijk is van de olie uit het Arabische land dat in het Midden-Oosten en Azië ligt. En Europa loopt aan de leiband van Amerika, ook dat nog eens.

Net als Erdogan zou de Saoedische kroonprins een (massa)moordenaar zijn die bovendien tal van onschuldige mensen gevangen laat zetten. Zo gaat het er in een absolute monarchie blijkbaar aan toe, met name als de verkeerde adel aan de macht is. Helaas zijn er in zulke landen zelden of nooit echt goede, oprechte, wijze, menselijke en progressieve lui aan de macht. Bij ons ook niet, maar vergeleken met zulke schurkenstaten deugt ons kabinet redelijk.

Hoe dan ook, in die contreien beschuldigen – net als op het Afrikaanse continent – heel veel schurken elkaar op nationaal en internationaal niveau. Het zijn ‘oorlogen’ en soms oorlogen zonder aanhalingstekens tussen bandieten, en het gewone volk wordt er de dupe van. Het gewone volk komt er altijd en overal het slechtste vanaf…

 

 

 

 

Advertenties
Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Zo komen broodje aap-verhalen in de wereld

Op de lagere school mocht ieder kind een kaartje met een (zelf bedachte en geschreven) wens in de wensboom hangen. Onze dochter – thans 21 jaar – had op het kaartje geschreven dat ze wenste dat ze haar familie een keer kon zien/ontmoeten.

Haar klasgenoten lazen dat en velen dachten door de aard van de tekst dat onze dochter een adoptiekind was en dat ze haar biologische ouders en eventuele broertjes en zusjes niet kende. Ze vroegen daarover niks aan ons oudste kind. Delicate onderwerpen worden zelfs door kinderen vermeden, zeker door kinderen in de provincie die niet zo direct, confronterend en ad-rem zijn. In Limburg zijn de meeste mensen niet erg open en communicatief. Ze zijn voorzichtig en gaan omzichtig te werk.

En zo verspreidde zich ‘het nieuws’ dat onze dochter geadopteerd was. Door mijn vrouw en mij. Haar exotische naam droeg bij aan het zogenaamde waarheidsgehalte van de roddel. Aangezien onze zoon eveneens een buitenlandse – in zijn geval Baskische – naam heeft, zullen velen gedacht, geconcludeerd en doorverteld hebben dat ook hij was geadopteerd en dat mijn vrouw en ik blijkbaar geen kinderen konden krijgen.

Zo gaat dat dus.

Zelfs een uitgaansvriendin van onze dochter dacht tot voor kort dat onze eerstgeborene was geadopteerd. Vanwege de tekst op dat wenskaartje in die boom, 11 jaar terug!!!

Maar onze dochter bedoelde toenmaals dat ze haar familie in Indonesië, de familie van mijn vrouw (van moederskant), eens wilde ontmoeten. Haar wens is overigens uitgekomen.

Even iets anders: gisteren zei onze dochter tegen me dat ze ondanks ‘mijn situatie’ (die ze beslist niet wil bagatelliseren) een fijne jeugd heeft gehad in een harmonieus gezin. Ze klonk zeer oprecht en authentiek, en het klonk mij als de mooiste muziek in de oren… Ons bloedeigen kind heeft het overwegend fijn gehad bij ons. En ze heeft het nog steeds fijn bij en met ons. Dat gevoel is geheel wederzijds.

 

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Hier klopt niks van

Taal- en verhaal-anarchie…

Bianca scheert zich onder het otorijden in de zee. Zij snijt zich in haar kin. Haar wang bloedde. Ze plakt een plijster op haar elleboog. Een boa constrictor kruipt via haar tong naar binnen, door haar slokdarm. Er ontsnapte een boertje uit haar kont. De kleine akkerbouwer vond het strontvervelend in haar darmkanaal, vooral omdat de hoogtebrug altijd omhoog stond voor de scheepen die over het water vlogen.

Bianca neemt de afslag en reed de oprit op…

 

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Minder spam, minder views

Mijn WordPress-blog wordt veel minder druk bezocht sinds ik de spammers één voor één blokkeer en dus verban.

Vorig jaar beleefde mijn blog een topjaar. Er was een spectaculaire toename van het aantal bezoekers (uit diverse landen) alsmede van het aantal views. In Amerika werd ik nog vaker gelezen of bezocht dan in eigen land en in België. Ik schreef dat toe aan mijn zo nu en dan Engelstalige blogs, met name die over Donald Trump. Trots dat ik was!

Totdat ik eind 2018 besloot een einde te willen maken aan de vele spam die WordPress gelukkig automatisch selecteert en in de bak met spam dropt. Ik besloot alle spammers te blokkeren, zodat ze me (met dat e-mail-adres) niet meer kunnen bestoken. Op zich had en heb ik helemaal geen last van die spam, maar ik hou het graag of krijg het gaarne clean.

Sinds ik de spammers blokkeer en alle spam meteen definitief verwijder, loopt het aantal views en bezoekers drastisch terug. Van 300 naar krap 100 per dag. EN HET AANTAL LANDEN DAT BIJ DE STATISTIEKEN VAN DE VIEWS EN BEZOEKERS IS TE ZIEN, IS SINDSDIEN HEEL BEPERKT, TERWIJL MIJN BLOG DAARVOOR OVER DE HELE WERELD WERD BEZOCHT!

OOK ZONDER SPAM WEINIG AANLOOP…

Ik heb daarnaast weinig volgers: 33 in totaal. Slechts drie personen onder de volgers volgen me ook écht. Althans, ze liken vrij regelmatig een of meerdere artikelen. Zeer dankbaar ben ik voor hun interesse, complimenten en reacties.

Welnu, dat ik relatief zo weinig aanhang(ers) heb, komt wellicht door de onconventionele en wijdlopige inhoud van mijn schrijfsels die bovendien vaak erg lang zijn. Daarbij heb ik geen specialisatie. Ik schrijf over van alles en nog wat en dat op de meest uiteenlopende manieren. En ik besteed geen enkele zorg aan de opmaak, aan de lay-out. Ik maak derhalve bijna nooit gebruik van illustraties, afbeeldingen, grafieken, video’s, tussenkoppen en foto’s. En we leven nou eenmaal in een beeldcultuur.

Maar er is meer. Ik schrijf erg vaak en langdurig over mezelf. De meeste mensen zitten daar niet op te wachten. Bij velen komt dit egocentrisch, zelf-geobsedeerd en zelfs narcistisch en dus onsympathiek over. De lezers willen iets lezen waar ze zich mee kunnen identificeren en waar ze zelf wat aan hebben. Daarenboven geven ze de voorkeur aan korte en luchtige teksten, en niet aan lange lappen tekst met een zware of een wel heel erg ludieke of pikante inhoud.

Tenslotte ben ik allesbehalve een netwerker. Heel veel bloggers maken deel uit van een soort van community. Zo van: ik lees en waardeer jouw blogs, jij reageert op de mijne. Ik ben nooit een groepsdier en netwerker geweest en zal het nimmer (willen) worden.

Ik heb geen energie en geen tijd om (heel veel) andere bloggers te lezen, laat staan te volgen (er is mijnerzijds sprake van weinig belangstelling). Ik schrijf zelf verschrikkelijk vaak en veel, lees daarnaast de krant en altijd wel een boek, en ik ben verantwoordelijk voor het huishouden én mijn eigen stress-management (in verband met mijn stoornissen). ’s Avonds na het avondeten ben ik nooit actief: ik heb het nodig om dan lekker languit op de bank te liggen bijkomen van de activiteiten en vermoeienissen overdag en te genieten van interessante tv-programma’s (ik ben een fervent tv-kijker en media-volger). Het volgen van andere bloggers zou voelen als extra ballast (en tijdroof) en als een verplichting.

Allemaal redenen die verklaren waarom ik als blogger niet zo succesvol ben, althans als je succes relateert aan het aantal bezoekers, volgers en views. Maar ik ben als blogger wel heel erg toegewijd, gepassioneerd en gelukkig. Ik blog met heel erg veel plezier en overgave. En dat is voor mij het allerbelangrijkste.

Oh zeker, ik zou dolgraag meer oprecht belangstellende bezoekers en volgers hebben/krijgen en een belangrijke en bekende blogger willen zijn of worden, maar ik ga er geen moeite voor doen om dat te bereiken. Dat is het me niet waard. En er is geen garantie dat mijn inspanningen vruchten zullen afwerpen. Veel te vermoeiend allemaal. Het moet vooral leuk blijven. Er is al zoveel dat niet leuk is…

Bizar en illustratief voor mijn leven is het wél: mijn blogs werden en worden het meest bezocht door spammers, door (halve) criminelen die geen enkele interesse hebben in de inhoud van mijn schrijfsels, laat staan in mij als persoon en als blogger…

Ik kan er wel de humor van inzien, hoor! Het past perfect bij hoe en wat mijn leven is en zoals ik ben: tragikomisch.

 

 

Geplaatst in Uncategorized | 2 reacties

Het seksleven van Marja

Marja heeft niet genoeg aan één man. Aan haar man. Er zijn andere mannen die haar kunnen bieden wat haar echtgenoot haar niet kan geven, mannen aan wie zij kan geven wat haar man niet wil en kan ontvangen of begrijpen.

Soms vindt Marja het ingewikkeld, al die verhoudingen met al die mannen plus haar huwelijk. Dan wou ze dat ze alle mooie uiterlijke kenmerken van de mannen en al hun afzonderlijke kwaliteiten kon mengen en dat ze van dat mengsel één persoon zou maken, één iemand op wie ze zich kon concentreren, van wie ze op aan kon. Dat zou rustiger zijn, en overzichtelijker.

Vandaag heeft ze met Robert een boswandeling gemaakt. Robert is nieuw in haar leven. Alhoewel, ze kent hem al dertig jaar, maar na een korte vriendschap waren ze elkaar uit het oog verloren. Verleden week liepen ze bijna tegen elkaar op en raakten ze weer aan de praat. En het klikte nog beter dan toen. Marja wist meteen dat ze hem vaker wilde zien, want Robert is een lieve, aantrekkelijke man die goed kan luisteren. Ze vroeg aan hem of hij zin had om eens met haar een boswandeling te maken en hij vond het blijkbaar geen verrassende, brutale of onverwachte vraag, want hij zei meteen ‘ja’.

“Ik moet plassen, sorry,” zei Robert tijdens de voettocht in het bos. Hij zocht een boom uit, knoopte zijn spijkerbroek los en haalde zijn piemel tevoorschijn. Marja kwam van achteren tegen hem aan staan. Ze drukte haar schede tegen zijn billen en haar borsten tussen zijn schouderbladen. Ze nam zijn pik van hem over. Nu leek het net alsof zij stond te plassen, alsof de lul van haar was. Alsof zij uit twee personen bestond, en Robert ook.

Na het plassen liet Marja niet los. Zijn geslachtsdeel werd alras hard en groot. Nog steeds drukte ze haar voorgevel tegen zijn achterzijde aan, waardoor ze een eenheid vormden. Van achteren trok ze hem af. Het leek alsof Robert dunne vrouwenarmen en fijne vrouwenhanden had en zichzelf klaarstoomde.

Omdat het zo opwindend was en Robert al vanaf de her-ontmoeting leven in zijn boxershort had gevoeld, kwam hij razendsnel klaar. Zijn sperma spoot tegen de boomstam. Hij zakte iedere keer dat er een golf uit kwam een beetje door zijn knieën, en Marja zakte met hem mee. Ze waren een eenheid. En na dit zijn ze officieel minnaars.

 

 

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Acrobaten in de lucht

De bomen staan massaal dicht op elkaar, als mensen op het terrein gedurende een popfestival. De enige muziek die de vogels hebben, is het geluid van de wind en het water. De zon en de maan zwijgen, de bomen kraken hooguit af en toe. In dit geval is dus de stilte op het festivalterrein de muzikant. Vogels, de drones van veren, zijn als de helikopters die een oogje in het zeil houden. Deze drones fluiten vooral als ze stil op een tak zitten. Terwijl ze vliegen, zijn ze vaak zwijgzaam, al kan dit van bijvoorbeeld kauwen niet gezegd worden.

Wat weet ik eigenlijk over vogels? Bitter weinig. Niet veel meer dan over het universum. Het is alsof we ons eigen huis niet kennen, en alsof onze medebewoners vreemden voor ons zijn. Vogels maken deel uit van ons dagelijks leven, en toch ook weer niet. In deze ene wereld bestaan miljarden aparte werelden. Aparte werelden die door elkaar heen en naast elkaar existeren. Je moet een kenner zijn voor (veel) meer feitenkennis, om die aparte werelden te doorgronden, te snappen. Informatie, de juiste informatie, maakt ons wijzer.

Ik kan me alleen maar verwonderen over hoe de vogels in volle vaart niet tegen de boomstammen vliegen. Wat een lucht-acrobatiek! En dat zonder echolocatie!

 

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Neem je me zoals ik ben? De keuze is aan jou!

Soms schrikken mensen van mijn taboeloze, zeer transparante en oprechte openhartigheden, vooral van mijn geschreven ‘uitlatingen’. Veel van wat ik voel, denk, ervaar en meen gooi ik op het open internet. Ik ben de schaamte allang voorbij. Ik overtreed de wet niet en ben van mening dat alles dat bestaat, ook al is het niet zo flatteus of ook al is het uitermate pikant, besproken, beschreven en bezongen moet kunnen worden. Emotionele pornografie zeg maar.

Ik realiseer me terdege dat voor iedereen de grens ergens anders ligt. Daar waar de webcam-girl open en bloot een vibrator in haar mond, kont en gleuf steekt, kan een andere meid daarvan kokhalzen en plaatsvervangende schaamte voelen. Het een is niet beter dan het andere. Het is alleen verschillend. Zolang je niet iets doet dat crimineel is, moet wat mij betreft alles kunnen. Je moet jezelf kunnen zijn, of je nou heel preuts bent of heel vrijpostig, of ertussenin.

Mensen schrikken soms ook van mijn tirades in mijn blogs. Ik ben niet iemand die recht in iemands gezicht onaardig of streng kan doen, tenzij ik woedend ben: dan gaan juist alle remmen los en kan die ander zich beter uit de voeten maken. Ik blijf of heel aardig of ik word echt laaiend. Ik ben een man van extreme uitersten. Maar mijn irritaties verwoord ik vaak wél in mijn schrijfsels. Is dat achterbaks? Ja, in wezen wel. Daar hoef ik geen excuus voor te bedenken. Ik ben face to face niet echt recht voor z’n raap. Ik ga ook niet liegen, maar ik ben niet iemand die de ander keihard de waarheid in zijn of haar gezicht zegt. Dat zou je een vorm van hypocrisie kunnen noemen. Mij best. Niets menselijks is ook mij vreemd.

Maar ik weet zelf dat het eerder een karaktertrek is: ik ben (zacht)aardig en vind harde live-confrontaties moeilijk. Het zit gewoon niet in me om iemand en face de les te lezen. Ik hoef in een gesprek ook niet altijd ferm mijn eigen mening te geven. Soms voel ik aan dat een discussie zinloos is. Dan laat ik het zitten en knik ik maar wat. Loat goan. Maar als blogger kan ik lekker ongestoord tekeer gaan en onbelemmerd mijn gal spuien of mijn denkbeelden en beleving verwoorden. Heerlijk.

Maar soms hebben mensen heel veel moeite met mijn meningen of ontboezemingen, vooral de seksuele onthullingen en de uitingen over mijn psychische stoornissen. Dat begrijp ik heus wel. Maar ik kan en wil geen concessies doen. Ik ben zoals ik ben en ik ben daar heel eerlijk over. Goudeerlijk.

Dus ik heb zoiets van: als het je niet bevalt, dan moet jij de keuze maken of je nog wat met me te maken wilt hebben. Die keuze is niet aan mij. Zelf maak ik die afweging ook voortdurend in het contact met andere mensen.

 

 

 

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen