Top 20 meest irritante BN-ers

Na een paar lijstjes te hebben gemaakt van/over bekende Nederlandse mensen die ik bewonder of leuk vind nu een ranking van ‘mijn’ grootste eikels en trutten, van BN-ers (op het moment van publicatie nog in leven) die ik het meest irritant en het minst inspirerend vind.

Niet per se slechte mensen natuurlijk, maar het is gewoon een kwestie van persoonlijke smaak.

Geniet (indien mogelijk) van mijn top 20 in willekeurige volgorde. Het gaat om mensen die wat mij betreft niets of weinig liefs, sympathieks of leuks hebben. Ik hou van zachtaardige, empathische mensen.

Overigens baseer ik mijn oordeel en mening louter op hun media-optredens. Ik ken ze niet persoonlijk.

1). Elma Drayer. Columniste en journaliste met een keiharde uitstraling. Komt op tv en in interviews steevast over als iemand die klaar is voor de aanval en haar eigen mening zal verdedigen als een fort dat dreigt te worden bestormd. Op Wikipedia staat dat ze Republikein en atheïst is. Dat hebben zij en ik dan toch met elkaar gemeen…

2). Rutger Castricum. Net als iedereen van GeenStijl en PowNed – inclusief Dominique Weesie en Jan Roos – vind ik deze terror-verslaggever gewoonweg een rechtse hufter. Je kan ook rechts zijn en geen hufter, maar zij zijn allen rechtse hufters. Stijlloos, met weinig innerlijke beschaving en op een barbaarse en onbeschofte, perverse en sardonische manier brutaal.

3). Hans Wiegel. Waar zijn tijdgenoten en oud-collega’s Ruud Lubbers en Dries van Agt later steeds meer menselijke en empathische trekjes vertonen, daar blijft deze poseur een ordinaire, rechtse bal (maar dan ordinair op een deftige/bekakte manier). Is nog altijd even ijdel als vroeger. Ik kan hem zelden of nooit betrappen op wijsheid en een briljante visie.

4). Patty Brard. Do I have to write more??! Maakt en krijgt met bijna iedereen ruzie en meent dat ze het gelijk altijd aan haar kant heeft en de wijsheid in pacht heeft. Zeer kritisch op anderen, nauwelijks op zich zelf. Valt bij SBS6 vooral op door haar hysterische en melodramatische bijdragen aan simpele shows voor mensen zonder IQ.

5). Jort Kelder.  Net als zijn vijand Brammetje Moszkowicz een ijdele, rechtse snob. Je kan ook rechts zijn zonder overdreven snobisme en ijdelheid, maar Kelder heeft wat mij betreft niets wat innemend is, zelfs niet een klein beetje.

6). Willibrord Frequin.  Deze Arnhemmer is alweer zo lang van de buis dat hij eigenlijk al geen BN-er meer is, maar ik moest hem toch even in dit lijstje – waarmee ik veel vrienden zal maken – opnemen. Nooit zo’n achterdochtige, gefrustreerde en onsympathieke eikel gezien en gehoord. Probeert mensen altijd weer te kleineren. Gaat er voortdurend met twee gestrekte benen in. Waarschijnlijk is hij daar apetrots op.

7). Sylvia Witteman. Columniste zonder enige diepgang en visie. Het type dat anderen optrommelt om haar vijandjes klein te krijgen, maar dat nooit naar boven zal durven te schoppen.

8). Ebru Umar. Schept er genoegen in om mensen met haar schrijfsels en tv-optredens te schofferen. Komt nimmer redelijk over. Valt niet normaal mee te discussiëren. Als ze tegen je is, dan kan ze het niet opbrengen om naar je te luisteren en je uit te laten praten. Dan valt ze je aan als een moordzuchtige leeuwin. Vermoedelijk vat ze dat op als een compliment.

9). Thierry Baudet. De grootste gladjanus en engerd onder de politici. Zelfs René van der Gijp viel het op. Een gladdere versie van Geert Wilders.

10). Geert Wilders. Als je het over de duvel hebt. Dat hij slaapt als een roos en meteen in slaap valt zodra zijn hoofd het kussen raakt (gelezen in een vrij recent Libelle-interview) vind ik knap, voor iemand die zo wordt bedreigd en bewaakt/beschermd. Zijn strijd tegen de hele islam en moslim-cultuur vind ik stuitend, zinloos en griezelig. Overigens vind ik de radicale, fundamentalistische moslims die hun religie gewelddadig interpreteren en uitvoeren natuurlijk nog veel erger en wel degelijk een enorme bedreiging voor de wereldvrede. Maar ik ben net zo goed bang voor topbankiers, neo-liberalen, SGP-ers, leiders van multinationals, pedo’s, motorbendes, zware drugscriminelen en ga zo maar door… De een omdat hij crimineel is, de ander vanwege wan-visies.

11). Rutger Hauer. Over engerds geschreven… Speelde vaak de rol van psychopaat, maar lijkt er soms echt eentje te zijn. Lachte in een tv-interview een stotterende presentator, die bovendien enorm groot fan van hem was, heel gemeen en ziekelijk uit. Sindsdien kan ik die man niet meer luchten of zien.

12). Henk Kamp.  VVD-politicus die door veel met de ogen te knipperen glashard liegt als je het mij vraagt. Een volgens mij harteloze, meedogenloze man.

13). Gerrit Zalm. Ach, zou het toeval zijn, alweer een VVD-kopstuk?! Die man was naar mijn mening alleen maar geïnteresseerd in zichzelf en zoals alle VVD-ers in de economie en het belang van de elite. Maar misschien nog minder erg dan Diederik Samsom en Wim Kok die nota bene als PvdA-ers het socialisme naar de verdommenis hebben geholpen. Onvergeeflijk.

14). Johan Derksen. Jazeker, deze voetbalcriticus durft te zeggen waar het op staat, maar slaat daar iedere keer weer in door en demoniseert bepaalde mensen tegen wie hij iets heeft. Vermoeiend zoals hij iedere keer weer met zijn mening te koop denkt te moeten lopen. Het ouderwetse type voetbaljournalist van bluf, sterke verhalen, macho-gedrag en seksisme. Heeft niets dat me aanspreekt.

15). Hugo Borst. Heel mooi dat deze voetbaljournalist, presentator, columnist en schrijver (veelzijdigheid kun je hem niet ontzeggen) vanwege de situatie van zijn eigen moeder opkwam voor de verpleeg- en ouderenzorg, maar ik vind hem een ontzettend arrogante kwast die de wereld weleens even zal uitleggen hoe het allemaal in elkaar zit. Lijkt zich altijd superieur te voelen. Misschien legt hij dat zelf uit als het hebben van veel zelfvertrouwen. Oud-doelman en voetbalanalist Ronald Waterreus – die altijd alles alleen maar door een PSV-bril en anti-Ajax-bril bekijkt, en trouwens ook zo’n arrogante sukkel – kroop altijd in de kont van Borst toen ze nog samen bij Studio Voetbal zaten. Weerzinwekkende mannetjes. Gert-Jan Verbeek, ook zo iemand, met z’n vogelverschrikker-gezicht.

16). Fatima Moreira de Melo. Deze ex-hockeyspeelster, pokeraar en presentatrice komt op mij over als een enorme bitch. Ook zo iemand bij wie het lijkt alsof ze de hele wereld bij voorbaat aanvalt: een menselijke tankauto. Ik weet niet, er is iets aan haar dat me enorm tegenstaat, altijd al. Iets van opportunisme wellicht. Soms is het gewoon een gevoel dat je bij iemand hebt. Een gevoel dat je niet of heel moeilijk kunt omschrijven.

17). Harry Mens. Niet de rijkste maar wel de grootste kapitalist en materialist onder alle kapitalisten en materialisten. Althans, die indruk maakt hij op mij. Heeft niets wat ik sympathiek, warm of menselijk vind. Kan bovendien voor geen meter presenteren, en lijkt en kijkt altijd hartstikke duf en moe. Nee, geen inspirerend mens… Maar dat vind ik van de Lachende Boeddha, Erica Terpstra – verdomd, alweer een VVD-er – ook. Die is me dan weer veel te eenzijdig opgewekt. Bovendien heeft ze een rotkop, vind ik. Okay, dat mag nooit een argument zijn, maar ik vind het wel, nou eenmaal!

18). Jeroen Pauw.  Ik twijfelde of ik niet Humberto Tan – die andere stalkshow-host – moest kiezen vanwege diens gemaakte en gladde gedrag op tv, maar Pauw uitte in interviews zulke onsympathieke ideeën over vrouwen en kinderen, dat ik toch maar voor hem heb gekozen. Ik kan niet naar die zelfingenomen man met dat duffe hoofd kijken… Heeft totaal niets wat ik ook maar een beetje innemend vind. Al zal helemaal niemand wakker liggen van en aanstoot nemen aan mijn opinies, ik denk er gewoon zo over en schrijf het met plezier en overtuiging op. Oh zeker, op mij valt ook genoeg aan te merken!

19). Chris Zegers. Ik krijg altijd de indruk dat hij met veel coke, een eeuwige nep-lach en andere middelen een depressie en gebrek aan zelfvertrouwen en levensgeluk verbloemt en onderdrukt, maar hoe dan ook: niets aan deze man vind ik aangenaam of leuk. Geen warmte, geen zachtaardigheid, geen diepzinnigheid… Louter gebakken lucht. Reist wel lekker de hele wereld over. Maar ik kan er niet naar kijken, in tegenstelling tot Floortje Dessing naar wie ik heb leren kijken, die ik heb leren verdragen en die met haar thema ‘afgelegen plekken’ een gat in de tv-reisjournalistiek heeft geboord. Ik haat reisprogramma’s die vooral inzoomen op de hipste tentjes en coolste activiteiten.

20). René Froger. Net als Waylon, Anouk, Jeroen van der Boom en Ilse DeLange een arrogante patjepeeër. Mensen die een bepaalde charmante kwetsbaarheid en authenticiteit missen.  Ze komen op mij allemaal zo geforceerd en gemaakt positief en vrolijk over…  Niet naturel, ‘onvolledig’ zelfs. Moeilijk onder woorden te brengen voor wie dit gevoel niet deelt.

Trouwens, de mensen die ik niet prettig vind, probeer ik zoveel mogelijk te ontwijken. Ik ben niet het type dat juist gaat kijken om zich ‘lekker’ te ergeren. Ik stem liever af op programma’s, politici en presentatoren die ik inspirerend en fijn vind.

P.S.: De ergste ben ik zowaar vergeten: Chantal Janzen. Zo nep, zo plastic, zo bloedeloos, zo koud…

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Er zit niets anders op…

Vaak zit er niets anders op dan het te (moeten) ondergaan…

Heel veel tragedie en ellende is onoverkomelijk.

Dan zit er niets anders op dan je gewillig of ongewillig naar de slachtbank te laten leiden…

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Niet goed wijs

Laat je niets wijsmaken, anders word je alleen maar dommer.

De mensen die niet goed wijs zijn, menen de wijsheid in pacht te hebben…

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Lachen met frustratie

Ik ben een van die vele mannen met erectieproblemen (ontstaan na mijn Grote Inzinking toen ik 22 was en de laatste jaren zeer verergerd).

Trouwens, onderschat niet het aantal vrouwen met seksuele problemen zoals een droge of veel te gespannen en daardoor ‘gesloten’ vagina…

Kijk, een man die hem niet omhoog en stijf krijgt, dat wordt meteen gelinkt aan niet kunnen presteren. Kortom: aan falen. Maar een vrouw die te droog blijft, daarover wordt veel minder badinerend en lacherig gedaan. Van een impotente man wordt gezegd dat hij zijn mannelijkheid kwijt is, maar van een droge kut wordt niet beweerd dat ze haar vrouwelijkheid heeft verloren.

En ja, natuurlijk is penetratie niet het enige als het om seks gaat, maar (semi-)impotent zijn, is toch ontzettend vernederend en frustrerend, zeker wanneer je een fijne, vaste partner hebt, de medicijnen niet aanslaan en wat voor oefeningen dan ook niet of onvoldoende helpen. En al helemaal als je seks (inclusief penetreren) eigenlijk heel erg lekker en belangrijk vindt. En dat mag je belangrijk vinden, want het is gewoon lekker, ontspannend, bevredigend en een ‘must’. Het maakt daarmee een belangrijk deel uit van je (seks)leven. Fijne seks is gezond!

De meeste mannen lopen er niet mee te koop dat/als ze een werkloze of luie lul hebben, een nietsnut-pik bezitten. Je zal iemand die zichzelf voorstelt in een tv-quiz niet horen zeggen: “Ik ben Peter, boekhouder, gelukkig getrouwd en impotent.” Ik zou trouwens wel eens willen meemaken hoe zo’n Astrid Joosten dan zou reageren. Volgens mij moet die dan gereanimeerd worden. Ik vind haar altijd zo porseleinkast-achtig  voorzichtig en zo truttig beleefd/netjes. Maar misschien is ze in bed wel net zo ordinair als Patty Brard op tv, wie zal het zeggen.

De Vlaamse schrijver Herman Brusselmans – net als ik een angststoornis-patiënt – komt er rond en recht voor uit dat hij semi-impotent is hetgeen waarschijnlijk betekent dat er wel bloed naar zijn spermaspuit vloeit, maar onvoldoende om (steevast) naar binnen te kunnen dringen.

Als je een lieve vrouw hebt, dan pikt ze dat. Maar als man ervaar je het niet kunnen leveren toch iedere keer als een groot onrecht dat je is aangedaan. Maar helemaal geen seks meer bedrijven, is meestal evenmin een optie. Vandaar dat Herman zich op het beffen heeft toegelegd. Hij heeft dan ook meer haren op zijn tong dan op zijn hoofd en we weten allemaal dat deze auteur een organisch douche-gordijn op zijn kop heeft, al ziet hij er desondanks erg ongewassen uit (maar mogelijk blijft hij aan de droge kant van de douche – voor het gordijn – staan). Als Herman dronken is, dan beft hij met twee tongen. En als hij de Bijbel leest, dan beft hij in tongen.

Het is natuurlijk wel de beste anti-conceptie die je kan bedenken, impotent zijn! Een vrouw die vies is van condooms en de pil niet wenst te slikken of gewoonweg vies is van lullen, moet een impotente man nemen. Hij kan nochtans altijd nog een voorbind-dildo om zijn middel doen en haar met kunst en vliegwerk nemen, al zullen er weinig dames zijn die dat opwindend vinden.

Ik schat zo in dat er meer mannen zijn die het geil vinden als de vriendin of vrouw zo’n voorbind-pik om doet om hem eens lekker anaal te nemen. Er zijn nu trouwens voorbind-pikken op de markt met sperma erin die eruit schiet na een minuut of 10 (deze dildo komt nooit te vroeg klaar). In Engeland is voor het eerst een vrouw zwanger geworden van een man met voorbind-dildo (met sperma).

Van condooms werd ik trouwens altijd acuut impotent. Al tijdens het openmaken van die verpakking, met je tanden, werd mijn erectie bloedeloos (terwijl mijn tandvlees ging bloeden). En dan dat eroverheen rollen… Mijn pik was dan al slapper dan het stinkende rubbertje!

Eigenlijk vind ik het wel heerlijk – niet seksueel opwindend maar geestelijk lekker – om zo open en bloot over seks te schrijven, zeker in deze tijd waarin er niets meer lijkt te bestaan tussen een Calvinistische preutsheid en kunstmatige polderporno.

Taboes doorbreken, gaat me goed af. Althans, taboes aansnijden die doorbroken zouden moeten worden maar dat toch niet worden…

De geschokte en boze reacties van de hypocriete, preutse kutten en eikels vind ik dan buitengewoon bevredigend, daar kan geen penetratie tegenop. “Wat moeten zijn vrouw en kinderen hier wel niet van denken. Zielig voor ze.” Flikker toch op!

Zie je wel, sommige dingen zijn toch nog lekkerder dan seks! Daarom probeer ik al schrijvende zo vaak mogelijk te shockeren! Het is allemaal compensatie. Het zijn allemaal Freudiaanse woorden! Haha, het is nog waar ook: het is allemaal een afreageren omtrent mijn containerschepen vol met frustraties. Knuffelen, vingeren en beffen mag ik ook al allemaal niet. De Grote Schaarste! En ja, ik wil best naar een seksuologe, maar niet om te praten. Alleen als ze mijn kont ook echt wil likken! Lijkt me zalig!

Toch wou ik dat mijn pik ook reuma kreeg, net als de rest van mijn lijf. Dan werd-ie misschien weer eens stijf.

Nou, ik heb mijn best gedaan om er iets leuks van te maken, maar eigenlijk valt er niet veel te lachen met zo’n frustrerend probleem. Ik krijg er dan ook een stijve in plaats van een slappe lach van…

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

De 10 overleden BN-ers die het meest worden gemist

Televisie kijken, is voor mij altijd al een heel fijn en nuttig tijdverdrijf geweest, vroeger en nu. Soms heb je net zoveel of meer aan iemand van tv als/dan aan iemand in je directe omgeving. Gelukkig zijn er nog altijd best veel leuke, talentvolle en inspirerende BN-ers, zoals wat mij betreft Marianne Thieme, Ellen ten Damme, Guido Weijers, Emile Roemer, Freek de Jonge, Jesse Klaver, Joost Prinsen, Stef Bos, Rob de Nijs en Linda Hakeboom.

Hieronder evenwel een lijst van de tien overleden BN-ers die ik (nog steeds) erg mis. In willekeurige volgorde.

1). Jos Brink. Iemand die hilarische televisie kon maken en ontzettend geestig was, maar die tevens heel diepzinnig kon zijn. Ik heb ooit de eer gehad om Brink en zijn partner Frank Sanders te interviewen, en dat vond ik ontzettend fijn om te doen. Een leuk, sympathiek stel, helemaal naturel, zichzelf. En dat in een wereld waarin steeds minder mensen en dingen naturel zijn, alles gemanipuleerd, voorgekookt en in scène gezet wordt. Van Jos Brink was er echt maar één. Een extra unieke persoonlijkheid. Als ik straks in de hemel voor het eerst de tv aanzet, dan hoop ik dat Brink erop is.

2). Robert Long. In zijn beginjaren op tv was Long heel rebels, recalcitrant en uitdagend, later werd hij een heel gezellige en zeer ontspannen gastheer van tv-spelletjes als ‘Tien Voor Taal’. De koning van de verhalende liefdes- en levensliedjes. Had een prachtige zangstem. Zoals alle grote, échte sterren geboren om op te treden en voor de camera te staan en juist dan te pieken en te genieten. God, wat mis ik Long al lang!

3). Johan Cruijff.  Op het moment van schrijven nog niet zo lang dood, maar natuurlijk een zeldzame icoon, niet gestudeerd maar toch zo levenswijs, streetwise eigenlijk. Was vaak onnavolgbaar, op het veld en als coach en analist. Dacht sneller dan dat hij kon spreken. Dacht ook in het veld sneller dan de anderen, en had veel te rappe bewegingen voor zijn tegenstanders. Volgens mij een ontzettend eigenwijze hark die erg in kampen dacht en leefde (je was voor of tegen hem), maar hij had wel echt een eigen visie en vaak was die visie geniaal, te geniaal voor anderen om te kunnen begrijpen en waarderen. Ook Cruijff was een exceptioneel uniek mens.

4). Wim Brands. Pleegde helaas zelfmoord, maar was de zeer bevlogen presentator van het VPRO-interviewprogramma ‘Boeken’. Zo nu en dan had ik best wel wat aan te merken op zijn interviewstijl en bewoordingen, maar nu hij er niet meer is, blijkt dat hij onvervangbaar was, is en blijft. Het genoemde programma bestaat nog steeds, maar is de helft minder interessant en aangenaam geworden om naar te kijken. Ik wou dat hij uit de dood kon opstaan en zondag gewoon weer, als vanouds, schrijvers zou interviewen met zijn ongeëvenaarde oprechte interesse en aanstekelijke enthousiasme.

5). Prins Claus. De echtgenoot van prinses Beatrix toonde zich een wijs en betrokken mens die ondanks zijn functie en status authentiek durfde te zijn, onconventioneel. Was een empathische man die oog had voor de zwakkeren in de samenleving en voor de mensen in de wereld die het minder goed hebben getroffen. Ik had een zwak voor prins Claus, op basis van wat ik van hem zag, las en hoorde.

6). Godfried Bomans. Een zeer spitsvondige, geestige schrijver en tv-persoonlijkheid die zichtbaar genoot van zijn eigen grappige bedenksels en hersenspinsels. Inventief als het ging om het bedenken van grappen. Intelligente humor. Had zoals de meeste ‘clowns’ ook een zeer ernstige en trieste kant. Zijn grappige kwinkslagen worden zeer gemist, vind ik.

7). Willem Ruis. De ultieme showman, ontzettend gedreven. Zette de grote shows op de kaart. Pakte en durfde alles aan. Humoristisch, ad rem, spontaan, gepassioneerd, geestdriftig, menselijk en enthousiast. De enorme energie die hij uitstraalde, was haast ongekend. Van een tamelijk simpele spelletjesshow maakte Ruis een ware happening. Gaf zijn kandidaten echt het gevoel dat hij van ze hield en hen de hoogste prijs werkelijk gunde.

8). Joop den Uyl. Niet alles wat hij besliste en wilde, pakte even goed uit, maar welke politicus is wel foutloos, volmaakt, ideaal en alleen maar briljant? Ik was nog maar jong toen Den Uyl aan het bewind was, maar reeds als jong mens zag en hoorde ik hem graag praten. Ik geloofde zijn betrokkenheid, passie en idealisme. Misschien sprak hij me ook wel aan, omdat ikzelf een idealistische, sociale, linkse rakker blijk te zijn. Wat mij betreft, heeft de PvdA nooit meer zo’n authentieke leider gehad. Marcel van Dam vind ik overigens ook heel goed. Die leeft gelukkig nog (op het moment van publicatie).

9). Ko van Dijk. Mede door deze toneelspeler/acteur wilde ik als kind toneelspeler worden en schreef ik op de lagere school humoristische toneelstukjes die ik zelf (en soms met anderen) opvoerde. De harde, barse stem van Van Dijk klonk als de grootste, zwaarste kerkklok en zijn sprekende mimiek vond ik heerlijk. Ik heb eigenlijk nooit meer een Nederlandse acteur gezien die ik zo geschikt vond voor zijn/haar vak en die me zo aansprak. Ko van Dijk had iets speciaals, iets extra’s. Alle echte, grote sterren bezitten die extra gave, die aparte dimensie.

10). Koningin Juliana. De enige vrouw in dit rijtje. Een ontzettend markant mens die als koningin weleens wat eruit floepte en on-adellijk emotioneel kon reageren. Dat vond ik schitterend. Was als mens spiritueel – tegenwoordig is haast iedereen spiritueel, vooral vrouwen – en er wordt gefluisterd dat ze bi-seksueel was en op z’n minst gevoelens had voor een vrouw. Wel stoer, interessant en spannend, zo’n koningin. Leek veel dichter bij de mensen te staan dan haar dochter en opvolgster Beatrix die veel meer pragmatisch regeerde en afstandelijker en adellijker overkwam. In het Koninkrijk van de doden is Juliana mijn koningin!

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Lijst van 5 meest inspirerende BN-ers (levend op het moment van publicatie)

1). Jan Terlouw. Oud-politicus (D66) en schrijver die onophoudelijk een pleidooi houdt voor het bewuster en beter omgaan met natuur en milieu, alsmede met de minderbedeelden in het land en in de hele wereld. Een wijze, menselijke man die je de toekomst van je kinderen zou toevertrouwen. Zijn boek ‘Oorlogswinter’ was na ‘Alleen Op De Wereld’ en ‘Kruistocht in Spijkerbroek’ een van de weinige boeken die ik als jongeling met plezier ‘verorberde’.

2). Marjan Minnesma. Bij het grote publiek doet haar naam wellicht geen belletje rinkelen, maar zij is misschien wel de meest invloedrijke milieu-activiste van Nederland. Minnesma is directeur van de Stichting Urgenda, een organisatie die ons land snel duurzamer wil maken via energie-transitie. Urgenda probeert het kabinet geheel terecht te ‘dwingen’ om veel meer werk te maken van het klimaatbeleid, als het moet via rechtszaken.

3). Teun van de Keuken. Maatschappij-kritische en idealistische onderzoeksjournalist, presentator, programmamaker en columnist die zich inzet voor een eerlijke(re) wereldhandel en voor duurzaamheid. Introduceerde de ‘slaafvrije’ chocoladereep Tony’s Chocolonely waar overigens vaak zeezout in verwerkt zit hetgeen een aparte smaak geeft.

4). Dries van Agt.  Toen hij nog CDA-politicus en minister-president was, had ik een bloedhekel aan deze taalkunstenaar. Tegenwoordig komt hij waar hij maar kan op voor de rechten van de Palestijnen en ijvert hij op alle mogelijke manieren voor een meer rechtvaardig Midden-Oosten-beleid waarbij de Nederlandse staat niet (langer) voornamelijk naar de pijpen van Israël danst, ten koste van de in schaarste, armoede en gevaar levende, ontheemde Palestijnen. Durft nu een ‘afwijkend’ standpunt in te nemen en uit te dragen. Van Agt toont zich wat dat aangaat een rechtvaardig, menselijk mens. Verkondigde bij de laatste Tweede Kamer-verkiezingen niet op zijn politieke stroming – het CDA – te stemmen, vanwege het in zijn ogen halfslachtige gedoogbeleid van deze partij omtrent Israëls bezetting en kolonisatie van Palestijnse gebieden.

5). Prinses Irene. Maakt zich al decennia sterk voor een bewuster en beter omgaan met de natuur en voor een schoner milieu, alsmede voor wereldvrede en een politiek die is gestoeld op dialoog en wijze keuzes en besluiten. Ik zou iedere maand een groot interview met haar willen zien en/of lezen. Een vrouw die zich inzet voor het welzijn van Moeder Aarde en alles wat en wie hier leeft, niet in de eerste plaats vanuit haar titel als prinses, maar vanuit haar hart.

Natuurlijk is niet gezegd, dat deze vijf inspiratievolle individuen per se aardige, prettige mensen zijn die mij en mijn situatie zouden begrijpen en met wie ik privé heel goed door één deur zou kunnen (en vice versa).

Ik heb juist al vaker ervaren dat mensen – die je om hun media-optredens en visie bewondert – als persoon tegenvallen als je (even) contact met ze hebt of probeert te maken. Het omgekeerde heb ik ook meegemaakt: enkele bekende mensen die ik op basis van hun media-optredens en interviews niet zo hoog had zitten, bleken in de omgang vriendelijk(er). Deze vliegers gaan niet altijd op, maar verbazingwekkend vaak wél, is althans mijn ondervinding.

Daarbij komt dat lang niet alle facetten (gedragingen, meningen, woorden, overtuigingen, acties) van deze inspirerende personen me (zouden) bevallen. Zo ben ik er niet van gecharmeerd als mensen geloven in God en in de Bijbel en/of een rechtse, (neo-liberale) politieke visie hebben.

Tevens heb ik moeite met mensen die zich voornamelijk of alleen maar in de hogere kringen begeven of zich juist consequent hartstochtelijk afzetten tegen iedereen die macht, geld, succes en status heeft. Ik knap af op stervelingen die in hun privé-leven minder principieel zijn, die hun gezin en familie hebben verwaarloosd (bijvoorbeeld ten faveure van hun werk), en/of die een onmogelijk mens blijken te zijn en/of anderen onnodig op hun ziel hebben getrapt en dat nooit recht hebben gebreid.

Kortom: iemand die op een bepaald vlak, door een bepaalde visie/opstelling en door de media-optredens, inspirerend (en al dan niet sympathiek en rechtvaardig) overkomt, is niet per se op alle vlakken en in ’t geheel een aangenaam, fijn en goed mens (in mijn beleving).

Aangezien ik de vijf personen hierboven allemaal niet persoonlijk ken, ben ik puur afgegaan op hun welbekende idealen en op wat ik van hen weet via de media.

 

 

 

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Mijn 6 favoriete vrouwelijke BN-ers

Hieronder een lijst van mijn zes favoriete bekende Nederlandse vrouwen, in willekeurige volgorde.

1). Agnes Kant. Voormalig politiek leider/fractievoorzitter van de Socialistische Partij (SP), de enige partij en zowaar de enige linkse partij die echt steevast opkomt voor en rekening houdt met de laagste sociale en maatschappelijke klasse en met mensen die werkelijk niet op eigen benen kunnen staan. Kant – van hetzelfde bouwjaar als ik (1967) en 4 dagen ouder dan ik – maakte op mij altijd een zeer betrokken en oprechte indruk. Ze werd er als politica op afgerekend dat ze te fel zou zijn geweest en te weinig lachte, terwijl haar boosheid altijd voortkwam uit bekommernis en passie. Ik mis deze gezondheidswetenschapper – thans werkzaam bij het Nederlands Bijwerkingen (van geneesmiddelen) Centrum Lareb – tot op de dag van vandaag in de politiek, nadat ze zeven jaar geleden Den Haag verliet.

2). Prinses Irene. Deze onafhankelijke, spirituele en uitgesproken prinses heeft van het redden van de natuur en het tot stand brengen van een duurzame leefwijze van alle mensen op deze planeet haar missie gemaakt. Heeft een ‘eigen’ natuurreservaat in Zuid-Afrika. Durfde het in 1983 aan om als prinses te spreken bij de grote vredesdemonstratie in Den Haag (tegen de kernwapenwedloop). Pleitte in interviews voor een dialoog met terroristische organisaties en hun leiders en voor een nieuwe, meer democratische manier van regeren en leiding geven. Prinses Irene was in ons land een van de eerste voorvechtster voor het behoud van en beter omgaan met natuur en milieu.

3). Claudia de Breij. Lange tijd heb ik haar – met name vanwege haar voor mij op het eerste oog afstotelijke uiterlijk en haar optredens in het door mij gehekelde programma ‘DWDD’- geen eerlijke kans gegeven, totdat ik op 31 december 2016 naar haar oudejaarsconference keek, en bleef kijken en luisteren. Ik was aangenaam verrast. Wat een talent! Wat een mooie stem, wat een heerlijke en ontroerende liedjes, wat een wijsheid, wat een (intelligente) humor! Ik ben om: ik vind Claudia de Breij nu heel goed.

Overigens is zulk een ‘fanschap’ geen enkele garantie dat het tussen fan en idool zou klikken. Ik ben wel vaker teleurgesteld in en door mensen die ik op basis van hun tv-werk goed vond en vind. Zo dacht ik dat de makers en presentatrice van het programma ‘De Verwondering’ (NCRV) mijn diepzinnige, uitgebreide reacties op hun Facebook-pagina zouden kunnen waarderen, maar ik kreeg binnen de kortst mogelijke keren een pre-menstruale reactie. Hetzelfde overkwam me op de Facebook-pagina van de omroep HUMAN (Humanistisch Verbond)  en haar presentatrice Stine Jensen. Onlangs nog heb ik een vrouw als Facebook-vriendin verwijderd die in een programma werd geïnterviewd en die ik bewonderde om haar woorden. In het echt viel ze me verschrikkelijk tegen, en ik bleek haar niet te kunnen bekoren. Juist van de mensen van wie ik dacht dat ze onder de indruk zouden zijn van mijn visie, openheid en levenservaring en dat ze aardig zouden zijn, kreeg ik de meest negatieve, prikkelbare reacties of het grootste negeren/stilzwijgen.

4). Loretta Schrijver. Presentatrice met een groot hart voor dieren, maar vooral ook heel realistisch en eerlijk. Openhartig over haar gevoelens en beleving, tevens over de wat minder rooskleurige kanten van het bestaan. Dat kan ik allemaal bijzonder waarderen.

5). Caroline Tensen. Deze presentatrice kon ik vroeger niet uitstaan. Ik dacht dat ze dom, verwend, materialistisch en verwaand was, totdat ik in tijdschriften interviews met haar las waaruit bleek dat ze heel erg begaan is met het lot van de minderbedeelden in de wereld en met het lot van Moeder Aarde. Voor haar werk voor de Postcodeloterij en alle goede doelen die daaraan verbonden zijn, heeft Tensen veel gereisd en meer dan genoeg ellende gezien en dat heeft haar nooit onberoerd gelaten, integendeel. De wijze waarop ze reageert op de korte, documentaire-achtige of informatieve filmpjes in haar tv-quiz ‘Eén tegen 100’ – vaak over goede doelen-projecten – bevalt me zeer: bekommernisvol, hartelijk en menselijk.

6). Katja Schuurman. Een vrouw naar mijn hart: exotisch, mooi, spontaan, sexy, openhartig, levenslustig én empathisch. Ik hou van de wijze waarop ze eerlijk en open over erotiek en lust praat, maar net zo goed van haar inzet om mensen en met name vrouwen en kinderen in arme landen te helpen om financieel en sociaal (meer/beter) op eigen benen te staan. Schuurman zet zich in voor een meer eerlijke wereldhandel, onder andere via haar fair trade winkel ‘Return to Sender’.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen