Slappe Alfa-mannetjes

Ik ga liever om met vrouwen dan met mannen, tenzij de mannen zachtaardig zijn. Ook op de werkvloer. Toch heb ik al drie keer meegemaakt dat juist mijn voorkeuren een afkeer van me/ons kregen. Twee keer was het een vrouw en één keer een zogenaamd zachtaardige maar bij nader inzien gluiperige man die mij/ons noodlottig werd.

Die vrouwen waren beide keren de vrouw van de baas. Echt van die typische directeuren: energiek, complete toewijding en loyaliteit eisend van de werknemers, zelfverzekerd, verbaal sterk, praatgraag, succesvol, een beetje (erg) narcistisch… Echt van die Alfa-mannetjes, van die zilverruggen met status, macht en geld.

Echter, beide directeuren hadden een haaibaai als vrouw (die er ook werkte, ondanks het gebrek aan kennis en kunde). Hun vrouw was de kwade genius, de rotte appel binnen het bedrijf: roddelziek, achter iedere boom een vijand zien staan, alsmaar kwaadspreken, steeds zoeken naar rottigheid, alles heel persoonlijk opvattend en zich pijlsnel aangevallen voelen…

De directeuren die het voorheen (erg) goed met mij/ons konden vinden en die zeer te spreken waren over mijn/ons werk en de inzet, lieten opeens hun oren hangen naar hun destructieve, verschrikkelijke wijf. Het Alfa-mannetje liet zich dus domineren, de les lezen en gek maken door zijn gedrocht. Samen met haar maakte hij mij/ons het leven zuur en uiteindelijk zette hij mij/ons buitenspel. Maar met mijn/ons vertrek verdween de ziekte van en binnen het bedrijf natuurlijk niet. Het rottingsproces ging gewoon verder en er werden weer nieuwe slachtoffers gevonden en gemaakt…

http://www.rolanddanckaert.nl

 

 

Advertenties
Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

John Lennon was een genie

“Of ik ben geniaal of ik ben gek. Welke van de twee is het? Maar mensen zoals ik zijn zich reeds bewust van hun genialiteit als ze acht, negen of tien jaar zijn. Maar waarom ziet niemand op school dat?”

Aldus John ‘Imagine’ Lennon.

John Lennon was inderdaad briljant, geniaal.

Tot voor kort dacht ik dat alleen mannen en vrouwen geniaal zijn die extreem goed zijn in bijvoorbeeld talen en/of de exacte vakken. Ik dacht steevast aan wereldvreemde, een beetje gestoorde, heel extraverte of juiste introverte en asociale mensen met meer kennis dan wijsheid. Nerds dus eigenlijk.

Maar hoogbegaafdheid is veel breder en kent zoals alles veel verschillende gradaties. Hoogbegaafde mensen zijn – en dat wist ik niet – niet alleen intelligent en slim (op één of meerdere  terreinen), maar ze zijn vooral ook eigenwijs, empathisch, gevoelig, creatief, authentiek en origineel.

Hoogbegaafde mensen voelen vaak al op jonge leeftijd dat ze anders zijn dan de meeste leeftijdsgenoten én volwassenen. Ze zijn buitengewoon humoristisch en vindingrijk, maar daarbij ook diepzinniger, ernstiger, serieuzer en fanatieker. Ze zijn leergierig, maar alleen als het gaat om wat hen boeit en interesseert en dat hoeft niet altijd de wetenschap te zijn.

Hoogbegaafde mensen doen veel aan zelfonderzoek en ontwikkelen veel zelfinzicht, hebben veel veerkracht en vinden door hun zelfinzicht en creativiteit dikwijls manieren om op eigen kracht weer uit het dal te geraken en zichzelf te helpen. Ze willen doorlopend de wereld, zichzelf en hun werk verbeteren, denken zelf na, slikken niets zomaar voor zoete koek en proberen de waarheid te achterhalen.

John Lennon – mijn idool – voldeed aan alle criteria van hoogbegaafdheid. Hij was dus inderdaad een genie: buitengewoon humoristisch, filosofisch, artistiek, vernieuwend, heel goed met taal en grotendeels een autodidact.

Sommige mensen beweren dat hij een klootzak was, maar dat is een complete misvatting. Wie zijn leven heeft bestudeerd, zijn boeken heeft gelezen, boeken heeft gelezen met brieven aan zijn vrienden, collega’s en familie en wie zijn interviews terugleest en terughoort, kan alleen maar concluderen dat hij juist een verlegen, wat angstige maar ergens toch ook wel weer brutale, controversiële man was, een man met het hart op de juiste plaats en een lief karakter. Alleen, hij had geen makkelijk leven en had het lange tijd heel moeilijk. Dat had zo nu en dan invloed op zijn gedragingen.

John Lennon’s werk en gedrag spreken me niet voor niets zo tot de verbeelding. Ik ben zelf eveneens hoogbegaafd, een briljant genie. Dat durf ik gewoon te stellen. Geen valse bescheidenheid. En dat heeft niets te maken met narcisme. Een echt genie kent juist zijn/haar valkuilen, tekortkomingen en gebreken en is niet te beroerd om die toe te geven.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

De fatalistische vrouw

Cynthia neemt alles zoals het komt. Zelf neemt ze zelden initiatieven. Als een vis in vrieswater is ze. Alles laat z’n op z’n beloop. Ze ziet wel hoe het (af)loopt. Al haar hele leven gepensioneerd. Willoos. Geen ambities, hooguit dromen, dromen die ze nooit probeert waar te maken. Het blijft bij dromen. Eigenlijk slaapt ze zelfs als ze wakker is.

Cynthia lijkt bang om te falen, bang om afgewezen te worden, bang dat wat ze doet kwalijke gevolgen zal hebben, alsof er een vloek rust op haar daden, keuzes en beslissingen. Misschien is ze in het verleden teleurgesteld geraakt door de consequenties van haar keuzes.

Ja, het leven kan ook vlees zijn op het broodje van de vegetariër. De woede jegens de onrechtvaardige, akelige, traumatische en gemene mogelijkheden van het leven heeft zij echter ook al niet meer…

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Overprikkeld, over de toeren

Ontlasten, onthaasten, ontstressen, ontspannen, ontwarren.

Vertragen, verstillen, verwonderen, verenigen, verheugen.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Op de drempel blijven staan

Ilse houdt al vijftien jaar niet meer van haar man Gijs, althans niet op de ‘relationele liefdesmanier’. Ze heeft beslist geen ruzie met haar echtgenoot. Een strijdbijl is er nooit in huis geweest. Zelfs niet in de schuur. De gehuwden gaan nog altijd vriendschappelijk met elkaar om, maar als liefdespartner ziet ze Gijs al heel erg lang niet meer zitten.

Hij haar wel. Ilse kan het nochtans niet meer opbrengen om met hem te vrijen. Ze voelt zich emotioneel en mentaal en dientengevolge lichamelijk niet meer tot haar levensgezel aangetrokken. Toch blijft Ilse bij hem. Ze heeft vaker overwogen en zelfs de neiging gehad om van haar man te gaan scheiden, maar de stap heeft ze nooit durven zetten en zal ze waarschijnlijk nog heel lang niet zetten. Misschien wel nooit.

Wat dat betreft gaat Ilse haar moeder achterna, ook al is de situatie enigszins anders. Ilse’s moeder en vader hadden een haatvol vechthuwelijk. Echt een slecht huwelijk. Daar zat totaal geen vriendschappelijk element in. Geen gelijkwaardigheid, geen eensgezindheid, geen harmonie. Wel veel agressie, van zijn kant dan. Ilse’s moeder had eigenlijk moeten vluchten, maar ze zocht niet eens de vluchtheuvel op, ze bleef passief in de situatie hangen. Bang om de stap te zetten. Verlamd. Zolang de jongste nog thuis woonde, had Ilse’s moeder het thuis nog voldoende naar haar zin. Toen ook de Benjamin het huis uitging, kon ze pas de scheiding aanvragen.

Ilse is nooit hoeven vluchten voor agressief gedrag of omdat het onveilig of onleefbaar werd. Zij en Gijs nemen samen nog altijd de meeste beslissingen, gaan samen met vakantie en lachen samen heel wat af. Ze steunen elkaar en proberen elkaar te begrijpen. Maar dat neemt niet weg dat Ilse niet meer van hem houdt, niet op de romantische manier. Maar dat niet alleen, ze wordt in haar beleving intellectueel en emotioneel al heel erg lang niet meer door Gijs gevoed. Ze ergert zich vaak aan de dingen die hij zegt, aan zijn gebreken. Ilse heeft geprobeerd om Gijs ‘bij te spijkeren’, te veranderen en eigenlijk te verbeteren, maar het is onbegonnen werk gebleken. Gijs is duidelijk niet de man die haar intellectueel en emotioneel kan bevredigen, die haar op die manier gelukkig kan maken.

En toch doet Ilse niet wat ze eigenlijk zou moeten doen. Voor de kinderen? Omdat ze het net als haar moeder thuis nog wel uithoudt, omdat de jongste nog onder het dak van het ouderlijk huis woont? Blijft ze (ook) bij Gijs uit medelijden met hem? Is ze bang voor de reacties van haar kinderen, wil ze niet als spelbreker te boek komen te staan (omdat hij wel nog van haar houdt)? Trouwens, er wordt thuis nooit over gepraat, maar de kinderen hebben allang door wat niet wordt uitgesproken, maar wat wel heel erg duidelijk merkbaar en voelbaar is: de spanningen tussen hun ouders en het feit dat ze elkaar niet meer tot grote hoogten stuwen.

Ziet Ilse het (tevens) niet zitten om met haar bescheiden loontje op zichzelf te moeten wonen en er qua levensstandaard op achteruit te gaan? Is het vooral dat wat haar tegenhoudt?

In elk geval zijn het allemaal dilemma’s die verhinderen dat Ilse het besluit neemt dat ze diep in haar hart zou willen nemen en dat ze feitelijk zelfs zou moeten nemen om weer meer ontspannen en vrijer door het leven te kunnen gaan, en misschien iemand te ontmoeten die haar weer het gevoel geeft dat je door die ander opgetild kunt worden en kunt groeien en (op)bloeien.

Ilse blijft op de drempel staan. Ze twijfelt constant, maar komt die drempel nooit over. Nog niet althans. Iedere keer raapt ze haar moed weer bij elkaar en forceert ze zichzelf om zo lief, leuk en aardig mogelijk tegen Gijs te doen. Daar is Ilse heel erg goed in. Daarbij maakt ze zichzelf wijs dat het toch wel beter is om bij elkaar te blijven. Het is pappen en nathouden, vallen en opkrabbelen… Een gebed zonder einde. En God schiet niemand te hulp… Als je jezelf niet helpt of kan helpen of wanneer je elkaar niet helpt of kunt helpen, dan blijven wonderen uit…

 

 

 

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Het verval van het Nederlands voetbalelftal

Gisteren zitten kijken naar de play off-wedstrijd Denemarken-Ierland (0-0) met als inzet  een ticket voor het WK in Rusland 2018. Ierland speelde met stopverf, zo defensief mogelijk en Denemarken had het heel erg moeilijk om erdoorheen te komen. Voetbal-vaginisme! Denemarken kan veel beter voetballen dan de Ieren, maar tegenwoordig kunnen slechte voetballanden met een heel verdedigend en gewiekst systeem ver komen.

Dat zette me aan het denken over Oranje dat na het EK nu ook het WK misloopt door ondermaatse prestaties. Nou ja, ondermaats. We eindigden als derde in een groep met het veel sterkere Frankrijk dat een heel sterke en goede lichting spelers heeft (goede generatie) en met hetzelfde aantal punten maar met een minder doelsaldo dan Zweden dat thuis van Frankrijk won en in de eerste play off-wedstrijd het sterkere Italië met 1-0 heeft verslagen.

Eigenlijk zijn dat voor dit Oranje – met onze magere lichting – normale resultaten. Met een beetje meer geluk waren wij als tweede geëindigd. In Zweden speelden we gelijk, en werd de winst ons bestolen door de arbiter die een goal van Bas Dost onterecht afkeurde. Als dat niet was voorgevallen, dan waren wij wellicht als tweede geëindigd.

Landen en zeker kleine landen als Nederland hebben altijd te maken met periodes waarin ze veel talenten of juist minder talenten hebben. Daarnaast is ons spelsysteem voorspelbaar en te traag, makkelijk te verdedigen. Maar als je ziet dat we de laatste wedstrijden allemaal hebben gewonnen, inclusief thuis van Zweden dat op eigen bodem dus Italië en Frankrijk heeft verslagen en van Schotland dat thuis al geruime tijd niet meer had verloren (maar dus wel met 0-1 van Oranje)…. dan valt het allemaal erg mee!

We klagen steeds dat we niet sprankelend voetballen, maar andere landen van ons niveau spelen zowaar nog minder aantrekkelijk. Oranje tracht nog altijd het spel te maken en meestal graaft de tegenstander zich totaal in om via een counter onze zwakke verdediging in de luren te leggen. Door de mindere resultaten, hevige kritiek en natuurlijk door het mindere potentieel aan heel goede spelers is het zelfvertrouwen van Oranje ver te zoeken en is de druk te hoog. Minder getalenteerde spelers kunnen moeilijker omgaan met de druk.

Toch brengt Nederland voor een klein landje nog altijd veel talent voort. We moeten er niet al te dramatisch over doen. Je bent als klein landje mede afhankelijk van de lichting. Soms heb je een gouden generatie en soms een slechte(re). In de magere jaren 80 van de vorige eeuw werd net als heden alom gezocht naar een succesvolle aanpak en aan manieren om uit het dal te komen, maar acht jaar later werden we Europees kampioen. België heeft zowat tien jaar in de marge gevoetbald. Dit land heeft nu al vijf jaar een heel goede lichting, maar erg veel aanwas lijkt er daar niet te zijn, zodat je er vergif op kunt innemen dat de Rode Duivels over een jaar of zes weer in de voetbal-hel vertoeven. Zo gaan die dingen.

Onze talenten hebben het nu moeilijker, omdat ze vaak al veel te jong het team moeten dragen, aangezien de beste en wat meer ervaren spelers naar buitenlandse clubs gaan waar ze meer kunnen verdienen en waarmee ze in een grotere competitie spelen. Onze jeugd moet oppassen niet te snel te zwichten voor de aanbiedingen van buitenlandse clubs die heel veel betalen, maar waar ze vaak op de bank of tribune belanden doordat die clubs wel 40 heel goede spelers bezitten en alleen de besten worden opgesteld. Even een dipje, en je wordt in die landen genadeloos afgeserveerd.

Davy Klaassen verkaste naar Everton in Liverpool en zit daar te verpieteren. Als hij bij Ajax was gebleven, dan had hij nog altijd een miljoen verdiend, was hij de onbetwiste aanvoerder en leider gebleven en was een uitverkiezing voor Oranje een zekerheidje. Een buitenlands avontuur is in deze tijd lang niet (meer) zaligmakend. Alleen exceptionele talenten als Robben, Van Persie en Sneijder redden het over de grens. Memphis wellicht ook. Maar voor types als Clasie, Klaassen, Riedewald en Bazoer is dat lang geen uitgemaakte zaak. In eigen land hadden ze een veel fijner voetballeven gehad.

Oranje komt ooit wel weer bovendrijven. Met een beetje meer geluk waren we er zelfs al in Rusland bij geweest. Gezien de omstandigheden is het helemaal niet zo vreemd en slecht dat we het in deze WK-kwalificatie hebben laten liggen. Blessures, pech, trammelant bij de KNVB (veel onduidelijkheid en ophef) en scheidsrechterlijke dwalingen hebben ons de das omgedaan. Uiteindelijk kwamen we alleen wat doelpunten tekort voor het maximaal haalbare: plek 2. En Zweden blijkt helemaal niet zo slecht als iedereen dacht indachtig de zeges op Frankrijk en Italië.  De Zweden knokken zich helemaal leeg, zijn een echt team en spelen altijd op de vertrouwde wijze. Ze hebben minder last van veel zware blessures gehad.

Het verval van Oranje valt dus eigenlijk wel mee of is in elk geval normaal. Daarbij is ons spel beslist niet slechter dan wat ik Italië, Zweden, Ierland en Denemarken op de mat zag leggen. Tegen Schotland speelden we afgelopen week matig, maar Schotland zelf was ook niet goed, en had – nogmaals – thuis al een hele poos niet meer verloren (maar wel van ons!).

Dit Oranje mogen we niet vergelijken met de gouden jaren met Van Persie, Sneijder, Robben, Van Bommel, Van der Vaart, Nigel de Jong en Van Nistelrooij. Maar spelers als Memphis, Frenkie de Jong, Tete, Donny van de Beek, Fosu-Mensah, Klaassen, Kluivert en Aké zouden zomaar voor goede prestaties kunnen gaan zorgen. Misschien niet al volgend jaar, maar mogelijk wel over een jaar of vier. Rustig werken aan een eenheid die bereid is om alles te geven en die ingespeeld raakt op elkaar.

http://www.rolanddanckaert.nl

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Hoe je gelukkig zou kunnen worden

Vroeger zocht ik mijn heil alsmede redding en hulp in allerlei (zelf)hulpboeken waarin haarfijn werd uitgelegd hoe je (weer) gezond en gelukkig kan worden. Het heeft me niets opgeleverd. Althans, niets goeds. Ik slikte alles voor zoete koek en ging met de aangeboden raad fanatiek en volhardend aan de slag, maar de aanbevolen methoden werkten niet (bij mij). Nu weet ik: schrijvers van zulke boeken weten niets over mij en mijn leven, over mijn ziekte, mijn gezondheid en mijn behoeften en ze weten dus ook niet hoe ik persoonlijk gelukkiger en/of gezonder zou kunnen worden.

Omdat het maar 2 euro kostte en ik (andermaal) iets te lezen wilde hebben, schafte ik het boek ‘Het geluk is met je’ (2008) aan, geschreven door ene Chris Prentiss, iemand die zich heeft verdiept in het zen-boeddhisme. Net zoals in alle godsdiensten en spirituele stromingen zit er altijd wel een (kleine) kern van waarheid en waarde in, maar is het meeste je reinste flauwekul. Die boeddhistische onzin van dalai lama’s, reïncarnatie en karma komt er bij mij nooit meer in. Bullshit/Boeddhashit.

In het belerende werkje legt Prentiss fijntjes en oh zo zelfverzekerd en zelfingenomen uit dat je het geluk in eigen hand hebt. Je moet volgens de auteur simpelweg gelukkig ZIJN. Dan ben je het automatisch. Je moet gelukkig zijn met alles wat je overkomt, want alles wat je overkomt, is volgens de scribent het beste wat je kon gebeuren. Een handigheidje dat verdacht veel lijkt op het simpele maar nog niet zo makkelijk uit te voeren begrip ‘aanvaarding’. Acceptatie geeft innerlijke rust, dat is een feit. De maker van dit schrijfproduct meent dat alles wat jou overkomt het gevolg is van je eigen gedachten, houding, levensfilosofie en daden. Reeds je hele leven. Dus ook reeds als kind.

Welnu, nemen we weer eens de Jodenvervolging in de Tweede Wereldoorlog als voorbeeld. Het was volgens Prentiss dus helemaal oké als je door de Moffen werd gedumpt in een concentratiekamp en je uiteindelijk werd vergast, of het er levend vanaf bracht, maar verder moest zonder je uitgemoorde familie. Immers, alles wat je overkomt, is goed. Ook als je compleet gestoord verder moest. En niet alleen dat: alles dat je overkomt, is het gevolg van je eigen denkwijze, levenshouding en handelen. Dus het kind dat werd misbruikt, heeft dat volgens Prentiss geheel aan zichzelf te wijten.

Een misdadige theorie! Prentiss en consorten zouden moeten worden opgepakt vanwege zulke uitingen. Hou dergelijke figuren levenslang weg van de computer en het internet, en hou pen en papier bij ze vandaan!

Echt, ik zou het boekje het liefst verscheuren of het raam uit slingeren. Het droevige is dat de schrijver niet alleen maar heel waarschijnlijk veel heeft verdiend met de verkoop van zijn blijde boodschap, maar dat hij zelf nog heilig gelooft in zijn criminele filosofie ook! Dat vind ik eng. Heel erg eng.

Nogmaals, vroeger zou ik dit boekje hebben omhelst als de bevrijding en waarheid en zou ik heel erg hard mijn best hebben gedaan om de goede raad ieder moment van de dag jarenlang op te volgen. Op die manier ben ik meer dan tien jaar obsessief bezig geweest in de hoop te herstellen van psychische en psychosomatische misère. Met als gevolg dat ik van  het zand in de blubber raakte. Inmiddels heb ik mijn eigen inzichten verworven, mijn eigen levenskunst en lijdenskunst ontdekt en toegepast, en dat gaat veel beter. Ik heb een woede en allergie ontwikkeld jegens zogenaamde, vaak zelfbenoemde goeroes. Prentiss en zijn boekje zijn voor mij minder waard dan gebruikt toiletpapier. Griezels!

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen